Het logo van het Nederlandse Rode Kruis.
Zoeken.
Home Actueel Nieuws "Nepalezen snakken naar onderdak en water"
1 mei 2015 |

"Nepalezen snakken naar onderdak en water"

#AardbevingNepal - Het is best een uitdaging om de hulpverlening goed terecht te laten komen. De Nederlandse media willen van Merlijn weten hoe het Rode Kruis de distributie van hulpgoederen heeft geregeld. Als mensen in de afgelegen dorpjes helikopters met hulpgoederen zien, rennen ze er schreeuwend naar toe met hun handen omhoog.

 Merlijn blog 6.jpg

Iedereen kent wel iemand in zijn omgeving die is omgekomen onder het puin.

"Voelde jij dat ook, vraagt de cameraman van RTL Nieuws aan mij? Ja, ik voelde het ook. Voor het eerst in mijn leven maak ik een aardbeving mee. Gelukkig was het een lichte, maar na de gesprekken met de slachtoffers vandaag, schrik ik er toch van. We waren net klaar met het interview. RTL verslaggever Jeroen Wetzels wilde weten of het Rode Kruis ook merkt dat de frustratie bij de slachtoffers over het tekort aan hulpgoederen begint op te lopen. Het Rode Kruis heeft inderdaad de beveiliging moeten inschakelen toen hulpverleners werden bedreigd omdat er onvoldoende hulpgoederen waren. Ook een vrachtwagen met hulpgoederen is overvallen. We zijn aan het opschalen, benadruk ik, om dit soort situaties te zoveel mogelijk te voorkomen.

Donker en stil

Op de terugweg rijden we door de wijk Thamel waar het normaal wemelt van de toeristen. In de wijk zijn veel guesthouses, hostels en restaurant. Nu is het er donker en stil. Dit is exemplarisch voor de rest van de stad. Hier en daar gaan langzaamaan wel weer wat winkeltjes open. Ook doet de elektriciteit het weer. Maar volgens de taxichauffeur is het in de stad rustiger dan ooit.

 Merlijn blog 6 foto 2.jpg

Hulpgoederen zijn heel hard nodig. Op dit moment slapen veel gezinnen met elkaar onder een zeil zonder privacy.

Vandaag reis ik naar Bhaktapur. Een stad niet ver van Kathmandu. Zo'n 80 procent van de oude huizen is ingestort door de aardbeving. Veel mensen leven daarom in geïmproviseerde tentenkampen die er heel anders uit zien dan ik gewend ben. De beschutting is niet meer dan een zeiltje vastgemaakt aan een hek. Soms slapen tientallen gezinnen onder een groot tentdoek. Zonder enige privacy, want je kijkt gewoon naar binnen. Het kamp dat ik bezoek is overvol. Eén van de vluchtelingen zegt dat ze zittend slapen, omdat er niet genoeg plek is om met z'n allen te liggen. Hulpverleners van het Rode Kruis delen hygiënepakketten uit met tandenborstels, tandpasta en zeep. 'Na zes dagen kan ik eindelijk weer mijn tanden poetsen', reageert een vrouw van mijn leeftijd enthousiast als ze in het pakket kijkt.

Lichtpuntje

Bij het kamp, op een mooie plek bij de rivier, en naast een Boeddhabeeld, zijn Rode Kruis-hulpverleners bezig met de aanleg van een WC en een waterpomp. Geen overbodige luxe want er hangt een geur van ontlasting. Dat is niet alleen vies, maar het maakt ook de kans op ziektes groter. De medische diensten zijn door het grote aantal gewonden nu al zwaar overbelast, dus dat moet voorkomen worden. De hulpverleners hangen de bordjes voor man en vrouw op de WC-deur en dan is het helemaal af. Ik neem tenminste aan dat dat erop staat, want ik kan de tekens niet lezen. Een jong meisje komt meteen aanlopen om haar handen te wassen. Een vrolijk gezicht. Fijn, af en toe zo'n lichtpuntje tussen alle ellende en verdriet.

Merlijn blog 6 foto 3.jpg 

Door het regenseizoen kunnen ziekten snel verspreid worden. Mensen zijn koud en nat en vatbaar voor virussen.

De videobeelden die ik gisteren in het journaal zag, gefilmd vanuit een helikopter, blijven maar door mijn hoofd spoken. Onderweg terug naar het Rode Kruis-kantoor raak ik in gesprek met een hulpverleenster van het Nepalese Rode Kruis. Zij is verantwoordelijk voor water en hygiëne. Ik vraag haar of de dorpen die onbereikbaar zijn voor auto's al hulp krijgen. Op de beelden zie je mensen in totale paniek naar de helikopter rennen en met hun handen omhoog schreeuwen om hulp. Het was voor het eerst dat hulpverleners dit dorpje vlak bij het epicentrum bereikten. Enkele zwaar gewonden kunnen mee in de helikopter. De anderen moeten maar afwachten wanneer er weer hulp komt. Een nachtmerrie. Als de hulpverleenster vertelt dat ze een manier hebben gevonden om ook de mensen in deze dorpen te voorzien van schoon drinkwater. Simpelweg door met een rugzak vol waterzuiveringstabletten, soms dagenlang, naar de getroffen dorpen toe te lopen. Eigenlijk een heel simpele oplossing. Waarmee vele levens gered kunnen worden. Ik vraag haar of  haar familie goed uit de aardbeving is gekomen. Ze krijgt tranen in haar ogen. We hebben gisteren het lichaam van mijn tante gevonden in de puinhopen van haar huis. Ik val stil en weet even niet wat ik moet zeggen. Iedereen in haar omgeving kent wel iemand in de naaste familie of vriendenkring die is overleden, zegt ze geëmotioneerd.

Merlijn blog 6 foto 4.jpg 

Wanneer er helikopters met hulpgoederen aankomen rennen Nepalezen er in paniek naartoe. Er is een enorme behoefte aan hulp.  

Levensgevaarlijk

Mijn telefoon gaat. Radio1 aan de lijn. Wat een slechte timing, maar we hebben een afspraak voor een interview, dus ik moet opnemen. Het gesprek gaat over de noodoproep van het Rode Kruis dat vliegtuigen met hulpgoederen niet kunnen landen op de luchthaven van Kathmandu. De afgelopen dagen moesten een aantal toestellen onverrichter zaken omkeren. Dat is onacceptabel, want uitblijven van hulpgoederen is in deze situatie levensgevaarlijk. Het Rode Kruis wil daarom een garantie van de overheid om een paar keer per dag te mogen landen. Ik heb de telefoon nog niet opgehangen of BNR belt over hetzelfde onderwerp.

 

Inmiddels zijn we op de bestemming aangekomen. Ik condoleer de hulpverleenster met het verlies en we nemen afscheid. Vreemd misschien, zoals dit gaat, maar er is veel te doen en ook zij moet snel verder. Later op de dag hoor ik dat het Rode Kruis toestemming krijgt om meerdere keren per dag te landen op de luchthaven. Ook helikopters en drones zullen ingezet worden om de afgelegen gebieden te kunnen bereiken. Nog blijer word ik als ik zie dat vrachtwagens met hulpgoederen worden uitgeladen. Het is weer gelukt om een Rode Kruis-vliegtuig aan de grond te krijgen. Dat geeft hoop."

 

 

Lees ook de andere blogs van Merlijn in Nepal:

07 mei: "Dit is pas het begin - de wederopbouw moet nog beginnen"

07  mei "Het lijntje tussen overleven en overlijden is flinterdun"

06 mei "Gewonden bereiken het ziekenhuis na dagen strompelen"

03 mei "Nepal heeft enorme behoefte aan meer hulp"

01 mei "Nepalezen snakken naar onderdak en water"

30 apr "Papa help me, papa help me"

29 apr “Grote rampen zijn niet met elkaar te vergelijken”

28 apr "Overal lopen huilende mensen"

27 apr ''De kans dat we mensen levend vinden wordt met de dag kleiner"

26 apr  Merlijn in Nepal - Blog 1