Het logo van het Nederlandse Rode Kruis.
Zoeken.
Home Actueel Blogs Merlijn Stoffels bezoekt Colombia – Blog 4
18 december 2014 |

Merlijn Stoffels bezoekt Colombia – Blog 4

Persvoorlichter Merlijn Stoffels reisde samen met 3FM-dj Eric Corton naar Colombia om zich voor te bereiden op 3FM Serious Request 2014. In zijn vierde blog ontmoet hij een gezin dat het leven zo goed en kwaad weer heeft opgepakt. Hun verdriet zit nog dicht onder het oppervlak.  

"De stad Pasto ligt in het zuiden van Colombia, vlakbij de grens van Ecuador. Het is grillig bergachtig gebied, met actieve vulkanen. Aan de voet van het hooggebergte liggen dichte regenwouden. Het is een prachtig gezicht om te zien hoe plukjes wolken tegen de bergen hangen. De stad is beroemd door het carnaval waarbij blanke mensen hun gezicht zwart en donkere mensen hun gezicht wit schilderen. Op deze manier uiten ze hun wederzijds respect. Op de luchthaven, met slechts één bagageband, hangen de muren vol met kleurrijke foto's van de parade. Van de luchthaven is het nog een uur rijden door het bergachtige landschap naar Pasto. Bij aankomst trek ik voor het eerst deze reis een trui aan. Door de hoogte is het fris.

'Slechts' een paar risico's

Direct bij aankomst krijgen we een veiligheidsbriefing van de collega's van het internationale Rode Kruis. We lopen hier 'een paar risico's' vertelt het hoofd van de delegatie ons. Ten eerste kan de vulkaan uitbarsten. In dat geval moeten we vluchten naar de andere kant van de rivier. Ten tweede zijn er regelmatig aardbevingen. Dan moeten we zo snel mogelijk het hotel verlaten. Ten derde is de kans op een beroving groot. Het wordt ons dringend afgeraden om met dure spullen rond te lopen. Het risico op een conflict is zijn laatste punt. In deze regio wordt naar verhouding veel gevochten. In de stad zijn de risico's kleiner, omdat de regering er stevig in het zadel zit.

colombia vrouw empanada.jpg 

Het Rode Kruis zorgde ervoor dat het gezin in de stad weer in een inkomen kon voorzien, nadat het vanwege seksueel geweld het eigen dorp moest onvluchtten.

Stille ramp

Het lokale Rode Kruis dat we 's middags bezoeken is in rep en roer. Een vulkaan buiten de stad staat op punt van uitbarsten. Hulpverleners zijn opgeroepen en de helmen en touwen liggen klaar. Interessant. Maar dit keer komen we niet voor een actieve, maar een stille ramp. We spreken met een familie. Bestaande uit een man en vrouw van middelbare leeftijd en een jongetje van zes. De vrouw wil niet spreken over de verkrachting, maar wel over de gevolgen daarvan voor haar en haar familie. Tot een jaar geleden woonde ze met haar familie in een klein dorpje in de bergen, ver van de bewoonde wereld. Het gebied was in handen van een guerrillagroepering. Haar man verdiende geld door brood te verkopen in het dorp. De zaken gingen goed, totdat een andere groepering zich vlakbij het dorp vestigde. Ze kregen een dreigbrief, met de naam van de man erop. Hij zou broden hebben verkocht aan de tegenpartij. Aanvankelijk namen ze de dreiging niet zo serieus, maar er toen er brieven bleven komen, wisten ze dat er iets moest gebeuren.

Angst zaaien

Tijdens het gesprek zie ik dat het jongetje wat zit te wiebelen op zijn stoel. Ik vraag of ze wat stiften en papier voor hem hebben. Het jongetje gaat braaf zitten kleuren. Gelukkig, want ik voel me niet senang om met hem erbij hierover te praten. Zijn moeder hervat haar verhaal en vertelt ons dat haar man niet anders kon dan vluchten. Ondertussen gebeurden er afschuwelijke dingen in het dorp. In de rivier dreven regelmatig afgehakte hoofden en ledematen. Een methode om het dorp angst aan te jagen. Maar ook zijzelf moest het ontgelden. Op een nacht drongen de strijders haar huis binnen. Ze sloegen alles kort en klein en verkrachtten haar. Het jongetje, toen vier jaar oud, lag te slapen en heeft er gelukkig niets van meegekregen. In paniek belde ze haar moeder die direct haar andere dochter stuurde om haar weg te halen uit het dorp.

Plannen voor een nieuw leven

Eenmaal in de stad dienden nieuwe problemen zich aan. De vrouw zat emotioneel aan de grond en had geen geld. Ten einde raad klopte ze aan bij het Rode Kruis voor hulp. Naast voedsel kreeg ze een oven om empanada's te kunnen bakken die haar man kon verkopen. Ze volgde een cursus boekhouden van het Rode Kruis en van 's morgens vroeg tot 's avonds laat werkten ze om hun leven weer op te bouwen. Met succes, want inmiddels hebben ze twee lunchrooms en zelfs plannen om een empanadafabriekje te starten.

tekening colombia.jpg 

In de bergen schijnt de zon, maar terugkeren naar hun dorp op het platteland is voor dit gezin veel te gevaarlijk.

Terugkeren is geen optie

Toch zie ik aan haar gezicht dat het verdriet dicht onder de oppervlakte zit. Ze is bang dat ze de gebeurtenissen altijd bij zich zal dragen. Haar man vertelt dat ze heel veel hebben moeten praten om samen verder te kunnen. Dan komt hun zoontje vertwijfeld aanlopen met de tekening in zijn hand. Op de tekening staan bergen met een zonnetje ertussen en het Rode Kruis-gebouw. De bergen lijken op het dorp waar ze vandaan kwamen, vertelt de moeder. Hij vond het daar fijn. Ook zij zou het liefst terugkeren naar het platteland, maar dat is veel te gevaarlijk en dus geen optie, zegt ze. Dan nodigt ze nodigt ons uit om mee te gaan naar haar lunchroom. Dat aanbod nemen we graag aan. Het is er knus. Het zit er vol met gasten. De empanada's smaken heerlijk en we zien haar trots weer eventjes stralen."

Volg Merlijn in de week van 3FM Serious Request 2014 op zijn reis naar Colombia. Start bij deel 1 van zijn dagelijkse blog. Of ga naar blog 5. In de aanloop naar de opening van het Glazen Huis op 24 september 2014 zijn er 9 afleveringen.