Het logo van het Nederlandse Rode Kruis.
Zoeken.
Home Afdelingen Afdeling Apeldoorn Dit doen we Op zoek naar familie Bijzonder verhaal

Bijzonder verhaal

Tracing - een succesverhaal

Als tracing team word je regelmatig geconfronteerd met aanvragen van mensen die op zoek zijn naar familieleden, die ze ergens op de vlucht kwijtgeraakt zijn.  Wij van het Tracing Team Apeldoorn behandelen jaarlijks een tiental van dit soort aanvragen. Je krijgt daarbij de echt moeilijke gevallen, want met de communicatiemiddelen van tegenwoordig kunnen veel vluchtelingen via hun eigen netwerken al heel veel aan de weet komen. Dus pas wanneer het hun echt niet meer lukt, kloppen ze aan bij het Rode Kruis Tracing.
 
Wij volgen de door het Rode Kruis uitgestippelde manier van handelen; vaak loopt het spoor dood, maar af en toe levert het een succes op, en daar doe je het uiteindelijk voor. Hieronder zal ik in het kort éen van die gelukte acties beschrijven.
 
Een vrouw die met haar familie hier woont is op zoek naar haar vader. Zij hoort van het Rode Kruis Tracing team en vraagt bij ons een opsporing van haar vader aan; hij woont in een gebied waar het erg onveilig is.
Op dat moment heeft de cliënt alle hoop op jou als vertegenwoordiger van het Rode Kruis gevestigd, de verwachtingen zijn hoog gespannen - zij wil haar vader terug zien, ook al is het tegen beter weten in.
We proberen bij de ontvangst het ijs een beetje te breken, hetgeen maar matig lukt. "Kopje koffie?  thee? of een glaasje water?".
Dan beginnen we met het feitelijke gesprek - "wie zoekt u precies?"
"Ik zoek mijn vader. Hij heeft een baard".
Wij moeten meer weten, om zoveel mogelijk aanknopingspunten te kunnen registreren ten behoeve van de internationale opsporing: "wat is de naam van uw vader?  en van uw moeder? namen van familieleden? "
Meer precies: "weet u waar hij is geboren, een geboortedatum?"
Je ziet de cliënt denken:  Geboren, waneer ?
Mijn ervaring geeft mij in dat cliënten de vragen heel serieus en letterlijk nemen, dus vraag ik haar: "wanneer ongeveer is hij geboren?"
Zo proberen we stapje bij beetje meer gegevens omtrent de gezochte persoon te achterhalen.
Aha! Zij weet zich de naam van de moskee waar hij vaak naartoe gaat te herinneren.
 
Na ongeveer een uur besluiten we haar te vragen een aanvullende brief te schrijven, gericht aan de gezochte persoon in haar eigen taal, die bij het tracingbericht van het Rode Kruis gevoegd zal worden. Met de gegevens en de brief zal het Rode Kruis vanuit het hoofdkantoor in Genève een tracingbericht doen uitgaan naar de dichtstbijzijnde Rode Kruis post(en) in dat gebied, met het verzoek pogingen te doen om de gezochte persoon te achterhalen. In onveilige gebieden komt dat er vaak op neer dat aan vertrouwde personen medegedeeld wordt dat die-en-die persoon gezocht wordt.
Als we afscheid nemen van de cliënt denken we stilletjes: "als dat maar lukt".
 
Dan begint het wachten, maandenlang horen we niets. Na lange tijd - de cliënt weet dat het heel lang kan duren - komt er een brief van het Rode Kruis met het sobere bericht: "vader niet gevonden".
Wat een rot boodschap!  Meer stond er niet in, niets over de weg die de boodschap afgelegd heeft, de vragen die gesteld zijn, de doodlopende sporen, slechts die ene droge zin.
 
Als we de cliënt weer contacteren, moeten we op eieren lopen alsof we een overlijdensbericht komen brengen.  Enigszins gespannen breng ik voorzichtig de boodschap.  Toch lopen direct de emoties hoog op, een ontlading van maandenlange spannende onzekerheid. Ik probeer de emoties te sussen.
De brief met de boodschap 'vader in de moskee oproepen zich te melden bij het Rode Kruis' heeft dus niets opgeleverd.
Stilte - je voelt het diepe verdriet.
 
Weer enkele maanden later komt er een tweede brief van het Rode Kruis met de mededeling dat de vader zich toch gemeld heeft bij het regiokantoor, met achterlating van een telefoonnummer.
Opgetogen alsof het mezelf betreft melden we het goede nieuws.
Wat blijkt: in de moskee is verkondigd dat de dochter van persoon …. haar vader zoekt - verder niets. De vrienden van de persoon weten genoeg - de boodschap vindt zijn weg naar de gezochte persoon en die op zijn beurt weet het Rode Kruis te vinden.
Gewapend met het telefoonnummer is de verbinding snel gemaakt.  Het telefoongesprek met de vader was duidelijk.
Wij hebben meegeleefd en de emoties wellen niet alleen bij de cliënt op, maar ook bij mij.
 
Ik kon naar huis gaan met het gevoel dat wij, het tracing team, goed werk gedaan hebben.
Voor het Rode Kruis als organisatie: chapeau!
 
Rode Kruis Tracing  -  Nans Ritter van Haarlem