Het logo van het Nederlandse Rode Kruis.
Zoeken.
Home Afdelingen Afdeling 's-Hertogenbosch Actueel Nieuws Op stap met een vrijwilliger
27 maart 2017 |

Op stap met een vrijwilliger

​​​​​Toon2.jpg

​‘Ik rijd om 9.00 met de bus weg. Als u er wat eerder bent kunnen wij even kennismaken’. Om kwart voor 9 rijdt Toon Diender, chauffeur van de Rode Kruis-bus, in zijn eigen auto de straat in. Hij is on​middellijk herkenbaar vanwege zijn trui met Rode Kruis-embleem. Hij rijdt vandaag de bus naar de ouderensoos in Vught, een maandelijkse bijeenkomst in ‘Ons Home’. 

Al pratend loopt hij naar de garage waar de bus gestald is. ‘Ik ben er trots op dit werk te mogen doen. Ik ben al 45 jaar als vrijwilliger betrokken bij het Rode Kruis. Mijn EHBO-diploma heb ik 50 jaar geleden behaald. Dat deed ik omdat er bij V&D, waar ik werkte als onderhoudsmonteur, niemand dit diploma had. Ik begon ermee en rondde het af in de 2e maand van mijn diensttijd. Na mijn diensttijd ging ik in Grave wonen en meldde me weer aan bij de EHBO die samenging met het Rode Kruis. Zo ontstond mijn contact met het Rode Kruis en ik ben—als vanzelf— lid geworden’.
‘Hoe ik het 45 jaar volhoud? Ik heb er plezier in en ik ben trouw! Ik heb van alles gedaan voor het Rode Kruis. Zo ben ik ook jarenlang met de Rode Kruis boot meegegaan. Ik heb het altijd goed kunnen combineren met mijn werk en nadat ik negen jaar geleden met de VUT ging ben ik de bus gaan rijden. Ik hoop hierin mijn 50 jaar bij het Rode Kruis vol te maken’.

Trouw zijn is een gegeven binnen de familie Diender. Toon’s vrouw is ook vrijwilligster en dochter Anita is inmiddels al 25 jaar betrokken bij het Rode Kruis.
Intussen klapt Toon een paar stoelen terug om plaats te maken voor een rolstoel. ‘Vandaag één rolstoel, dat weet ik van de begeleidster die we zo gaan oppikken. Zij geeft me deze informatie van tevoren door’.

We rijden van Den Bosch naar Vught en wachten daar op Ine die de ouderen die vandaag meegaan aan de deur ophaalt en naar de bus begeleidt. ‘Wij moeten even wachten maar dat is niet erg. Dan wordt de bus lekker warm, dat is fijn voor de mensen. Ik zet alvast wat muziek op, Nederlandse, dat vinden de meeste leuk’.
De begeleidster arriveert en Toon gaat een aantal adressen af om ouderen op te halen voor de ‘praatsoos’. Hij is vriendelijk, geduldig en zorgzaam. Hij neemt de tijd om iedereen plaats te laten nemen en helpt de heer in de rolstoel met de buslift.
Aangekomen bij ‘ons Home’ staan de vrijwilligers klaar om ons te ontvangen. Als iedereen met een kopje koffie aan de grote tafel zit neemt Toon ook plaats.
Het gesprek komt op gang. Eerst een korte ronde waarin geïnformeerd wordt naar het welzijn van de aanwezigen.

Toon3.jpg

In de daaropvolgende twee uur komen er veel actuele onderwerpen aan de orde.
Wij praten over dementie, het omgaan met steeds meer beperkingen, de zorg in Nederland, de verschillende zorgcentra in Vught, tafeltje-dek-je met het verschil in prijs en smaak, genealogie en de nieuwe Amerikaanse president. Toon neemt actief deel aan deze gesprekken.
Tegen half twaalf merkt Toon op dat wij ons moeten voorbereiden op vertrek want: 
‘ Mijnheer B. krijgt om 12 uur zijn warme maaltijd geserveerd’.
Met dezelfde rust en aandacht brengt hij alle deelnemers weer naar hun respectievelijke huis.
‘Bedankt Toon, tot de volgende maand!’, klinkt het bij het afscheid.

‘Kom je volgende week weer?’ vraagt Toon aan mij terwijl hij de bus weer in de garage zet. ‘ Dan rijd ik ’s middags de blindensoos. Als je die ook meemaakt heb je een completer beeld van mijn werk’. Graag Toon! Tot volgende week.

De week erna moet Toon verstek laten gaan. Hij is geveld door de griep…
We verzetten onze afspraak twee weken want dan staat de blindensoos weer op het programma. Toon wordt deze keer vergezeld door zijn vrouw Mathy. Zij is de vaste begeleidster bij deze activiteit.
Nadat Toon de muziek weer aangezet heeft, zachtjes zodat gesprekken ook nog mogelijk zijn, rijden we eerst naar Vught. ‘ We doen het rustig aan want we zijn mooi op tijd’. Wij gaan verschillende adressen langs, Mathy haalt de mensen aan de voordeur op. 
‘Zit je goed, Mieke? Dan gaan we vertrekken’. Op deze manier heeft Toon steeds oog voor zijn passagiers. Geen wonder dat zij allemaal opmerken: ‘Gelukkig dat je weer beter bent, Toon. We hebben je gemist!’

Toon legt mij uit dat hij wel voor een invalchauffeur gezorgd heeft, de soos is toch door gegaan. ‘Maar Toon kan het beste met mensen omgaan’ , zegt iemand ongevraagd. ‘Ja, ik hoop dat hij nog lang blijft’, vult een ander aan.
Onderweg bespreekt Toon met de aanwezigen in de bus de vakantieweek in Waalre. Die staat in mei op het programma en hij gaat als begeleider mee. Begin april wil hij alle inschrijfformulieren graag binnen hebben. Na nog een paar mensen in Den Bosch opgehaald te hebben arriveren we bij het Rode Kruisgebouw waar de soos plaatsvindt. Ook hier starten we met koffie of thee en worden wat nieuwtjes uitgewisseld. Daarna verdelen de aanwezige vrijwilligers zich over drie groepen en worden er activiteiten gedaan. Scrabble, Uno en sjoelen. Toon geeft leiding aan het sjoelen. Hij houdt de scores bij op papier, stapelt stenen en moedigt mensen aan. Er heerst een ontspannen sfeer. Men kent elkaar goed en er wordt gelachen en geplaagd. Om vier uur wordt het tijd om te vertrekken. ‘De tijd vliegt hier altijd om’, verzucht iemand. ​Toon en Mathy begeleiden ieder weer naar de bus en brengen hen weer thuis.

‘Nu heb je een idee van mijn werk, zegt Toon. ‘ Soms heb ik een ochtendrit en een middagrit op één dag. Dan kan ik tussendoor net even warm eten. Mathy is er helemaal op ingesteld, ze heeft het precies op tijd klaar’.
Fijn dat ik mee mocht, Toon. Het was hartverwarmend!

Als je mee wilt lopen meld je dan bij de administratie: Telefoon: 073-6132879 
E-mail: infodenbosch@rodekruis.nl​

Artikel delen?