Het logo van het Nederlandse Rode Kruis.
Zoeken.
Home Afdelingen Afdeling Apeldoorn Actueel Nieuws Verslag dag 2 wandeltocht Apeldoorn-Leeuwarden
22 december 2013 |

Verslag dag 2 wandeltocht Apeldoorn-Leeuwarden

Vrijdag was 'n goede wandeldag. Helaas hield Tommy er een bloedblaar aan over en moest ik zaterdag alleen verder lopen.

De dag begon goed, hoewel het enigszins vochtig weer was. Toch liep ik na 26 km stuk op weg naar Giethoorn, het was gaan miezeren met afgewisseld wat buien. Mijn kleding hield het water niet weer meer buiten.Hasselt_Randweg.jpg

Ondertussen had Pauline aangegeven om 15.00 uur mee te gaan lopen, de laatste drie uur. Wat ik niet wist was dat Pauline een collega had weten te strikken om de mee te lopen. Om kwart over 3 stond ze bij me met Ronald.

's Ochtends was ik erachter gekomen dat de routeplanner niet klopt. Vrijdags in Apeldoorn gaf die aan dat het 130 km naar Leeuwarden zou zijn. Gisteren vanaf de startplaats (finishplaats van vrijdag) in Zwolle meldde die dat het nog 90 km is. Dat zou betekenen dat we vrijdag geen 43,4 km hadden gewandeld, maar slechts 40 km. Ik moest zaterdag dus compenseren. Anders zouden we (of ik) de laatste dag wel 46 km of meer moeten wandelen.

Zoals gezegd, kwam Pauline samen met haar ouders en Ronald, om 15.15 uur aan het einde van Giethoorn (wat een lang dorp zeg) troffen we elkaar. Ik had toen 30 km gewandeld en zat er flink doorheen. Toen ik ze zag, knapte ik even. Na een korte pauze besloten we tot Wolvega te lopen, Dat zou nog 20 km moeten zijn (wat nog zo'n 3 tot 4 uur wandelen is) rond 19.00 uur zouden we er kunnen zijn. Mijn schoonouders zouden ons in Wolvega opwachten. Super lief van ze, want het was hun huwelijksdag, die ze nu aan Serious Request besteden.

Na 3,5 slopende uren hebben we Wolvega inderdaad bereikt. 51,8 km gewandeld. Pauline en Ronald hadden er inmiddels 21,8 km opzitten en voelden ook al alles in hun voeten en benen. Ditmaal was ik helemaal gesloopt en paar honderd meter voor we bij mijn schoonouders zouden zijn stond ik ineens stil en te janken op straat. Ik kon nagenoeg geen stap meer zetten. Pauline belde haar ouders. Zij kwamen ons ophalen.Foto dag 2.jpg

Voor morgen staat er nog 43 km op het programma. Wellicht loopt mijn collega van vrijdag weer mee en ook de collega die vandaag meeliep stapt onderweg misschien nog op.

Ik hoop dat na een goede nachtrust de ergste pijntjes weg zijn. De laatste etappe kan nog pittig worden.

Erik