Het logo van het Nederlandse Rode Kruis.
Zoeken.
Home Actueel Blogs Merlijn en Paul in Zambia - blog 5
8 november 2014 |

Merlijn en Paul in Zambia - blog 5

Na een dag zandhappen en zweten in de hitte is er niets lekkerder dan een verkoelende douche. We hebben geluk. We slapen in Liseli Lodge, een oase van rust in het stoffige stadje - én een van de weinige accommodaties met stromend water. Een luxe, want ook onze collega's van het lokale Rode Kruis hebben geen watervoorziening in hun kantoor. Het is exemplarisch voor de regio.

Deze ochtend bezoeken we een kliniek waar patiënten die het kunnen betalen terechtkunnen als ze bijvoorbeeld diarree hebben. Deze ochtend zit de wachtkamer vol met moeders met kleine kindjes. Toch is het nog relatief rustig vertelt de hoofdverpleger ons. In het regenseizoen is de kliniek bezaaid met matrassen, want dan is er een piek in het aantal mensen met diarree. Vaak is een zoutoplossing, ORS, voldoende om ze er weer bovenop te helpen. De medicijnen in de kliniek worden gratis verstrekt. Maar vaak is er niet genoeg op voorraad om iedereen te kunnen helpen. Dan moeten de mensen ze zelf halen bij de apotheek. Geld daarvoor hebben de meesten niet en dat is levensgevaarlijk. Daarom voorziet het Rode Kruis klinieken als deze van ORS. Verder gaat het Rode Kruis hier wc's, toiletten en een wachtruimte bouwen om de grote toestroom van patiënten met onder meer diarree te kunnen opvangen.

Paul en Sombo in Zambia.jpg 

Paul interviewt Sombo Usoko en haar dochter Kazhila Kahilu in Manungo Village. Sombo's dochter en Kazhila's tweelingzusje overleed 5 jaar geleden aan de gevolgen van diarree. Ze vertellen over het gemis.


Rode Kruis-toneelgroep

Voor de 35-jarige Sitali Chiseya gaat er geen dag voorbij dat ze niet even aan haar zoontje denkt. Ze had de lokale medicijnman al om hulp gevraagd , maar zijn middelen bleken niet aan te slaan voor haar tweejarige doodzieke jongetje. Helaas kwam ze te laat bij de kliniek. Haar zoontje overleed. Als we vragen of we zijn foto mogen zien, pakt de moeder een foto uit haar lemen hut: een foto met heel andere mensen erop. Haar kindje staat er onbedoeld op, maar voor haar is het meer dan niets. Sinds kort heeft ze zich aangesloten bij de Rode Kruis-toneelgroep, die als doel heeft de mensen te informeren over het belang van hygiëne.

Paul en Sitali in Zambia.jpg 

Paul interviewt Sitali Chiseta (35) voor haar huis in Manungo Village. Ze laat hem een foto zien van haar baby die is gestorven aan diarree.

Serious Request bedankt

Op de valreep voor ons vetrek brengen we nog een bezoek aan de regeringsvertegenwoordiger in de provincie. Hij bedankt Paul voor het geld dat mede dankzij hem is opgehaald in Nederland. Het werk van het Rode Kruis is volgens hem van levensbelang voor de mensen in de dorpen. Maar het werk is nog niet klaar, want er zijn volgens hem nog veel dorpen die verstoken blijven van hulp. Hij biedt Paul een stukje land aan als hij zich voor dit land zal blijven inzetten. Lachend zegt hij tegen de 3FM-dj dat hij zich wel thuis zal voelen in zijn provincie, want de platte laagvlaktes lijken volgens hem veel op Nederland.

Who gives a shit?

Het is tijd om onze lange reis terug naar de hoofdstad Lusaka aan te vangen. Onderweg kunnen we op het nippertje een impala ontwijken die over de weg springt. Even verderop zien we drie olifanten water drinken bij een poeltje en zichzelf met modder en water besproeien. Een prachtig gezicht in de avondzon en een mooie afsluiting van een bezoek aan een bijzonder land. Rest de vraag 'who gives a shit'? Een ding weet ik zeker: dankzij de gulle giften van Nederlanders en het werk van lokale Rode Kruis-vrijwilligers en hulpverleners hoeven er in de dorpjes die we hebben bezocht niet langer kinderen te sterven aan de gevolgen van diarree.

Benieuwd naar de bestedingen van Serious Request 2013