Het logo van het Nederlandse Rode Kruis.
Zoeken.
Home Afdelingen Afdeling Amsterdam Samen in Amsterdam Verhalen van vrijwilligers Een grotere wereld voor mijn maatje
5 juli 2013 |

Een grotere wereld voor mijn maatje

Als maatje word je gekoppeld aan een Amsterdammer, met hem/haar maak je regelmatig een afspraakje. De invulling van deze contactmomenten is afhankelijk van de interesses van jou en de deelnemer. Helena Klok is één van de vrijwilligers van het project Samen in Amsterdam en is gekoppeld aan een maatje van 91 jaar.

​Naam: Helena Klok
Leeftijd: 48
Beroep: Marketingdirecteur
Project: Samen in Amsterdam (6 uur per maand)

'Of nog één keer de hei zien bloeien, of naar het dorpje waar ze woonde met haar zoon' 

Na de herniaoperatie van mijn moeder gingen mijn zus en ik gingen dagelijks naar het ziekenhuis. We hielden haar gezelschap en zorgden dat ze in een verzorgingshuis kwam voor de revalidatie. Naast haar lag een oude dame. Geen bezoek, geen kinderen. Ze had vóór haar operatie veel gekookt. Nu had ze voldoende eten in haar vriezer, omdat ze thuis voor zichzelf moest zorgen. Ik schrok van haar eenzaamheid. Toen ik vanuit de tram de posters van Samen in Amsterdam zag hangen, besloot ik me op te geven als maatje.

Ik werd gematched met een dame van 91. Ze was achterdochtig en als ik belde was ze steeds te ziek om kennis te maken. Uiteindelijk stelde ik voor om op ziekenbezoek te komen. Dat bleek de oplossing. Het bleek een vlotte dame te zijn en een spraakwaterval. De eerste middag was zij drie uur aan het woord. Toen ik naar huis fietste had ik serieuze twijfels of het wat ging worden.

'Soms gaan we winkelen of naar de film' 

Daarna leerde ik mijn maatje beter kennen. Ze had haar hele leven gewerkt, was alleenstaande moeder geweest en had een actief leven gehad.. fietsen, naar de film, concerten, reisjes. Mijn maatje is niet eenzaam, maar er is niemand meer over om mee weg te gaan. Bijna iedereen is overleden. Ze komt nu niet verder dan een rondje in haar buurt. Elke dag opnieuw, het vliegt haar aan.

blog_Helena.jpgWe zijn nu twee jaar verder en hebben veel gedaan. Soms gaan we winkelen of naar de film. Soms drinken we thee en lopen we een rondje in de buurt. Het leukst vindt ze een tochtje met de auto. De stad uit naar de kust, voor de vergezichten die ze zo mist als ze in haar huisje in de stad zit. Of nog één keer de hei zien bloeien, of naar het dorpje waar ze woonde met haar zoon.

Waarom is het leuk om met deze dame op stap te gaan? Omdat ze me met een andere blik leert kijken. Ze geniet van kleine dingen en laat me de omgeving op een nieuwe manier ervaren. Ze kent plekken die ik nog nooit heb gezien. Daarnaast is het boeiend om het levensverhaal te horen van iemand die na de oorlog begon aan haar eerste baan.

Onze termijn van twee jaar zit erop. Ik heb de keus gemaakt en blijf haar maatje zolang ze me nodig heeft. Maar ... ik laat me in de toekomst graag weer matchen.