Het logo van het Nederlandse Rode Kruis.
Zoeken.
Home Afdelingen Afdeling Berkelland Actueel Nieuws Hulp bij noodopvang vluchtelingen
5 november 2015 |

Hulp bij noodopvang vluchtelingen

​​​Je krijgt om kwart over elf ’s avonds een telefoontje: of je de volgende dag om zes uur als hulpverlener aanwezig kunt zijn bij een locatie voor noodopvang van vluchtelingen in de regio. Je zegt ja, ik kan en wil dan wel; ik zal er zijn. En dan?

Lees het verhaal van vrijwilliger Dini Ho​geweg.​

De opvanglocatie​
’s  Nachts kon ik de slaap niet vatten: mijn eerste echte inzet bij de opvang, waar moest ik precies zijn, zou ik me niet verslapen, maar bovenal, wat stond me te wachten wanneer ik eenmaal bij de opvanglocatie zou zijn? Op tijd wakker en na wat zoeken de juiste plek gevonden; de overige hulpverleners van het Rode Kruis waren al aanwezig; een paar daarvan kende ik van de opleiding en oefeningen. Het was rustig op de opvanglocatie; de meisjes waren midden in de nacht vanuit Ter Apel aangekomen en pas om twee uur gaan slapen. Dan maar praten over van alles en nog wat, koffie drinken en wachten op de dingen die gingen gebeuren. Maar er gebeurde niet veel; ik moest om half 10 naar mijn werk en heb alleen gehoord dat er
wat op de gang gelopen werd.

Een nieuwe dag
Voor het weekeinde waren oo
k vrijwilligers nodig dus ging ik op zondag opnieuw naar de opvanglocatie. Iets na acht uur werden de meisjes gewekt door de vrijwilligers en vanaf half negen kwamen ze aan de door ons gedekte tafel voor het ontbijt. De dames konden goed eten en vooral chocopasta en jam waren in trek als broodbeleg. In de thee vier klontjes suiker was niet ongewoon. Hier was er genoeg te eten, dus namen ze het er van, met in het achterhoofd wellicht de tijd dat er onderweg niet zo veel te eten was. 

Tijd voor ontspanning
Na het eten ging er een groepje afwassen; ook de vloer werd aangeveegd. Vervolgens was er tijd voor wat ontspanning: één van de vrijwilligers van een lokale welzijnsorganisatie wilde een handmassage geven. Eerst oefenen op mij en toen was meer dan de helft van de groep geïnteresseerd in ook een ontspannende massage. Ook degenen die eerst nog wat argwanend het geheel bekeken, durfden in de stoel plaats te nemen. Mooi om te zien dat het vertrouwen in andere mensen weer wat aan het groeien was. Omdat gasten ook was hebben, zorgden de vrijwilligers er samen voor dat de wasmachine gevuld werd en dat de was later in de droogtrommel terechtkwam. 

Een moment van geven
Na het massage deel was het tijd om de kleding die van verschillende kanten was gebracht uit te delen. Zonder veel gedoe zocht iedereen wat uit, waarmee het aantal sets kleding op wel twee kwam. Omdat het nog heel warm was, liep bijna iedereen op slippers, maar ik denk dat het binnenkort tijd is om aan schoenen te denken. Naast de kleding die gebracht was, had de plaatselijk bloemist voor alle meisjes een roos gebracht en ook een boeket voor in de gezamenlijke kamer. De plaatselijke speelgoedwinkel bracht spelletjes voor de meisjes en de rotary club zorgde ervoor dat een dvd speler kon worden aangesloten. Goed dat zoveel mensen meeleven met deze meisjes die er soms meer dan een half jaar over gedaan hebben om vanuit Eritrea in Nederland te komen. Wat verder ook bijzonder was, is dat naast de gemeente, die verantwoordelijk is voor de noodopvang, ook heel veel andere vrijwilligers zich inzetten voor deze groep. Van verschillende welzijnsorganisaties meldden vrijwilligers zich om activiteiten te doen of een handje toe te steken voor praktische hulp. En dat verloopt allemaal als vanzelf, z​odat de vluchtelingen wat tot rust kunnen komen en even puber kunnen zijn, zoals het eigenlijk hoort.

Na deze voor mij positieve ervaring heb ik me beschikbaar gesteld voor verdere hulpvragen voor deze doelgroep. Inmiddels ben ik alweer een aantal keren ingezet.