Het logo van het Nederlandse Rode Kruis.
Zoeken.
Home Afdelingen Afdeling Amsterdam Actueel Nieuws Scheepsmaatjes
3 september 2015 |

Scheepsmaatjes

'Goed drinken en goed smeren!' roept hoofd-ehbo'er Jenny Schepers. Het is prachtig weer tijdens SAIL 2015, waar een aantal deelnemers van het project 'Samen in Amsterdam' de zaterdag van hun leven beleeft. Door onze redacteur (fotografie: Jeanette de Brui​n)

Tijdens SAIL 2015 is de eenzame Amsterdamse Ingeborg Schwarzer (1947) even allesbehalve eenzaam. Ze zit dan ook letterlijk en figuurlijk in hetzelfde schuitje als een aantal andere Amsterdammers die door het Rode Kruis zijn uitgenodigd voor een vaartocht over het IJ. Met z'n allen middenin de uitgelaten sfeer van SAIL. 

Mevrouw Schwarzer zit dan ook te glunderen. Ze lijdt al jaren aan de spierziekte MS. Inmiddels zit ze in een rolstoel. Tel daar haar zonneallergie bij op en je krijgt een uitstekend recept om de sociale band met de maatschappij héél dun te laten worden.

_MG_1776.jpgToen stond Carolien Palmer (1962) plots voor haar deur, ruim vier jaar geleden alweer. Mevrouw Palmer zat ook in een isolement, óók door een fysieke beperkingen: verschillende hernia's en een val van de trap. Door bemiddeling van het Rode Kruis kreeg mevrouw Palmer het adres van haar toekomstige maatje.


De twee dames hadden direct een klik. De beste duo's verschillen van elkaar, kijk naar Bassie en Adriaan, Sherlock Holmes en Dokter Watson, Laurel en Hardy – en dus ook naar Mevrouw Schwarzer en mevrouw Palmer. Schwarzer is de denker die nog weleens een regel wil citeren uit een gedicht van Goethe. Mevrouw Palmer is de doener, die in haar kleine autootje overal naartoe scheurt en 'never-nooit achter de geraniums wil gaan zitten'. En dat werkt. "We ontmoeten elkaar waar onze interesses kruisen," vertelt mevrouw Schwarzer. "Carolien kan prachtig borduren, ze is heel goed in handarbeid. Dat is betoverend om te zien. Zelf heb ik twee linkerhanden."

En nu zitten ze samen aan het raam van het schip 'Jacqueline', samen met andere maatjes en deelnemers van diverse projecten van het Rode Kruis. Ze glunderen, lachen en wijzen naar de gigantische schepen en veel te volle, kleine schuitjes. "Toen we naar de haven reden gingen we door buurten waar ik al tien jaar niet was geweest," vertelt mevrouw Schwarzer. "En hier in de haven is alles nieuw. De achterkant van het station is onherkenbaar veranderd."

Met het project 'Samen in Amsterdam' probeert het Rode Kruis de sociale isolementen te doorbreken waar sommige Amsterdammers mee worstelen. Iemand in zo'n isolement wordt gekoppeld aan een vrijwilliger – een 'maatje'. Vervolgens spreekt het tweetal regelmatig af en gaan ze eropuit om het isolement te doorbreken. En dat mag best gelinkt worden met leuke activiteiten, zoals een vaartocht tijdens SAIL, om maar eens iets te noemen. Binnenkort gaan mevrouw Schwarzer en Palmer naar het vernieuwde Rijksmuseum, waar Schwarzer vroeger graag kwam. "Ik ben zo benieuwd hoe het er nu uitziet," vertelt ze. "Alleen zou ik dat nooit kunnen, bovendien is het heel fijn om zoiets met iemand anders te beleven. Ik het Rode Kruis dankbaar. Je moet vertrouwen hebben in een maatje, het is iemand die je zomaar je leven binnenlaat. Daar helpt het Rode Kruis bij. Dat is een merknaam die ik vertrouw."

_MG_1868.jpgHet toeval wil dat Ingeborg Schwarzer veertig jaar geleden in Duitsland zélf vrijwilliger was bij het Rode Kruis. Ze maakte vluchtelingen uit Afghanistan en Iran wegwijs in de Duitse maatschappij. "Jarenlang heb ik dat gedaan, met passie en plezier. Vluchtelingen zijn dankbaar. En ik nu ook. Kijk eens naar al de lunchpakketjes die hier zijn uitgedeeld – het waren er minstens 6.000. Dat moet allemaal gemaakt worden, en dan zijn we nog niet eens aan het varen! Wat een werk. Het is net alsof ik het allemaal terugkrijg, al die jaren die ik in Duitsland voor het Rode Kruis heb gewerkt."