Het logo van het Nederlandse Rode Kruis.
Zoeken.
Home Afdelingen Afdeling De Graafschap Actueel Nieuws Hartstilstand
3 september 2014 |

Hartstilstand

Het is zondag 22 juni 2014. Vandaag ren ik de 5 km bij de Zutphen-City-Run. Ik 
tennis zowat dagelijks en loop al tijden zo'n 3x in de week ongeveer deze 
afstand. Ik voel me prima, geen vuiltje aan de lucht. Het startschot klinkt en 
ik neem me voor om m'n eigen tempo te gaan lopen.

Na zo'n 10 minuten lopen slaat alles ineens op zwart. Ik voel helemaal niks 
aankomen, 'de stekker wordt er abrupt uitgetrokken' zeg maar. Ik heb vanuit 
het niets een hartstilstand!!

Mensen zien me onwel worden, ik zie asgrauw en mijn ogen draaien weg, 
vervolgens val ik achterover met een flinke klap met mijn hoofd op het 
fietspad. Om me heen breekt paniek uit, er wordt om hulp geroepen en al gauw belt iemand 112. Enkele loopsters met een medische achtergrond stoppen hun run en helpen mij de allereerste minuten door me bijvoorbeeld in de stabiele zijligging te leggen. Al heel gauw arriveert er iemand van het Rode Kruis, die namens de organisatie van dit evenement aanwezig is. Hij fietst, met een AED-apparaat bij zich, niet al te ver achter me. Samen met een dame met reanimatiekennis/-ervaring reanimeren ze mij beurtelings/samen, aangezien dit alleen een zware klus is. Zo'n 8 minuten zijn ze met me bezig, waarvan ik er 4 niet zelfstandig adem maar wel nog (door hun reanimeren) bloedcirculatie heb. Met het AED-apparaat worden er tot 2 keer toe schokken toegediend. Op een gegeven moment adem ik zelf weer en tevens wordt er weer een hartslag ​geconstateerd. Er is inmiddels een ambulance gearriveerd, welke mij vervolgens naar het Gelre Ziekenhuis te Zutphen vervoerd. Ik kom op de Intensive Care te liggen en wordt op allerlei apparatuur aangesloten. Tevens is mijn familie intussen ingelicht.

Die avond schijn ik alweer aanspreekbaar te zijn geweest maar ik kan me er 
niks van herinneren. De zondagmiddag tot later in de week de donderdag is een 'blanco bladzijde in mijn geheugen'. Herinner me bijna niks van die 4 dagen. Na 2 dagen Intensive Care kwam ik op de afdeling Cardiologie te liggen. Donderdags' ben ik gekatheteriseerd en vrijdags in Zwolle gedotterd. Daarbij plaatste men een stent in (hét euvel!)  een nagenoeg dichtgeslibde 
kransslagader (om m'n hart). Anderhalve week lag ik nog in het ziekenhuis 
alvorens ik naar huis mocht.

Bij een hartstilstand zijn de eerste 6 minuten kritiek. Als je in die tijd 
snel en goed geholpen wordt is er weinig kans op hersenschade of aantasting 
van andere organen. Na die eerste 6 minuten vergroot die kans alleen maar 
naarmate de tijd vordert. Ik bén snel én goed geholpen en heb er helemaal 
niets aan overgehouden! Alleen het korte-termijn-geheugen was een paar dagen minder. Ik heb dus ontzettend veel geluk gehad! Al vertellende zeg ik steeds dat ik wel 300 engeltjes op m'n schouder heb gehad. Alleen hardlopende of thuis op de bank was het niet goed afgelopen! Dat had ook gekund, vertelden de doktoren me. De overlevingskans na een hartstilstand is tegenwoordig 70%. Dat komt doordat nu op veel plekken AED-apparaten aanwezig zijn en er steeds meer mensen zijn die dit kunnen gebruiken/toepassen. 10 Jaar geleden was dat nog niet het geval en toen was de overlevingskans 7%!

Ik slik nu (26-8-'14) zo'n 7 soorten medicatie, op 1 of 2 na moet ik die de 
rest van mijn leven blijven slikken. Gedurende 6 weken heb ik 2 keer in de 
week fysiotherapie gehad in het ziekenhuis. Onder toezicht/begeleiding sporten dus. Bloeddruk, hartslag en dergelijke worden bijgehouden tijdens de 
inspanningen. Hartfilmpjes worden gemaakt en een aantal keren dient er een 
fietstest gedaan te moeten worden. Mijn herstel verloopt uitstekend. 
Lichamelijk voel ik me eigenlijk alsof er niets gebeurd is. Ben er geestelijk 
eigenlijk meer mee bezig. De eerste weken mocht ik bijna niks om het lichaam rust te geven na 'de klap' en de stent te laten 'aarden'. Dus niet werken, niet sporten, niet autorijden, niet fietsen, geen zware boodschappen...etc etc. 
Ik heb nu weer net toestemming om voorzichtig weer wat te gaan tennissen en hardlopen maar 'met de handrem erop', niet te fanatiek dus en luisterend naar m'n lichaam.

Ik ben nu, na ruim 2 maanden wel van de eerste schrik bekomen. Zoiets heftigs komt wel rauw op je dak vallen. Ik kan ook niet alleen maar in een 
'jubelstemming' zijn dat ik nog leef. De heftigheid van het gebeuren moet je 
ook verwerken en een plaats geven. Dat heeft tijd nodig. Tegelijk is het een 
waarschuwing geweest én een check-up van je hartconditie. Ik weet nu dat het beter is als ervoor. Neemt niet weg dat ik me er wel naar moet gaan gedragen.Ik lette ervoor eigenlijk al jaren op een beter voedings- en beweegpatroon (was inmiddels 20 kg afgevallen). Ik had geen extreme levensstijl, weinig stappen, weinig alcohol, maar rookte wel nog. Daar ben ik nu dus per direct mee gestopt. De grootste oorzaak van mijn hartfalen is waarschijnlijk genetische aanleg geweest. In familie van mijn moeders' kant zijn bovengemiddeld veel personen bekend met een hoog cholesterolgehalte en vrij jonge sterfgevallen (+/- 60 jaar). Onlangs had ik een voorlichtingsbijeenkomsten mbt je voedingspatroon ter voorkoming van terugkerende hartklachten. Ik doe nu nog bewuster boodschappen en let nog weer meer op wat, hoeveel, wanneer...etc ik eet.

Tja, ik leef dus nog. En dat heb ik echt aan een paar personen te danken! Ik 
heb ze inmiddels bedankt uiteraard en dat is ook apart om te doen. Die dank is niet in een attentie of in woorden uit te drukken. Maar alleen al het feit dat 
het nu uitstekend met me gaat, zal genoeg zijn voor die mensen, lijkt me. 
Ik heb me nu voorgenomen om zelf ook een reanimatie-cursus te gaan volgen. 
Mocht ik ooit in een situatie terechtkomen waarbij die hulp nodig is, dan wil 
ik ook kunnen handelen en mijn steentje kunnen bijdragen. Ik zie het misschien ook wel zelfs als 'iets terug kunnen doen'. 
Ik heb me er uiteraard in verdiept. Iemand reanimeren is niet niks. Je ziet 
wel eens wat op tv maar de praktijk lijkt me heel heftig en confronterend. Er 
zijn zoveel verschillende scenario's bedenkbaar waarbij je iemand moet helpen. Bovendien is de afloop niet altijd goed. Hoe ga je daar mee om? 
Des te meer neem ik m'n petje af voor mensen die zo begaan zijn met de 
medemens!!