Het logo van het Nederlandse Rode Kruis.
Zoeken.
Home Afdelingen Afdeling Den Haag Actueel Nieuws Een drukbezochte EHBO-strandpost
24 augustus 2012 |

Een drukbezochte EHBO-strandpost

Struikelpartijen, een splinter in de voet, een vermiste moeder en een wespensteek. Het zijn enkele van de vele hulpvragen op een drukke zonnige zaterdag bij de strandpost van het Haagse Rode Kruis. Vrijwillige EHBO’er Marian Voskuilen heeft dienst en doet verslag van haar stranddag.

In 2007 werd Voskuilen vrijwilliger bij het Haagse Rode Kruis. Ze begon met het begeleiden van ouderen bij de internetcursussen. Ze ontdekte dat de organisatie ook een mooie plek is om haar EHBO-diploma bij te houden. Sindsdien volgt ze de herhalingslessen en draait ze als vrijwilliger EHBO-diensten. Voskuilen: De EHBO-strandpost van het Haagse Rode Kruis vind ik één van de leukste EHBO-klussen. Er is altijd aanloop en iedereen heeft wel een verhaal. De badgasten komen overal vandaan: heel Nederland, maar ook uit Duitsland, Polen en Oostenrijk.”

Openingstijden
De post staat aan de zuidkant van de Pier in Scheveningen, naast de politiepost en is tijdens de zomervakantie elke dag van 12.00 uur tot 18.00 uur open, maar alleen met mooi weer. En rond mei en september alleen in het weekend. De post is bedoeld voor EHBO aan bezoekers van het strand en de boulevard van Scheveningen.



Wat maak je zoal mee op een dag?
11.45 uur: Ik fiets bij collega vrijwilliger Jacqueline de Vreese langs om samen naar de EHBO-post te gaan. Onderweg halen we de sleutel op.
12.00 uur: We openen de post, zetten de tuinstoelen en de parasol buiten neer en hangen de Rode Kruis-vlaggen op. Vervolgens plaatsen we de banieren van onze sponsoren Lotto en AEGON voor het gebouwtje. En we zetten een pot koffie. Gelegenheid om die koffie op te drinken hebben we amper, want de eerste slachtoffers melden zich al…

Van de trap gegleden
Een man van 70 uit Brabant meldt zich met zijn vrouw. Hij is van de betonnen trap tussen de boulevard en het strand gegleden. Dit ondanks dat de politie de trap net nog heeft geveegd. Zijn verwondingen vallen gelukkig mee: schaafwonden op zijn knie en hand. Dit is een kwestie van schoonmaken en een pleister plakken. Aardige mensen, we spreken over van alles.

Gestruikeld over een betonnen bol
Een ietwat zenuwachtige man komt met een bezweet voorhoofd naar de post toe lopen om te zeggen dat zijn slechtziende zus is gestruikeld over een van de betonnen bollen tussen het Kurhaus en de ijswinkel. De zus is met haar familie een dagje uit en zit nu op een terras. Ze heeft inmiddels een van een spijkerjack geïmproviseerde mitella om die haar arm steun geeft. Ze kan haar pols moeilijk bewegen en heeft pijn. Na telefonisch overleg met de meldkamer van de ambulancedienst adviseren we haar om naar de Spoedeisende Eerste Hulp van het Bronovo Ziekenhuis te gaan. De ‘mitella’ laten we gewoon zitten. Haar broer haalt zijn auto uit de parkeergarage. Dat duurt lang, want het is druk op de weg. Op het moment dat we besluiten alsnog een ambulance te bellen, arriveert hij. We begeleiden haar naar de auto.
Eenmaal terug op de post staat er alweer een rijtje mensen te wachten.

Zoekgeraakte moeder
Twee jongens staan er met een vijfjarige jongen die zijn moeder kwijt is. We zetten het kind in een stoel en bellen de politie. Het ventje is ogenschijnlijk rustig en weet nog goed waar zijn moeder op het strand lag (bij de paal met de bal erop) en waar hij haar is kwijtgeraakt. Een agent gaat met hem op zoek naar zijn moeder. En hij vindt haar. Het jongetje blijkt achteraf toch wel geschrokken te zijn.

Doorslaggevend advies van een zevenjarige
Een zesjarig jongetje komt met zijn ouders naar de post. Hij heeft een splinter in zijn voet en zegt huilend dat we de splinter er echt niet uit mogen halen. We vertellen dat als we dat wel doen de pijn over gaat. Het kind verlaat de post en keert vijf minuten later terug. Een zevenjarige vertelde hem dat de splinter er echt uit moet en dat het geen pijn doet. We halen de splinter er uit, maken het wondje schoon en plakken het rondom af met een kinderpleister, zodat er geen zand bij kan komen.

De suikerpatiënt
We worden gebeld: een 82-jarige man uit een plaats 60 kilometer verderop blijkt zonder toestemming van zijn vrouw, en zonder insuline te spuiten, met het openbaar vervoer naar het strand te zijn gegaan. Daar is hij een paar keer gevallen. De politie brengt hem naar de strandpost. De ambulance is dan al onderweg. De broeder belt de vrouw van de man en test zijn bloed. Hij vindt dat de man naar het Bronovo Ziekenhuis moet om zijn bloedsuikerspiegel in orde te maken. De man weigert dat in eerste instantie. Uiteindelijk bracht de ambulance hem toch naar het ziekenhuis.

Spontane donatie voor het Rode Kruis
18.00 uur: Jacqueline en ik hebben de post al afgesloten. We lopen naar de boulevard om patat te eten en komen een Poolse familie tegen. De dochter is gestoken door een wesp en is erg geschrokken. We proberen haar gerust te stellen en smeren de geïrriteerde plek op haar arm in met wat Azaron. De familie is zo blij met de hulp dat de vader spontaan 10 euro aan het Haagse Rode Kruis doneert. Een prachtig gebaar, vind ik.

Op deze zonnige zaterdag was het erg druk. Tussendoor kwamen ook nog mensen langs met kwallenbeten en glassplinters in hun voeten. Een dagje strandpost is voor mij routinewerk, maar voor elk slachtoffer is het een nieuwe ervaring. Aandacht voor hun verhaal is minstens zo belangrijk als het oplossen van het lichamelijke probleem.