Het logo van het Nederlandse Rode Kruis.
Zoeken.
Home Afdelingen Afdeling Amsterdam Jongeren Nieuws "Onze taak: de mensen een welkom en veilig gevoel geven."
23 oktober 2015 |

"Onze taak: de mensen een welkom en veilig gevoel geven."

​​Irene ​Denters is PR Manager bij de Rode Kruis studentendesk Amsterdam en heeft een aantal dagen mee geholpen met het opvangen van de vluchtelingen in Amsterdam. Wij waren benieuwd naar haar ervaringen.

Hoe heb jij je aangemeld om mee te kunnen helpen?​

We hadden als Studentendesk een vraag gesteld aan Mathilde Lawalata (communicatieadviseur Rode Kruis Amsterdam) over Instagram. We kregen te horen dat ze het op het moment erg druk had met de opvang van vluchtelingen en daarom vroegen wij of we als Studentendesk iets konden doen om te helpen. Toen ben ik meteen op mijn fiets gestapt en naar de noodopvang gegaan om te helpen. Daarna heb ik een formulier ingevuld waarop ik moest aangeven op welke dagen ik eventueel nog meer kon helpen en zo heb ik in totaal drie dagen mee geholpen. Dit was dus niet via Ready2Help, maar via een het formulier van de afdeling Rode Kruis Amsterdam.

 

Wat voor shifts heb je gedaan en waar?

Ik heb drie keer een avondshift gedaan. Ik heb voornamelijk in de Wethouder Verweijhal geholpen, om de vluchtelingen op te vangen. Het was onze taak daar om de mensen een welkom en veilig gevoel te geven, maar ook de kleding te sorteren en mensen te voorzien van eten en drinken. Ook moest ik een keer helpen met het opvangen van de vluchtelingen zodra zij aankwamen met de trein op Amsterdam Centraal. We moesten ervoor zorgen dat zij in de bussen naar de dagopvang in Oost werden gebracht en later op de avond naar de opvang in de Vlierbosdreef in Amsterdam Zuid-Oost.

 

Wat heb je zoal meegemaakt en wat vond je daarvan?​

Ik heb daar met een aantal vluchtelingen kunnen praten, wat heel interessant was. Wel vond ik het moeilijk omdat ik zoekend was wat je wel en niet kon vragen. Er was een man waarvan zijn vrouw en kinderen nog in Syrië waren. Hij was farmaceut in Syrië en kon goed Engels, vandaar dat ik veel met hem gesproken heb. Hij werd door een Nederlandse man, die naar de opvang kwam om spullen te doneren, uitgenodigd voor een etentje. Ook zijn ze samen naar de bioscoop geweest. Dat was mooi om te zien. Er waren heel veel mensen buiten de hulpverleners die zich inzetten voor de vluchtelingen. Zo was er een sporthal in de buurt, waar een groepje vluchtelingen mocht komen sporten, een welzijnsorganisatie die overdag met kinderen ging spelen, een springkussen en er werden mensen uitgenodigd om met buurtbewoners mee te gaan op een rondvaartboot. Op een gegeven moment hadden twee meiden het zelfs voor elkaar gekregen om de halve Verweijhal aan het dansen te krijgen. Dat was fantastisch. Maar het mooiste moment was toen een 11jarig jongetje wilde helpen als tolk. Hij kreeg een geel hesje aan en ging praten met kinderen van zijn leeftijd. Dat was hartverwarmend om te zien.

 

Hoe was de sfeer?

De sfeer was dus best gemoedelijk, mensen waren aan het schaken en andere spelletjes aan het doen. Wel voelde je die onzekerheid. En ook ik wist niet goed wat ik ze moest vertellen omdat er nog weinig zekerheid en duidelijkheid was waar de vluchtelingen hierna heen zouden gaan en hoe lang ze hier zouden zitten.

​Je zag wel veel verschil tussen de mensen in hoe ze zich voelden. Sommige mensen zijn heel rustig en anderen keken constant om zich heen. Ik moest iemand vertellen dat Nederland niet zo corrupt was als Griekenland. Er was bijvoorbeeld een groepje Eritreese vrouwen, waarvan ik in het begin echt geen hoogte kon krijgen. Ze wilden niet met mij praten en het verbaasde me dat ze ze zo terughoudend waren. Dit verwarde me wel maar het zette me ook met beide benen op de grond. Ik besefte namelijk opeens hoe vrij ik in Nederland mijn mening kan uiten en dat ik kan kiezen om te gaan studeren of werken of reizen waar ik wil. Dit is heel bijzonder en geldt voor heel veel mensen niet.

 

Wat vind je van alle kritiek in de media over de vluchtelingencrisis?

Ik snap het best dat mensen terughoudend zijn als je niet goed geïnformeerd bent over wat er gebeurt. En als er dan verhalen van Wilders en over het geweld in Enschede en Woerden in het nieuws komen snap ik dat je snel een mening gaat vormen. Zelf vind ik dat ik pas een mening kan hebben als ik een verhaal van het liefst alle maar in ieder geval van twee kanten ken. In dit geval aan de ene kant de kant van de politiek en wat er in de media wordt geschreven, en aan de andere kant die van de vluchtelingen en de kant van de hulpverlening. Zelf heb ik deze kanten van het verhaal nu gezien en ik kan het nu veel beter relativeren.​

In het nieuws zie je bijvoorbeeld dingen voorbijkomen over vluchtelingen die klagen over het eten, of over dat ze WiFi willen hebben. Daar is dan vervolgens vanuit Nederland weer veel commentaar op. Maar je moet je inbeelden dat die vluchtelingen van hun leven nog nooit melk hebben gedronken, dus lactose intolerant zijn. Brood kennen ze bijvoorbeeld niet. En ze weten ook niet of het eten wel halal is. Het is niet gek dat ze dan wat terughoudend zijn over het eten. En de WiFi is het enige wat hun helpt om contact te kunnen houden met thuis. Het is hun enige kans om contact te hebben, en dat geeft ze geruststelling. Dus ook dat is niet gek als ze daarom vragen. Voor sommige mensen was het ook het eerste moment in Nederland dat ze hun familie konden spreken. Ik vond het mooi te zien hoe veel mensen aan het bellen en aan het whatsappen waren met het thuisfront.

 

Hoe heb je het uiteindelijk ervaren?

Ik wist niet goed wat ik moest verwachten, maar zoals ik al zei was de sfeer uiteindelijk heel gemoedelijk. Alleen was ik soms een beetje gefrustreerd omdat er nog zoveel onduidelijk was. Wel wil ik nu graag meedoen aan een ander project binnen het Rode Kruis: bevolkingszorg. Dat is te vergelijken met wat ik nu voor de vluchtelingen heb gedaan. Je krijgt dan ook trainingen over hoe je mensen goed kan opvangen, en je wordt als bevolkingszorg opgeroepen wanneer ze je nodig hebben. Het is dus een positieve ervaring voor mij geweest.

​ ​