Het logo van het Nederlandse Rode Kruis.
Zoeken.
Home Afdelingen Afdeling Amsterdam Samen in Amsterdam Verhalen van vrijwilligers Iets doen voor een ander, voor mij hoort dat er gewoon bij
28 september 2012 |

Iets doen voor een ander, voor mij hoort dat er gewoon bij

 

Hanneke kan goed plannen. Dat moet ook wel, want naast haar baan in de gehandicaptenzorg, gericht op slechthorende kinderen en hun ouders, speelt ze veel klaar. Zorgtaken binnen de familie, hobby’s als fietsen en wandelen, en af en toe een avondje ontspanning wisselt ze af met vrijwilligerswerk voor het Rode Kruis.

Naam: Hanneke Emmerik
Leeftijd: 49  
Project: Samen in Amsterdam

       'Waardevol contact door Samen in Amsterdam’

 
Hanneke Emmerik (1962) uit Amsterdam vertelt: “Het woord ‘vervelen’ komt niet in mijn woordenboek voor. Mijn dagen zijn altijd gevuld. Het lukt me doorgaans goed om de dingen die mijn tijd vragen zo te organiseren dat ik met gemak van de ene bezigheid naar de andere spring.
 

    'Iets doen voor een ander, voor mij hoort dat er gewoon bij’

 hanneke.jpg
Dat betekent overigens niet dat ik niet kan ontspannen hoor. Soms vind ik het heerlijk om rustig thuis te zitten met een boek of met het verstand op nul een avondje televisie te kijken. En ook doe ik yoga. Het vaak druk in de weer zijn heb ik van mijn ouders meegekregen. Zij leerden mij ook dat als je het zelf goed hebt, je ook best iets kunt doen om anderen te helpen. Voor mij hoort dat er gewoon bij.”

 

Ervaring opdoen

“Ik was dertien jaar toen een vriendinnetje mij vroeg of ik met haar mee wilde naar het Emma Kinderziekenhuis. Daar deed zij vrijwilligerswerk voor het Jeugd Rode Kruis. Ik was meteen enthousiast. We organiseerden er activiteiten voor de broertjes en zusjes van zieke kinderen. Zo ontdekte ik hoe leuk het is voor en met kinderen te werken en ben dat vanaf dat moment eigenlijk mijn hele leven blijven doen. In mijn huidige werk begeleid ik ouders van slechthorende kinderen en daarnaast ben ik kort geleden gestart als docent kinderyoga. Het vrijwilligerswerk voor het Rode Kruis bood mij nog veel meer kansen. Ik werd gevraagd om te schrijven voor de krant van het Jeugd Rode Kruis, deed mee aan jeugd-EHBO-toernooien en nam deel aan integratiekampen voor gehandicapte en niet-gehandicapte jongeren. In diezelfde tijd was ik ook betrokken bij ‘de kring’, een soort districtsraad van het Rode Kruis. Op die manier deed ik als afgevaardigde van de afdeling Amsterdam mijn eerste bestuurlijke ervaring op.”
 

Maatjesproject

“Vrijwilligerswerk voor het Rode Kruis biedt mij de mogelijkheid dingen mee te maken, die ik anders niet meemaak. Tegelijkertijd moet ik ook mijn grenzen bewaken en kan ik niet elke klus op me nemen. Ik geef voorlichting op scholen, presenteer de voorlichtingsavonden voor nieuwe vrijwilligers en af en toe ga ik mee als begeleider op de eigen tram van het Rode Kruis, de Red Crosser. Ik heb me daarom niet meteen opgegeven voor het maatjesproject ‘Samen in Amsterdam’, dat gericht is op het verminderen van eenzaamheid. Pas toen de zorgtaak voor mijn ouders minder tijd ging vragen en mijn pleegzoon het huis uitging, heb ik eens gepolst of ze nog vrijwilligers konden gebruiken voor dit project. Mij werd voorgesteld kennis te maken met mevrouw Looman, een dame van begin zestig uit Amsterdam-Oost. De eerste afspraak vonden we beiden best spannend.”
  

'Op sommige momenten lijkt deze vorm van vrijwilligerswerk op hulpverlening'  

                            

Fietsen en praten'

“Mevrouw Looman en ik houden beiden van fietsen en wandelen en dus trekken we er eens in de twee weken samen op uit. We gaan bijvoorbeeld naar het Amsterdamse Bos en nemen dan ook de tijd voor een kopje koffie of thee. Het leuke is dat zij plekken in de stad weet, die ik niet ken en andersom. Zo leren we van elkaar. Onze activiteiten maken het makkelijk om met elkaar in gesprek te raken en we praten dan ook over haar behoefte aan meer sociale contacten. Ik vertel haar hoe het voor mij is om met onbekenden in gesprek te gaan en stimuleer haar in het maken van nieuwe contacten in haar eigen omgeving. Zo ben ik met haar meegegaan naar het buurthuis om te zien of daar mogelijkheden voor haar liggen. Op sommige momenten lijkt deze vorm van vrijwilligerswerk op hulpverlening, op andere momenten ben ik er vooral om mevrouw Looman een gezellige middag te bezorgen. Laatst zei ze dat ze het fijn vindt dat ze zich aan mij mag spiegelen. Zo’n opmerking geeft veel voldoening. Wow, daar doe je het toch voor?!”

 
Door Daan Bartels