Het logo van het Nederlandse Rode Kruis.
Zoeken.
Home Actueel Blogs Erik van Luxzenburg in Apeldoorn
27 mei 2013 |

Erik van Luxzenburg in Apeldoorn

Apeldoorn 30 april 2011 - aanslag tijdens Koninginnedag
 
 “Wat een mooie dag had moeten zijn, werd een drama.”
 
Geen twijfel
Verkleed in een Rode Kruis-uniform uit 1946, speciaal voor de historische optocht die ’s middags op de agenda stond, stond Erik van Luxzenburg op een van de paden naar paleis 't Loo. Zo 150 meter verwijderd van het inmiddels beruchte herdenkingsteken ‘De Naald’. Zijn dienst begon pas om één uur,  dus ’s ochtends had de Eerste Hulp verlener mooi nog even de kans om samen met zijn vriendin Pauline de Koninklijke stoet voorbij te zien komen. De zon scheen, het grotendeels oranje uitgedoste publiek was in enthousiaste afwachting van de bus met de Oranjes. De vrijwilligers op de Rode Kruis-posten dronken nog een kopje koffie, controleerden hun uitrusting en keuvelden wat. Kortom, het beloofde een mooie dag te worden. “Toen ineens een paar doffe dreunen, een knal en daarna gegil. Ik heb geen moment getwijfeld en ben meteen gaan rennen. Omdat ik die middag dienst had, had ik stomtoevallig mijn EHBO-tas bij me. In eerste instantie rende ik naar de gecrashte auto, die al omringd was door politieagenten. Zij verwezen me door naar de kruising: ‘ga daar maar helpen.’”
 
Knop om
Vlakbij die bewuste kruising was een Rode Kruis-post geïnstalleerd. Vrijwilligers van die post waren dan ook al direct ter plaatse. Samen met mensen uit het publiek boden ze midden in de chaos Eerste Hulp aan de slachtoffers. Erik sloot zich snel bij hen aan. “Met z’n allen hielpen we waar we konden. Mijn EHBO-tas werd geplunderd door al die helpende handen. Na ongeveer 45 minuten waren er zo veel ambulancebroeders en brandweerlieden die de taken overnamen, dat de vrijwilligers van het Rode Kruis en uit het publiek zich terug konden trekken.”
“Tijdens de hulpverlening gaat de knop om. Je doet waarvoor je opgeleid bent. Daarna kwam de klap voor mij en ik denk ook voor mijn collega’s. Ik kon in eerste instantie uithuilen bij Pauline en mijn ouders die ook aanwezig waren om foto’s van de festiviteiten te maken. De day-after was erg heftig. Hoewel ik goed geslapen had, speelde die ochtend de film non-stop in mijn hoofd af.”
“De beelden die ik heb gezien, zijn heftig aangekomen. We hebben veel goed werk gedaan, maar de gedachten aan de nabestaanden van de slachtoffers die het niet gered hebben, laten me niet makkelijk los.”