Het logo van het Nederlandse Rode Kruis.
Zoeken.
Home Actueel Nieuws Blog: persvoorlichter Iris bezoekt vluchtelingen in Griekse grensgebieden
24 november 2015 |

Blog: persvoorlichter Iris bezoekt vluchtelingen in Griekse grensgebieden

#Vluchtelingen - Rode Kruis persvoorlichter Iris van Deinse is met een groep vloggers onderweg naar Lesbos*. Aan de hand van foto’s van Rode Kruis-collega’s ter plaatse en haar ervaringen eerder in Servië, probeert ze in het vliegtuig een beeld te schetsen van wat ze straks gaat zien. Een grimmig beeld. 

lesbos.jpg Mirgranten in Lesbos zijn opgelucht als hun registratie rond is en ze verder kunnen naar het Griekse vasteland (Foto: Thomas Andre Ayvertsen, IFRC)

 

“Ik zit in het vliegtuig op weg naar Lesbos. De komende dagen zal ik met een groep vloggers op pad gaan om te laten zien wat het Rode Kruis doet voor vluchtelingen op het eiland. Het wordt geen makkelijke reis, besef ik. Afgelopen week heeft het Rode Kruis de hulp op het vakantie-eiland nog verder moeten opschalen, het Rode Kruis maakt zich flinke zorgen over de situatie op het vakantie-eiland. De winter komt eraan, maar nog steeds komen er iedere dag 4.000 tot 5.000 vluchtelingen aan. De foto’s die collega’s hebben gemaakt spreken voor zich. Huilende kinderen en angstige vluchtelingen worden door reddingsteams opgevangen na een heftige reis op zee. Een reis met enorme risico’s, al helemaal in wintertijd.

Op slippers

Iets langer dan een maand geleden was ik in Servië waar ik vluchtelingen in de regen en kou rillerig zag slapen in de open lucht. We zagen een enorme stroom mensen door maïsvelden lopen op weg naar de Kroatische grens. Het Rode Kruis gaf hen warme kleding, eten en eerste hulp. En dat allemaal in korte tijd want voor veel vluchtelingen was er maar één ding van belang: zo snel mogelijk doorreizen naar hun eindbestemming. Ook als ze zich helemaal niet goed voelden en op slippers met zweren op de voeten door de modder liepen.

Het was aangrijpend om te zien, en ik verwacht dat dat nu niet anders wordt. De mensen die ik toen heb ontmoet, hebben het deel dat ik nu ga zien stuk voor stuk al meegemaakt. Ze riskeerden hun leven, zelfs in de winter op een ruige zee. In hun eigen land blijven kon ook niet, het gevaar voor hun eigen leven en dat van hun familie was te groot. Dan maar gokken op een kans in het buitenland. Duizenden mensen per dag doen dat, ook als dat betekent dat je misschien wel verdrinkt na een schipbreuk op zee.

Statief als wapen

Ik bekijk de foto’s en items die de afgelopen tijd in het nieuws zijn geweest over Lesbos en ik heb gesproken met collega’s ter plaatse. Ik zie huilende kinderen uit het water komen met warmtedekens. Mensen die opgelucht een eerste telefoontje plegen naar huis en enorme groepen mensen wachtend op de weg. Een ding is zeker. We gaan blijdschap zien, omdat mensen de tocht hebben gehaald. Maar vooral ook heel veel verdriet: om dierbaren die ze hebben moeten achterlaten of zijn verloren tijdens de reis en alle ellende die ze hebben moeten meemaken in hun land van herkomst. Die trauma’s slepen ze de hele reis met zich mee, merkte ik afgelopen week ook in een opvangcentrum voor vluchtelingen in Nederland. Een vluchteling die al enkele tijd in Nederland is kwam geschrokken naar mij toe. Het statief dat ik onder mijn arm droeg had in zijn ogen wat weg van een wapen. ,,Hier schieten ze mee in Syrië”, zei hij. Dat statief hebben we de rest van de dag maar ver weg opgeborgen.


Verder met de ferry

Over een paar uur landen we er al en zullen we twee grote opvangcentra voor vluchtelingen bezoeken. Kara Tepe en Moira in de hoofdstad van het eiland: Mytilene. Hier worden mensen naartoe gebracht na hun reis en moeten ze zich registreren voordat ze verder kunnen met de ferry naar het vaste land. Het Rode Kruis helpt met voedselpakketten, hygiënekits en spullen die ze tijdens hun reis nodig zullen hebben. Denk aan warme kleding en poncho’s.


Morgen gaan we naar de Noordkant van het eiland, waar de vluchtelingen aankomen met de boot. Het Rode Kruis is hier 24 uur per dag aanwezig met reddingteams die de zee op gaan om mensen te redden die in het water zitten met een kapotte of lekke boot. Ook staan er mensen klaar om eerste hulp te verlenen en de vluchtelingen in warmtedekens te wikkelen bij aankomst. Na zo’n lange koude reis op zee raken ze onderkoeld. En psychische hulp is ook hard nodig, hulpverleners van het Rode Kruis vangen bijvoorbeeld vluchtelingen op die familieleden zijn verloren tijdens de overtocht.


Telefoontje naar huis

Een collega vertelde me dat de grootste groep vluchtelingen bij aankomst eigenlijk maar één ding wil: bellen naar het thuisfront om te vertellen dat ze veilig over zijn. Daarom heeft het Rode Kruis gezorgd voor wifi en oplaadpunten voor telefoons nabij de aankomstplekken.


Ik kan alleen maar hopen dat zoveel mogelijk opvarenden het telefoontje ook daadwerkelijk kunnen plegen. Dat ze ondanks de ruige zee en het aankomende winterweer de reis zullen overleven.”

Lees Iris' tweede blog


*Noot van de redactie:
Vlak na aankomst van Iris in Athene werd duidelijk dat het grensplaatsje Idomeni bij de Noord-Griekse en Macedonische grens een nieuw belangrijk knooppunt is. Op dit moment zijn hier 3.000 mensen gestrand. De bestemming van Iris is gewijzigd van Lesbos naar Idomeni. Via haar blog houdt ze ons op de hoogte van de situatie daar.

60 miljoen mensen op de vlucht. Laat ze niet in de kou staan.

Syrië, de Centraal Afrikaanse Republiek, Jemen… de vluchtelingenstroom blijft toenemen. En de winter is in aantocht. Het Rode Kruis staat voor een enorme opgave. Hulpverleners draaien overuren en staan voor onmogelijke keuzes: wie helpen we wel en wie niet? Moeten we misschien halve voedselpakketten uitdelen? Het zijn keuzes die het Rode Kruis niet wil maken. Laat ons niet kiezen. Geef op giro 6868, IBAN-nummer NL83 INGB 0000 0068 68 (6 nullen), ten name van het Nederlandse Rode Kruis in Den Haag.