Het logo van het Nederlandse Rode Kruis.
Zoeken.
Home Afdelingen Afdeling Amsterdam Actueel Nieuws Sjef: een praktische spil met een echt Rode Kruis-hart
23 maart 2017 |

Sjef: een praktische spil met een echt Rode Kruis-hart

De spil zijn. Daar houdt Sjef Welles van. “Maar wel altijd in dienst van anderen”, zegt hij, terwijl hij draait op zijn bureaustoel. We zitten in zijn huiskamer in de Amsterdamse Pijp. Het verantwoordelijkheidsgevoel voor anderen is Sjef met de paplepel ingegoten. Als oudste uit een groot Limburgs boerengezin, was het normaal dat je meehielp in het bedrijf. “Wanneer mijn leeftijdsgenoten in de zomervakantie gingen zwemmen, hielp ik mee op de boerderij. Ik kan daarom bijvoorbeeld niet zwemmen”. Het verhaal is gespeend van iedere vorm van sentiment. Zo ging dat gewoon. Niet lullen maar poetsen. Je inzetten voor anderen. Het typeert Sjef.​


De colonne
In maart 1976 verliet Sjef voor zijn werk het Limburgse platteland. Hij kwam terecht in Badhoevedorp. “Ik was in Limburg al bezig voor mijn EHBO-examen en kon dat in het westen doen bij het Rode Kruis. Ik vond het een aardig cluppie, dat Rode Kruis.” Hij begon zijn nu ruim veertigjarige carrière als vrijwilliger van het, toen nog, Corps Rode Kruis. “We hadden uniformen in die tijd. Je had toen een colonnecommandant en een plaatsvervangend colonnecommandant. Op je revers droeg je insignes. Elke functie was terug te zien op je uniform. Het was militair en hiërarchisch. Ik begon als helper maar omdat ik een techneut (Sjef is van huis uit elektricien, red.) was dachten ze: nou dat is een mooie job voor Sjef. Zodoende werd ik aangesteld als deelkerncommandant van de verbindingsdienst. Ik droeg de bliksemschichten op mijn revers. ”

Verbi
ndingsdienst
Later stapte hij over naar het Rode Kruis Amsterdam. Hij draaide daar mee in de verbindingsdienst. Dit heeft hij 35 jaar gedaan. Bij evenementen en noodsituaties was hij verantwoordelijk voor het tot stand brengen van de verbinding tussen de verschillende teams ter plaatse. “Portofoons en mobilofoons moeten natuurlijk wel werken. Ik werkte vanuit het controlestation. Ik zat dus niet in het veld.”

Een indrukwekkende staat van dienst
Dit betekent niet dat Sjef niet vol mooie verhalen zit. Achterover leunend in zijn bureaustoel lepelt hij het ene na het andere op, met oog voor detail. De bruiloft van Willem Alexander; het was een hoogtepunt in zijn carrière. “Het was intens en streng. Iedereen die in het gebied werkte werd gescreend.” Een ander hoogtepunt waren de Paralympics, waar hij bij betrokken was als helper. “Onze taak was om de sporters uit het vliegtuig te halen. Die hadden daar hulp bij nodig. De aankomst was intensief. Ik was daar een week lang iedere dag mee bezig. Het mooie ervan was dat je, met alle ervaring die ik had, mensen kon helpen. Niet alleen de sporters, maar ook mijn collega’s.”

Er waren ook dieptepunten: de brand in Volendam, waar hij als lid van de verbindingsdienst betrokken was. En als helper tijdens de aanslag op de Twin Towers. “We moesten op Schiphol gestrande reizigers opvangen en onderbrengen op andere locaties. Er ging op dat moment geen enkele vlucht naar Amerika toe. Ik werkte de hele nacht door om erna meteen door te gaan naar mijn werk.”
Wanneer Sjef spreekt over zijn 40-jarige loopbaan bij het Rode Kruis, dan is het op het eerste oog een technisch verhaal zonder veel emotie. Het gaat over de complexiteit bij evenementen en noodsituaties van deze grootte, wat er allemaal bij komt kijken en waarop je allemaal moet letten. Sjef is een perfectionist, die graag coördineert en organiseert. Daar kan hij zijn ei in kwijt. Maar de goede verstaander herkent in hem ook zeker een mensenmens. Sjef is nog steeds actief bij het Rode Kruis Amsterdam, hoewel tegenwoordig op een lager pitje. “Dit heeft met mijn werk te maken”, zegt hij haast ​verontschuldigend. Tegenwoordig rijdt Sjef als chauffeur en haalt en brengt materialen naar hulpposten. Een Rode Kruis-hart. Dat heeft en houdt hij, al ruim 40 jaar. 

Tekst: Nathalie van Zundert
Foto's: Igor Sens

Artikel delen?