Het logo van het Nederlandse Rode Kruis.
Zoeken.
Home Actueel Nieuws Merlijn terug naar de Filipijnen - Blog 1
1 november 2015 |

Merlijn terug naar de Filipijnen - Blog 1

​#Haiyan - Woordvoerder Merlijn Stoffels is in de Filipijnen om de resultaten te bekijken van de hulpverlening die 2 jaar geleden werd opgezet door Giro555 naar aanleiding van tyfoon Haiyan. De afgelopen jaren hebben hulporganisaties en de Filippino's zelf keihard gewerkt om het getroffen gebied weer op te bouwen.


Filipijnen-Haiyan-2-jaar.jpg
  Het Rode Kruis heeft voor de Filipino's tyfoonbestendige huizen gebouwd.

"Bijna twee jaar nadat de allesverwoestende orkaan Haiyan over de Filipijnen raasde,  keer ik samen met de NOS terug naar het getroffen gebied. Het was een van de zwaarste stormen ooit. Door het natuurgeweld kwamen meer dan 6.000 mensen om, 600.000 huizen gingen verloren en er waren ruim 11 miljoen mensen getroffen. Binnen 24 uur na de ramp was ik op de Filipijnen en reisde ik door naar het eilanden Leyte en Samar, waar de orkaan als eerste aan land was gekomen. Een ingewikkelde opgave om daar te komen, want ook alle infrastructuur, zoals wegen en luchthaven waren vernietigd door de storm en de enorme golven. Uiteindelijk konden we met een veerboot de getroffen eilanden bereiken. We hadden een rugzak bij ons met eten, drinken en een tentje. Ik schreef toen in mijn blog 'het leek alsof er een bom was ontploft. Geen huis stond meer overeind, vrachtwagens lagen op z'n kop en de palmbomen waren als lucifershoutjes geknapt.'" 

Bedreigd met hakmessen

"De meeste indruk maakte op mij de penetrante geur van de mensen die waren overleden, maar die door het grote aantal nog niet geborgen konden worden. Ik werd overvallen door de paniek die was ontstaan door het tekort aan hulp. Hulpverleners werden met hakmessen bedreigd en moesten zichzelf en de vrachtwagens met hulpgoederen verstoppen om het te overleven. Gelukkig kwam snel daarna de hulp massaal op gang."

Merlijn-blog1-Haiyan.jpg  Merlijn interviewt de Filipino's over hun huidige situatie.

Complexe hulpoperatie

 

"Er kwam een Giro555-actie van de Samenwerkende Hulporganisaties om geld op te halen voor de slachtoffers van de Tyfoon. Gevolgd door een televisie uitzending, inclusief belpanel met bekende Nederlanders, gepresenteerd door Herman van der Zandt. De Nederlanders waren enorm betrokken en doneerden in totaal 36 miljoen euro. Net als de media trouwens. Vanaf het moment dat de ramp begon heeft mijn telefoon aan een stuk door roodgloeiend gestaan. Nog nooit heb ik zoveel journalisten aan de lijn gehad en interviews gedaan als toen. Dat was ook de reden dat ik naar de Filipijnen vertrok. De hulpverleners daar moesten een grote en complexe hulpoperatie gaan opzetten, dus tijd voor interviews hadden ze niet.

Op de getroffen eilanden was een gebrek aan alles. Vliegtuigen vol met noodhulpgoederen zoals eten, drinken, medische hulp en tentzeilen werden ingevlogen. Ook werd met man en macht gewerkt om nieuwe huizen te bouwen en weer werk te genereren voor de mensen. De gewassen en het vee van de boeren waren vernietigd, de winkels waren dicht, de pinautomaten deden het niet meer en er was geen elektriciteit. De hele economie lag plat. De afgelopen jaren hebben hulporganisaties, overheden, maar ook de Filippino's zelf keihard gewerkt om het getroffen gebied weer op te bouwen. Deze week reist Van der Zandt door de getroffen eilanden om te zien of dat, mede dankzij de hulp uit Nederland, gelukt is."

Merlijn-blog2-Haiyan1.jpg

   Kinderen zijn blij met hun nieuwe en stevige huis.

Onmenselijk

"In het vliegtuig dwalen mijn gedacht af naar 8 november 2013. Allerlei verhalen en beelden schieten door mijn hoofd. De kinderen die tussen de puinhopen in paniek met borden langs de weg stonden met de tekst 'we need help, help us'. Op dat moment was dat tevergeefs, want er waren volstrekt onvoldoende hulpgoederen. De kerkdienst die op zondag tussen de ingestorte muren gewoon door ging. De vuren 's nachts om wat warmte en licht te hebben. Een groepje mensen die, ondanks alles, in de puinhopen in een kringetje kerstliedjes zaten te zingen. Maar ook het verdriet van de mensen die familieleden en vrienden waren kwijtgeraakt. De enorme angst. Zoals een jongetje dat overspoeld werd door water, maar de ramp samen met zijn opa overleefde, omdat hij zich vast kon klampen aan een elektriciteitskabel. Een opvanglocatie die instortte boven op de mensen die daar juist een veilig heenkomen hadden gezocht. Veel van hen overleefde dit niet, of raakte zwaar gewond. Mensen die massaal het eiland wilden verlaten, maar dat niet konden door een gebrek aan geld en vervoersmiddelen.

Ook ik werd geconfronteerd met dat probleem. Na ruim een week was het voedsel dat we zelf hadden meegenomen op aan het raken. Ook wij wilde weg, maar de veerboten waren voor de komende maanden volgeboekt. De enige manier om weg te komen was in een laadruim van een militair vrachtvliegtuig, dat helemaal volgepropt werd om zoveel mogelijk mensen mee terug te kunnen nemen. Eigenlijk onmenselijk, maar toen we opstegen zag ik de tranen in de ogen van de passagiers. Ze hadden de hel overleefd. Vele anderen hadden deze keuze niet."

Lees Merlijns blog 2