Het logo van het Nederlandse Rode Kruis.
Zoeken.
Home Actueel Nieuws Merlijn bezoekt Congo - blog 4
8 december 2015 |

Merlijn bezoekt Congo - blog 4

​​​​"​Ik merk dat ik ineens emotioneel word en weet even niet meer wat ik moet vragen."


 

#SR15 - Voor 3FM Serious Request 2015 is Rode Kruis-persvoorlichter Merlijn Stoffels samen met een team van NPO 3FM in Congo. Vandaag spreekt hij jongeren die letterlijk aan de weg timmeren. Mooie ontwikkelingen en heftige verhalen wisselen elkaar af. ​

Blog 4 Merlijn Congo II.jpgMet grote toewijding werkt dit meisje aan het hout én aan haar toekomst. (foto: R​ode Kruis)

"Het geklop van hamers en het raspende geluid van zagen komen ons tegemoet als we naar de zaal lopen waar een beroepstraining bezig is. De jongens en meisjes van een jaar of 16 kijken nieuwsgierig op als we binnen komen lopen. Ze leren hout te bewerken, zodat ze bijvoorbeeld in een meubelmakerij aan de slag kunnen. Deze kinderen zijn net als de kindsoldaten aan het wachten totdat hun familie is opgespoord. Veel van hen zijn op de vlucht geslagen voor het geweld en hun familie kwijtgeraakt. In afwachting van een hopelijke hereniging, leren ze een vak."

Trainingen

"Om te voorkomen dat er een overvloed ontstaat in kappers of timmerlieden, is er een groot variatie in de trainingen. Zo leren leert een andere groep kinderen lassen en kleermaken. De jongere kinderen krijgen basisonderwijs, zodat ze niet teveel achterstand oplopen. Verder is er op de campus opvang voor baby's, die wees zijn geworden. En zelfs een ziekenhuis waar de kinderen die tijdens hun vlucht gewond zijn geraakt, behandeld worden." 

baby.jpg
 

In het Don Bosco-centrum is er ook plaats voor de allerjongsten die geen ouders meer hebben. (foto: Rode Kruis)

​"Het Rode Kruis brengt kinderen naar dit Don Bosco-centrum in Goma en financiert het verblijf en de opleiding van deze kinderen. Ondertussen gaan we ook op zoek naar de familie van de kinderen. Het afgelopen jaar herenigde​n onze collega's in Congo zo'n 774 kinderen met hun familie."  

Alleen op de wereld

"In de kliniek van het centrum spreek ik met een jongen uit Rwanda, die met zijn familie naar Congo is gevlucht tijdens het conflict. Een jaar geleden werd het dorpje waar ze werden opgevangen ook overvallen. Zijn moeder en zijn zusje werden voor zijn ogen vermoord. Tijdens het gesprek zie ik dat rond zijn neus zweetdruppeltjes ontstaan. Ik vraag of het wel goed gaat. Hij blijkt ziek, hartfalen, en is daarvoor in behandeling in de kliniek. Door zijn ziekte en depressie is hij nu niet in staat om naar school te gaan. De enige familie die hij nog heeft is een tante, maar de kans dat het Rode Kruis haar gaat vinden is klein, want ook zij moet steeds opnieuw vluchten voor het geweld."​

blog 4 Merlijn Congo.jpgZou deze jonge Rwandese jongen weer herenigd worden met zijn tante? Hij weet dat de kans klein is. Voorlopig is hij totaal afhankelijk van anderen. Maar dit weerhoudt hem er niet van te dromen over zijn toekomst. Hij wil graag chauffeur worden.   (foto: Rode K​ruis)

"De Rode Kruis-hulpverlener vertelt me dat de jongen meer dood dan levend was op het moment dat zij hem kreeg overgedragen door de autoriteiten. Degene die hem had opgevangen kon de medische kosten niet meer betalen en stuurde hem het huis uit. 'Dat hij nu op zijn benen kan staan, kan ik haast niet geloven', zegt de hulpverlener. 'Allemaal dachten we dat hij het niet zou overleven.' Na het gesprek loopt de fragiele jongen in zijn eentje terug naar de kliniek. Symbolisch voor zijn situatie. Hij is niet alleen ziek, maar ook nog eens alleen op de wereld.

De collega, die voor mij het gesprek vertaalde, zegt onderweg terug naar de delegatie: 'Dit had mij ook kunnen gebeuren. Ook ik kom uit zo'n klein dorp. Waarom moet deze jongen zo veel ellende doormaken, terwijl ik een gelukkig leven mag leiden? Het leven is niet eerlijk'. Zo voelt het voor mij ook."

Been en toekomst aan flarden

"Op de valreep bezoeken we nog een ziekenhuis waar een chirurgisch team van het Rode Kruis, onder leiding van de Nederlander Ans Groen, oorlogsgewonden behandelen. Zoals een klein jongetje in een rolstoel met een schotwond in zijn hoofd, of een 22-jarige jongen die zijn been kwijt raakte tijdens een bezoek aan zijn ouders in een dorp ten westen van de stad. Een van de strijdende partijen kwam juist op die dag het dorp binnenvallen en schoten zonder reden kogels in zijn been. Hij laat het stompje zien wat er nog van over is." 

ziekenhuis.jpg
 

Op de zaal zoeken de patiënten elkaar vaak op voor een praatje. Maar over wat hen is overkomen, praten ze nauwelijks. (foto: Ben Houdijk)

"Van het Rode Kruis krijgt hij een prothese, zodat hij weer kan lopen. Maar de studie techniek waarmee hij  bezig was, kan hij door een gebrek aan geld op zijn buik schrijven. De kogels hebben niet alleen zijn benen, maar ook zijn toekomst aan flarden geschoten. Hij heeft geen idee hoe hij nu verder moet. Ik merk dat ik ineens emotioneel word en weet even niet meer wat ik moet vragen. Hoeveel van deze jongens moeten er nog volgen voordat er een einde komt aan dit bloedige conflict? Ik wens hem veel kracht toe en loop met een brok in mijn keel weg. 

​We moeten snel vertrekken, want we mogen in dit deel van de stad uit veiligheidsoverwegingen niet na vijven zijn. Via de mobilofoon meldt de chauffeur aan de meldkamer wie er in de auto zitten en dat we onderweg zijn naar de delegatie. Mijn naam onthouden en uitspreken lukt geen van de chauffeurs, dus ik heet hier pax1 in de plaats van Merlijn. Twintig minuten later rijden we de poort van het Rode Kruis binnen." 

Dit is het vierde blog van Merlijn over zijn bezoek aan Congo. Lees ook Merlijn's 1e​, 2e en 3e blog. 

Keep them going​​​​​​​​​​!

3FM Serious Request 2015 zet zich in voor de generatie van de toekomst in oorlog en conflictgebieden: kinderen en jongeren die leven onder de meest extreme omstandigheden en daardoor weinig kans hebben op scholing en ontwikkeling. Zij zijn de stille slachtoffers van de oorlog. Geef ze een toekomst. Keep them going!