Het logo van het Nederlandse Rode Kruis.
Zoeken.
Home Afdelingen Afdeling Amsterdam Actueel Nieuws Dit is mijn gift aan het Rode Kruis
19 februari 2016 |

Dit is mijn gift aan het Rode Kruis

Als ik in Amsterdam-Noord aanbel bij mevrouw Wolff (95) word ik hartelijk ontvangen door een vrolijke dame. Ze begint direct te vertellen. "In 1986 werd ik geopereerd aan mijn hart. De zuster zag me breien en vroeg: 'Wilt u dit niet voor het Rode Kruis doen?' Zo is het begonnen." Door Mathilde Lawalata​​

"Als jong meisje breide ik jurkjes voor mijn popje. Ik mocht van mijn moeder niet buiten spelen, maar moest sokken breien voor mijn vader en broer. Toch heb ik handwerken altijd leuk gevonden. In '88 bracht ik de sokjes zelf naar het Rode Kruis met de auto, maar nu kan ik niet meer goed lopen en ben ik aan huis gekluisterd. Herman komt ze bij me thuis ophalen."

Trots
Trots laat ze een foto van haar dochter en kleinzoon zien. "Mijn kleinzoon komt heel vaak bij me langs, belt me vaak en eet elke dinsdag bij mij.  Mijn dochter helpt me veel met de boodschappen en het huishouden, want ik krijg nu nog maar een paar uur per week hulp van de Thuiszorg. Ik hoef niet bij een handwerkclub want ik vind het heerlijk om alleen te zijn. Ik zit soms hele dagen in de keuken te breien. Ik tel de steken telkens tot 41, dat gaat automatisch. En ik praat tegen mijn vogeltje."


 

Lieve schat
"Deze praat niet, maar mijn vorige wel: 'Jacco is moeders zijn lieve schat' zei hij. Hij zat op mijn schouder als ik aan het handwerken was. En hij badderde in mijn handen, elke morgen. Deze is stil, maar ook heel lief.  Ik ben gek met dieren en heb heel veel van mijn hondjes gehouden. Mijn vriendin Annie heeft in de oorlog ondergedoken gezeten en had na de oorlog geen huis meer. Ze vroeg of ik even voor haar hondje wilde zorgen, maar hij is nooit meer weggegaan. De melkboer heeft hem met zijn bakfiets aangereden. Hij heeft het gered tot mijn portiek, daar hij overleden. Daarna hebben we nog een paar hondjes gehad en toen zei mijn man: 'nu geen hond meer'. Maar toen zag ik in de krant een nest poedeltjes. We gingen alleen even kijken, maar ik had stiekem geld in mijn zak gedaan. 'Die zwarte wil ik', zei ik. 'Nou, neem hem dan maar' zei mijn man. Het was een schat van een dier, maar hij had longproblemen en kon niet goed lopen. Als ik zat te naaien in het atelier in de Celebesstraat, zat hij in de kuil van mijn rok. Ik heb hem altijd gedragen, 10 jaar lang.

Mijn man is in 1975 overleden. Mensen vragen wel eens, 'Waarom heb je daarna nooit meer een man gehad?' Maar ik wilde niet, ik zou diegene alleen maar met hem gaan vergelijken. Er is er geen een die zo lief, zo goed en zorgzaam was als hij. We hebben het zo fijn gehad, eerlijk waar. Daar denk ik altijd aan terug."

Geen televisie
"Breien betekent alles voor me. Ik hou niet van de televisie. Ik kijk alleen The Bold en Goede Tijden, immer wieder Sonntag op Duitsland en The Voice. Ik zou het vreselijk vinden als ik niet meer kon breien. Ik heb voor al mijn kennissen geboortekaarten geborduurd, maar dat gaat niet meer. Ik heb zere vingers en de naald valt uit mijn handen. Maar breien en haken gaat nog wel. Ik heb mijn dochter gevraagd of zij het niet van mij wil overnemen, het breien voor het Rode Kruis. Maar dat wil ze niet."

Dit is mijn gift
​Mevrouw heeft de gekleurde babysokjes en onderzetters mooi uitgestald op de bank. "Vroeger maakte ik ze alleen in roze, blauw en wit, maar nu in allerlei kleuren. Ik begin nog met evenveel plezier aan een nieuw paar als aan m'n eerste paar sokjes. Ik brei elke dag, ik heb er net weer eentje opgezet. De wol betaal ik zelf. Dit is mijn gift aan het Rode Kruis."


 


Artikel delen?