Het logo van het Nederlandse Rode Kruis.
Zoeken.
Home Actueel Nieuws "Dit is pas het begin - de wederopbouw moet nog beginnen"
7 mei 2015 |

"Dit is pas het begin - de wederopbouw moet nog beginnen"

#AardbevingNepal - De laatste dag van Merlijn Stoffels in Nepal is aangebroken. Het leven lijkt in het zwaar getroffen land alweer gewone vormen aan te nemen, hoewel… tijgers op afstand houden en tentzeilen moeten bewaken… alles wijst erop dat de Nepalezen nog lang niet zover zijn om aan wederopbouw te denken.

Facebookfoto2.jpg
Het is hard werken voor de hulpverleners, maar ze krijgen er veel voldoening van. Ik ga ze missen.


"Het is alweer mijn laatste avond in Nepal. Voor het laatst eet ik met mijn collega's van het Internationale Rode Kruis. Ik zal ze missen. We hebben met z'n allen in moeilijke omstandigheden keihard gewerkt. Dat schept een band. De collega's blijven nog een paar weken. Ik vlieg morgen met de eerste vlucht terug. Veel andere keus was er ook niet. Op de luchthaven kunnen nog steeds maar 5 vliegtuigen tegelijkertijd in- en uitladen. Ik besluit vroeg te gaan slapen en laat in mijn gedachten de voorbije dag nog even passeren.

Tijgers in het dorp 

’We zijn bang’, vertelde één van de bewoners van het afgelegen dorp Sangha, vanochtend. ‘Sinds de aardbeving zijn de tijgers terug in ons dorp. Een paar dagen geleden hebben ze mijn geit meegenomen. In een ander dorp hebben de tijgers vier mensen aangevallen. Ze hebben het niet overleefd. Met brandende fakkels proberen we ze 's nachts op afstand te houden.’ Dit is het ongelofelijke verhaal van de man met wie ik op de puinhopen van een tempeltje sta te praten. Naast ons liggen boeddha-beelden in stukken op de grond. ‘Hoe krijgen we ooit het geld bij elkaar om deze tempel te kunnen herstellen’, vraagt de man zich af. Wat een land, denk ik.

Sangha is omringd door prachtige, groene heuveltoppen. Je kunt het dorp alleen met een fourwheeldrive bereiken via een lange hobbelige rit over een zanderig pad. Op de hellingen zijn terrassen aangelegd waar gewassen groeien. Ik zie een groepje vrouwen in prachtige, kleurrijke jurken het land omploegen met de hand. Zwaar werk lijkt me. Het gewone leven wordt hier weer opgepakt. Dat viel me eerder vandaag, in de hoofdstad Kathmandu, ook al op. De uitgestorven buurten met dichte luiken zijn veranderd in levendige winkelstraten. Het aantal auto's op de weg is flink toegenomen. We staan in de stad zelfs een paar keer vast in een verkeersopstopping. Wat een verschil met de eerste dag, toen ik aankwam in de hoofdstad van het land.

foto4.jpg 

De bewoners van Sangha zijn erg bang voor de tijgers.

Tijdelijke huisvesting topprioriteit

Onderweg heb ik nauwelijks schade gezien aan de huizen, alsof de aardbeving op 25 april 2015 niet heeft plaatsgevonden. In mijn eerste blog over Nepal vraag ik me af of de schade bij een aardbeving anders is dan ik tot nu toe bij andere rampen heb gezien. Het antwoord is volmondig ‘ja’. In het gebied waar tyfoon Haiyan overheen raasde, op de Filipijnen, was alles zo goed als verwoest. Hier in Nepal is dat anders. De schade is heel gefragmenteerd. In de steden zijn vaak enkele wijken zwaar beschadigd, terwijl er enkele straten verderop niets aan de hand is. Hetzelfde fenomeen zie je in de bergen. Het ene dorp is totaal verwoest. Een paar kilometer verderop is de schade beperkt tot wat afgevallen dakpannen en scheuren in de muren.

Deze ramp kan minder urgent voelen, maar dat is verraderlijk. In de getroffen gebieden van dit straatarme land zijn de mensen in de meeste gevallen volledig afhankelijk van noodhulp om te overleven. Het ontbreekt hen aan middelen om hun leven en huizen weer op te kunnen bouwen. Tijdelijke huisvesting organiseren is daarom topprioriteit voor de hulporganisaties. Vooral ook omdat het regenseizoen over een paar weken gaat beginnen.

Het Rode Kruis heeft de afgelopen 12 dagen al 30.000 tentzeilen uitgedeeld, waardoor zo'n 130.000 mensen in de zwaarst getroffen gebieden weer een dak boven hun hoofd hebben. Een mooi begin, maar er is nog veel te doen. Dat merken we ook tijdens ons bezoek aan Sangha. Van de 135 huizen zijn 115 geheel of gedeeltelijk beschadigd door de aardbeving. We hebben tenten en afdekzeilen meegebracht naar het dorp. Het laatste stukje naar het dorp redt zelfs de fourwheeldrive niet. De weg houdt op en we moeten verder lopend de berg op. De jonge Nepalese Rode Kruis-vrijwilligers sjouwen de spullen op hun rug mee. Ik moet hollen om ze bij te houden. Ze hebben haast, want er moeten vandaag veel tenten opgezet worden.
foto3.jpg

Hulpverleners zetten op veel plekken familietenten neer. Kinderen rennen er vrolijk in en uit.

Familietenten

Sinds het begin van de aardbeving zijn tienduizenden lokale hulpverleners van het Rode Kruis non-stop in touw. ‘Het is hard werken, maar het geeft me ook veel voldoening’, zegt een van de vrijwilligers. Hij doet dit vrijwilligerswerk naast zijn studie psychologie. Dat is de kracht van het Rode Kruis. Wereldwijd staan vrijwilligers, zonder dat ze er iets voor terug krijgen, altijd klaar om mensen in nood te helpen. We besluiten om de lunch voor ze te betalen, uit eigen zak, om ze te belonen voor hun goede werk. Veel van hen zijn zelf ook getroffen door de ramp, vertellen ze ons. Bij onze auto probeert een man een tentzeil uit de handen van de vrijwilliger te trekken. Zijn huis blijkt ook ingestort. Geduldig legt de hulpverleenster uit dat eerst de zwaarst getroffen hulp krijgen, maar dat ze zeker terug komen. Boos druipt de man af. Hij heeft met zijn familie geen andere optie dan de komende tijd in de buitenlucht te bivakkeren. Ondertussen rennen kindjes vrolijk in en uit de grote familietent die steeds meer vorm krijgt. Zoiets hebben ze nog niet eerder gezien. Een jongetje van twaalf, dat tijdens de aardbeving op de wc zat en nog net op tijd het huis uit wist te vluchten, zegt dat hij nooit meer in een stenen huis durft te slapen. De tent vindt hij veel veiliger.
Fotoblog.jpg

Op de luchthaven komen er gelukkig dagelijks vliegtuigen aan met hulpgoederen.

Gisteren was ik op de luchthaven om foto's en videomateriaal te maken van het uitladen van de hulpgoederen.​ Tenten, zaklampen, keukengerei, voedsel, twee Rode Kruis-wagens en onderdelen voor een noodziekenhuis, is de opbrengst van vandaag. Om het ziekenhuis te kunnen vervoeren zijn in totaal twee vliegtuigen, met zo'n 300 vierkante meter aan ruimte nodig. Dat is dan wel inclusief tenten, generatoren, medicijnen en alles wat nog meer nodig is om als noodziekenhuis drie maanden zelfvoorzienend te kunnen werken. Ik ben onder de indruk van de grootte van deze hulpoperatie. En dan te bedenken dat dit pas het begin is, want de wederopbouw moet nog beginnen. Later die avond is er op het hoofdkantoor van het lokale Rode Kruis een vergadering om hiervoor plannen te maken.

De wekker gaat. Het is 4:30 uur en ik ben klaar voor vertrek. Vurig hoop ik dat mijn terugreis wat voorspoediger zal verlopen dan de heenreis. In mijn mailbox zie ik de nieuwste tussenstand van Giro555. Nederland heeft € 13,6 miljoen ingezameld. Wat een fantastisch bedrag. Toch weet ik dat er nog veel meer geld nodig is om dit prachtige land, met zijn gastvrije bevolking, weer op te kunnen bouwen. Vanuit de lucht zie ik Nepal langzaam uit het zicht verdwijnen. Ooit hoop ik terug te keren, maar dan om te genieten van al het moois dat dit land te bieden heeft."

 

 

 

Lees ook de andere blogs van Merlijn in Nepal:

07  mei "Het lijntje tussen overleven en overlijden is flinterdun"

06 mei "Gewonden bereiken het ziekenhuis na dagen strompelen"

03 mei "Nepal heeft enorme behoefte aan meer hulp"

01 mei "Nepalezen snakken naar onderdak en water"

30 apr "Papa help me, papa help me"

29 apr “Grote rampen zijn niet met elkaar te vergelijken”

28 apr "Overal lopen huilende mensen"

27 apr ''De kans dat we mensen levend vinden wordt met de dag kleiner"

26 apr  Merlijn in Nepal - Blog 1