Het logo van het Nederlandse Rode Kruis.
Zoeken.
Home Afdelingen Afdeling Amsterdam Samen in Amsterdam Verhalen van vrijwilligers Samen vormen wij één team
27 januari 2012 |

Samen vormen wij één team

Naam:       Paul van Dijk
Leeftijd:    43 jaar
Beroep:   Trainer/coach op gedrag
 Project:   Samen in Amsterdam
Sinds:      2010
 
 

 “Door eenzame mensen goed te leren kennen, kun je een aanvulling zijn op hun leven en ze daarmee uit hun isolement halen.”

Mijn ervaring als vrijwilliger in het project Samen in Amsterdam van het Rode Kruis Amsterdam is zeer positief. Deze ervaring is in het bijzonder gebaseerd op wat er met dit project bij de deelnemers bereikt kan worden. Door eenzame mensen goed te leren kennen, kun je een aanvulling zijn op hun leven en ze daarmee uit hun isolement halen. Hoewel ik ervaring heb met hulp bieden aan anderen zonder daar iets voor terug te verwachten, was het een uitdaging om dit elke twee weken met dezelfde deelnemer te doen.

In het begin is het zoeken naar de beste manier om contact te leggen. Ik probeerde van alles te bedenken om het vooral ‘leuk’ te hebben. FOUT! Tegenwoordig kom ik lekker bij op onze middag doordat we bijna niets doen (en dat is met mijn lichtelijke variant van ADHD ook wel even prettig). Ik merk dat ik in haar flow zit. Foto’s kijken, kletsen, de herhaling van Pauw & Witteman of Oprah Winfrey op televisie zien. En bij goed weer trekken we er op uit met haar scootmobiel! Dat is naar mijn idee de sleutel tot écht contact. 

“Mijn deelneemster zei: “Je mag alles van mij zien en weten, behalve mijn pincode.” Heerlijk Amsterdams!”



Ik moet eerlijk bekennen dat ik ondertussen veel waarde hecht aan het contact met mijn deelnemer. Ik kan alles tegen haar zeggen en vice versa. Ze neemt mij zo in vertrouwen dat ik er soms bij ben als de huisarts komt voor een routinebezoek. Tijdens dit bezoek moet ze haar bovenkleding verwijderen. Bij de eerste keer vroeg ik: “Zal ik even weggaan?”. “Nee hoor” zei ze: “Je mag alles van me zien en weten. Behalve mijn pincode!” Heerlijk Amsterdams!
 
Een andere keer – voordat de dokter er was – zei ik tegen haar dat ze er vermoeid uitzag. “Oh” zei ze: “Moet je straks maar tegen mijn dokter zeggen.” De dokter antwoordde dat zij niet naar zwartkijkers moest luisteren. “Paul is geen zwartkijker!” zei ze: “Als er iemand positief is dan is het Paul!” Ik voegde daaraan toe dat ik mij zorgen maakte, omdat het opvallend zichtbaar was. De dokter bond in en wij waren zichtbaar trots als één team.
 
Het is prettig dat wij beide lekker duidelijk zijn en dezelfde humor hebben. Nu ik alles zo opschrijf, besef ik wat een mooi mens zij is en ik ben blij dat wij gekoppeld zijn. Ik kan nog zoveel voor haar betekenen in haar laatste jaren! Dit doet mij realiseren dat de klok in werkelijkheid gewoon doortikt en dat iemand zich daarom nooit te vroeg in kan zetten voor een ander.