Het logo van het Nederlandse Rode Kruis.
Zoeken.
Home Actueel Nieuws Merlijn terug naar de Filipijnen - Blog 2
1 november 2015 |

Merlijn terug naar de Filipijnen - Blog 2

​#Haiyan - Woordvoerder Merlijn Stoffels is in de Filipijnen om de resultaten te bekijken van de hulpverlening die 2 jaar geleden werd opgezet door Giro555 toen tyfoon Haiyan over de eilanden raasde. Rode Kruis-hulpverleners zetten rampenvoorbereidingsoefeningen op.



Filipijnen-Merlijn-Haiyan.jpg
   Jay heeft nog steeds een groot litteken op zijn been. Tijdens de ramp raakte hij gewond.


"Een schip midden in een stadswijk. Door de golven tijdens de storm op de huizen gekwakt. Het is een surrealistisch gezicht. Metselaars zijn druk in weer om er monument van te maken ter nagedachtenis van de ramp. Alleen de boeg staat nog overeind, de rest is gesloopt. Daar staan nu al weer huizen. Bij het monument raak ik in gesprek met Jay een 21-jarige jongen die naar het schip staat te kijken. Ook zijn huis is door een grote boot vernietigd, wat gepaard ging met veel lawaai. De woning stroomde vol met water. Hij pakte de handjes van zijn broertjes vast en rende in paniek de bergen in. Onderweg raakte Jay gewond aan zijn been door het rondvliegende puin. Met zijn t-shirt verbond hij zijn wond om het bloeden te laten stoppen. Toen de ergste storm voorbij was keerden ze terug naar de overblijfselen van hun huis. Jay zat op de rug van zijn broertje want lopen lukte niet meer. Thuis vonden ze de rest van de familie, gelukkig waren ze allemaal nog in leven. Hulpverleners van het Rode Kruis behandelden zijn wond. Hij laat mij een groot litteken zien, waardoor hij steeds opnieuw geconfronteerd wordt met deze afschuwelijk gebeurtenis."  

 Filipijnen-Merlijn-Blog21.jpg
   De Filipino's blijven graag aan zee wonen. Velen van hen zijn vissers.

Klasgenootjes

"Het enige overgebleven bezit was hun auto, waar de familie, bestaande uit 10 personen, daarna om de beurt in sliep. De rest had geen andere optie dan buiten in de regen te bivakkeren. Droge ongekookte rijst was het enige beschikbare voedsel na de ramp. De situatie was onhoudbaar geworden voor hem en zijn familie. Ze hadden niet alleen tekort aan eten, maar ook aan geld om een nieuw huis te bouwen. De familie besloot met een militair vliegtuig naar Manilla te vertrekken in de hoop daar een nieuw leven op te kunnen bouwen. Jay was nu voor het eerst na twee jaar weer terug in terug in Tacloban om familie en vrienden te bezoeken. Hij is alleen, want de rest van zijn familie durfde dat nog niet aan. Hij wijst naar de plek waar zijn ouderlijk huis stond waar nu anderen mensen wonen. Opgestaan is plaats vergaan. Vanmiddag gaat hij de graven van de 4 klasgenootjes bezoeken die de storm niet overleefden. Hij heeft nooit afscheid van ze kunnen nemen. Jay kijkt somber maar zegt wel blij te zijn dat zijn stad weer aan het opleven is. "Veel huizen zijn zelfs beter dan voor de ramp", zegt hij. In Manilla is hij nog steeds opzoekt naar werk. Hij heeft inmiddels de hotelschool afgerond. Een lastige opgave want in de hoofdstad er is een groot tekort aan banen. Gelukkig hebben zijn ouders wel een winkeltje kunnen starten, zodat ze voor hun gezin te kunnen zorgen."

EHBO cursus 

"Herman van der Zandt en ik vervolgen onze route naar Ormoc. Een havenstad ten westen van het eiland. We moeten de bergen over om aan de andere kant van het eiland te komen. Het was de eerste stad waar ik twee jaar geleden met een veerboot aankwam. Toen zag het er grauw uit. De haven was bezaaid met puin, de huizen waren zwaar beschadigd en alle winkels waren dicht. De enige manier om aan voedsel te komen was de distributie in het gemeentehuis. Nu is het een levendige stad met veel bedrijvigheid. Hier en daar zijn nog wat beschadigde huizen, maar verder lijkt het alsof er nooit wat gebeurd is. Het doet me goed om dat ze zien."

 Merlijn-Tacloban.jpg
  Het Rode Kruis geeft veel trainingen om de Filipino's beter voor te bereiden op rampen.

"In het kantoortje van het lokale Rode Kruis wordt nu geen voedsel uitgedeeld, maar een EHBO-cursus gegeven. Tijdens de ramp heb ik in het kantoortje twee nachten op een bureau geslapen. Zonder elektriciteit en water, want dat werkte de eerste weken niet. We rijden verder naar het dorpje Merida waar het Rode Kruis de mensen heeft geholpen bij het bouwen van huizen die stormbestendig zijn door de constructie van de balken, de bevestiging van de dakbedekking en de betonnen fundamenten. Tijdens orkaan Ruby zijn ze blijven staan vertelt de trotse bezitter van haar nieuwe huis aan mij. In het dorp introduceert het Rode Kruis ook ecologische landbouw als alternatieve manier om geld te verdienen. Door het gebruik van giftige bestrijdingsmiddelen waren de gewassen er slecht aan toe. Het gebruik van natuurlijke materialen is gratis. Dat is een belangrijk element, vooral omdat er geen inkomsten meer zijn van de kokosnoten." 

Rampenvoorbereiding

"De Rode- Kruis hulpverleners zijn in het dorp ook bezig om rampenvoorbereidingsoefeningen op te zetten. Want ook hier wisten de mensen niet wat ze moesten doen en waar ze naar toe moesten vluchten. Meerdere mensen kwamen in dit dorp om het leven door vallende kokosnoten. Waaronder ook een aantal jonge kinderen. Een oudere vrouw vertelde dat ze kruipend het huis van haar zuster probeerde te bereiken. Nog krijgt ze tranen in haar ogen als ze erover praat. Het was een afschuwelijke tijd. Ze bedankt me voor de hulp die ze heeft gekregen van het Rode Kruis. "Kom je donderdag weer op de training?" vraagt de vrijwilliger aan de oudere vrouw als we afscheid nemen. "Zeker weten", zegt ze en laat vol trots haar moestuintje zien. Ze trekt een aubergine uit de grond en geeft het aan ons. Ik voel me een beetje opgelaten, want ik weet dat ze arm is, maar ze staat erop."

Lees Merlijns blog 3