Het logo van het Nederlandse Rode Kruis.
Zoeken.
Home Actueel Nieuws “Een dag van pijn” – blog 3
23 juli 2015 |

“Een dag van pijn” – blog 3

​#Vierdaagse – Persvoorlichter Iris van Deinse is voor het eerst aanwezig bij de Nijmeegse Vierdaagse. Op maandag zag ze hoe druk iedereen was met de voorbereidingen. Dinsdag barstte het wandelfestijn echt los en op woensdag, dag 2 van de Vierdaagse, ziet ze hoe bevlogen de vrijwilligers aan het werk zijn.  

blog 3.jpg 

Vroeg uit de veren, want ik begin de dag in het plaatsje Niftrik. Iets na zevenen kom ik aan bij de hulppost, waar de blarenprikkers al klaar zitten. Ik had vanochtend de grootste moeite om mezelf uit mijn stapelbed te hijsen, maar in vergelijking met de andere vrijwilligers heb ik enorm uitgeslapen. Zij stonden om 5:00 uur 's ochtends al in Niftrik om de post klaar te maken.

Een dag van pijn

Met een kop koffie staan de vrijwilligers enkele uren later op de uitkijk op de dijk. De eerste fanatieke wandelaars benen langs de post. Gejuich en gejoel. Maar vandaag, dag twee, is ook een dag van pijn. De voeten hebben gisteren de eerste klappen te verwerken gehad en mogen vandaag nogmaals 'lijden'. Die pijn is enkele uren later te zien; rond 9:00 uur is het spitsuur in Niftrik. Wankelend komen wandelaars de dijk af. Alle bedjes liggen vol. Je zou een penetrante zweetgeur verwachten, maar meteen nadat de wandelaars op de bedjes ploffen, worden hun voeten ingesmeerd met kamferspiritus. Geen zweetgeur én de pleisters blijven ook nog eens beter plakken. Kampferspiritus is ook een geur waar je maar van moet houden, maar ik zou niet willen kiezen voor het alternatief.

Een nieuwe huid

Ik zie gehavende voeten, dikke blaren, bloedende tenen. "Het valt nu nog wel mee", constateert een prikker. "Maar als het gaat regenen, dán hebben we de poppen aan het dansen." Als dit meevalt, dan ben ik benieuwd hoe erg het daadwerkelijk kan zijn. De weersverwachtingen zijn goed, dus dat zal ik deze week waarschijnlijk niet meemaken. En gelukkig maar, arme wandelaars. Ondertussen wordt er wel van alles uit de kast getrokken om de wandelaars te helpen. "Ik geef u gewoon een soort nieuwe huid", klinkt het even later vanaf een bedje. Een prikker plakt een enorme pleister over een vuurrode voet. Op een slipper hupst de loper daarna de tent uit.

Boek vol verhalen

Na een half uur op het blarenbed wandelen de meeste deelnemers soepel en lachend de post weer uit. Zo'n behandeling doet pijn en duurt lang. Het geduld van de lopers wordt dus flink op de proef gesteld. Daar heeft één van de prikkers in Niftrik een goed plan voor bedacht. Ze laat een boekje zien. "Nog nooit geholpen door twee van dit soort leuke dames", lees ik. Ze begint te schaterlachen. "Iedere wandelaar moet er in schrijven of tekenen. Ik heb al tientallen Vierdaagse verhalen verzameld."

Op naar de eindstreep

Na de pijn van het prikken en plakken verdwijnt het wandelleed als sneeuw voor de zon. Enkelen hebben pech en moeten na de behandeling toch strompelend en hinkelend verder. Maar opgeven? Dat staat niet in het woordenboek van de Vierdaagse deelnemers. Mooi om te zien dat al die Rode Kruis-EHBO'ers helpen om ook deze pechvogels over de eindstreep te trekken.