Het logo van het Nederlandse Rode Kruis.
Zoeken.
Home Actueel Nieuws Blog: woordvoerder Iris bezoekt Rode Kruis in het onrustige Idomeni
27 november 2015 |

Blog: woordvoerder Iris bezoekt Rode Kruis in het onrustige Idomeni

​#Vluchtelingen - Rode Kruis woordvoerder Iris van Deinse is met een groep vloggers onderweg naar Griekenland. In eerste instantie zou ze naar Lesbos gaan, maar omdat daar op dit moment geen vluchtelingen meer aan land gaan, besluit ze naar Idomeni te gaan. Het Rode Kruis helpt hier duizenden mensen met medische hulp, uitgifte van voedsel en warme kleding.

Vluchtelingen spoor Idomeni.jpg
 De vluchtelingen in Idomeni zitten al dagen vast. (Foto: redactie Rode Kruis)

"We zijn op reis naar Lesbos, denk ik nog als ik ’s avonds in Athene mijn bed in stap. Net voor het slapengaan krijg ik een mail van het Griekse Rode Kruis. De afgelopen dag zijn er geen vluchtelingen meer aangekomen op Lesbos en naar verwachting zullen er ook geen mensen aankomen op het eiland de komende dagen. Naar de precieze reden valt te gissen, maar het is een combinatie van factoren. Het stormt op Lesbos en naar verluidt zijn er in Turkije plotseling weinig boten. Ik wilde de hulp van het Rode Kruis op het eiland laten zien aan de vloggers van Ponkers​ maar de hulpverleners hebben net op dit moment even geen werk. Ik moet op zoek naar een plan B."

Slapen op het spoor

"In sneltreinvaart zoek ik naar nieuwe opties. Lang zoeken hoeft niet; de situatie in Idomeni, een dorpje in Griekenland bij de Macedonische grens, is slecht. Een grote groep vluchtelingen en migranten mag niet de grens over. Alleen Syriërs, Irakezen en Afghanen mogen door. De rest wacht voor de grens in tenten, op een spoorlijn, in de hoop dat de grens toch voor hen zal openen. Het Rode Kruis helpt alle vluchtelingen hier, ook de mensen die wel de grens over mogen. Er wordt voedsel en kleding uitgedeeld, artsen zijn aanwezig voor medische zorg en er is psychosociale hulp voor de vele kinderen die al dagen met hun ouders vastzitten en in de buitenlucht of een koepeltentje slapen op het spoor."

IMG_5739.jpg
  Vluchtelingen protesteren bij de grens. (Foto: redactie Rode Kruis)

Onrust en protest

"De volgende ochtend zit ik al vroeg achter het stuur. Terwijl er op de Griekse radio kerstliedjes klinken, bereiden we ons voor op wat komen gaat. De jongens van Ponkers zoeken op Twitter naar nieuws over de plek. Er is onrust, protest en er zijn mensen die hulp nodig hebben. Hoe dichter we bij de grens komen, hoe meer vluchtelingen er over straat lopen. Ze hebben rugzakjes op van het Rode Kruis, tassen die op de Griekse eilanden al aan hen worden gegeven met eten en toiletspullen."

Een vreselijk gezicht

"Bij aankomst zien we veel mensen over het spoor dwalen en op het spoor zitten. Naast het spoor staan grote tenten, onder andere van het Rode Kruis. Op het spoor zelf hebben vluchtelingen ook koepeltentjes gezet. Op het moment dat wij aankomen zit er ongeveer 3000 man te wachten, een deel van de mensen in hongerstaking. Bij het prikkeldraad van de grens zitten ze, met op hun hoofd de naam van hun land van herkomst geschreven. Ze hebben zelf hun mond dichtgenaaid. Een afschuwelijk gezicht."
man-lippen-Idomeni-1.jpg
 De hongerstakers hebben sinds donderdag 22 november niets meer gegeten. (Foto: redactie Rode Kruis)

Liever hier doodgaan dan daar

"“Help ons, help ons”, roepen mensen ons toe bij het zien van ons westerse uiterlijk. Anderen geven een klop op de schouders bij de jongens van Ponkers, die alles in zich opnemen en filmen. “Jullie doen goed werk, dit moet gezien worden.” Stuk voor stuk horen we verhalen van mensen die zich gedwongen voelden om te vluchten doordat ze hun geloof niet mochten uitoefenen, werden vervolgd om hun geaardheid of moesten vluchten voor geweld. “Ik zou worden vermoord als ik nu weer terug ga naar Bangladesh”, vertelt een van de vluchtelingen nabij de grens. Hij houdt een bord omhoog met de tekst ‘shoot me, we don’t go back to Bangladesh’. Liever hier doodgaan dan daar, want dan hebben ze het toch geprobeerd, is zijn gedachte. Een andere groep loopt te joelen: Griekenland bedankt, Griekenland bedankt. Wij gaan naar Duitsland.”"

vluchtelingen kinderen idomeni.jpg
 Voor kinderen is het heftig om te slapen tussen de onrust, protesten en hongerstakingen. (Foto: redactie Rode Kruis)

Drie dagen zonder eten of drinken

"Het Rode Kruis heeft een kleine kliniek in een tent naast de spoorbaan. De vluchtelingen die hier komen zijn vaak verkouden, hebben koorts of verwondingen door de reis. Kort na onze aankomst worden al drie van de mannen die in hongerstaking zijn en hun lippen hebben vastgenaaid binnen gebracht. Al drie dagen leven ze zonder eten of drinken. Een van de mannen kan op de been gebracht worden door behandeling bij het Rode Kruis, maar de anderen zijn buiten bewustzijn. De ambulance wordt gebeld en een naar, misselijk gevoel bekruipt me." 

Vermoeid en verdrietig

"Voor de kliniek van het Rode Kruis zit een grote groep kinderen met hulpverleners te tekenen. “Psychosociale hulp, zo kunnen ze alle ellende even vergeten. Deze vrijwilligers zijn het meest geliefd hier”, zegt een van de vrijwilligers met een knipoog. De kinderen praten tijdens het tekenen over alles dat ze hebben meegemaakt. Er zijn ook kinderen die even worden meegenomen om te voetballen. Drommen kinderen lopen om deze vrijwilligers heen. Als je die kleintjes lief ziet tekenen lijkt er niets aan de hand, maar er komen aan de lopende band nieuwe leeftijdsgenootjes naar de grens toe, die er vermoeid en verdrietig uitzien na een lange reis. Deze kinderen zitten tussen het protest, tussen mensen die hun mond hebben dichtgenaaid. Ze slapen in grote tenten met tientallen mensen naast elkaar. Of in een koepeltentje of de buitenlucht aan de grens. Ik vind het al indrukwekkend en heftig om te zien, hoe moet dat voor zo’n klein kindje zijn?"

De eerste vrouw die haar mond dichtnaait

"Als er bij de grens opeens veel geklap klinkt, gaan we erheen. Is de grens open? Terwijl we ons tussen de drommen mensen heen wurmen, zien we de militairen nog gewapend langs het hek staan. Geen verandering. De groep hongerstakers is wel opeens een stuk groter dan een paar uur geleden. Het geklap was voor een vrouw, de eerste vrouw die haar mond ook heeft dichtgenaaid." Rode Kruis vrijwilligers Idomeni.jpg
 Rode Kruis-vrijwilligers helpen de vluchtelingen en hebben hun handen vol aan de hongerstakers. (Foto: redactie Rode Kruis)

Weinig tijd

"Ondertussen komen er bussen aan met honderden nieuwe vluchtelingen, waaronder mensen uit Syrië, Irak en Afghanistan. De hulpverleners snellen toe en voorzien de mensen nog snel warme kleding of eten. De groep heeft alleen weinig tijd, ze willen zo snel mogelijk de grens over en lopen langs de menigte. Bij het prikkeldraad van de grens worden hun paspoorten gecontroleerd en ze kunnen de grens over."

Nog meer mensen

"Het Rode Kruis deelt voor de mensen die blijven warme slaapzakken uit. De zon gaat al onder; vandaag valt het nog wel mee met de kou, het is overdag  twintig graden. Vanaf morgen blijft het regenen en wordt het ook nog eens flink koud. Nu zorgen de vluchtelingen al met kampvuren dat ze zichzelf warm houden ’s avonds. Straks zal er nog meer hulp nodig zijn, want er worden nog meer mensen aan de grens verwacht."

Lees Iris' eerste blog.​​

 


De ervaringen van de jongens van Ponkers.

60 miljoen mensen op de vlucht. Laat ze niet in de kou staan.

Syrië, de Centraal Afrikaanse Republiek, Jemen… de vluchtelingenstroom blijft toenemen. En de winter is in aantocht. Het Rode Kruis staat voor een enorme opgave. Hulpverleners draaien overuren en staan voor onmogelijke keuzes: wie helpen we wel en wie niet? Moeten we misschien halve voedselpakketten uitdelen? Het zijn keuzes die het Rode Kruis niet wil maken. Laat ons niet kiezen. Geef op giro 6868, IBAN-nummer NL83 INGB 0000 0068 68 (6 nullen), ten name van het Nederlandse Rode Kruis in Den Haag.