Het logo van het Nederlandse Rode Kruis.
Zoeken.
Home Afdelingen District Drenthe Actueel Nieuws Hereniging moeder en broertje met drie zusjes
7 juni 2016 |

Hereniging moeder en broertje met drie zusjes

Hereniging moeder en broertje met drie zusjes.

In oktober 2015 hadden wij ons eerste gesprek met de drie zusjes Ghazi. Ik wist meteen, ik zal dit gesprek nooit vergeten. Twee zusjes zo verschillend en zo gelijkend. De ene al helemaal  ver-Europees  en de ander met hoofddoek. Het derde zusje  was op school gebleven, anders was het teveel stress voor haar.  De begeleidster verstoorde eigenlijk steeds het gesprek want ze was vreselijk aan het hoesten. Totdat het te erg werd en ze tot grote opluchting van ons de kamer verliet. Konden wij tenminste rustig het gesprek voortzetten. Ik had de zusjes al meteen in mijn hart gesloten. Zij waren samen met moeder en broertje gevlucht uit Iran. Aangekomen in Griekenland werden moeder en broertje ziek.


Moeder zei tegen haar drie dochters dat ze met z’n drieën verder door moesten gaan naar Europa. En verzekerde hen dat ze niet in handen mochten komen van de mensensmokkelaars. Met z’n drieën zijn ze verder gegaan. Ik had grote bewondering voor deze meisjes. Eenmaal in Zwitserland vonden ze dat ze niet ver genoeg waren. En niet veilig genoeg. Ze wilden verder…… verder naar Nederland. Zodat ze echt helemaal veilig waren. En waar geen mensensmokkelaars waren.  Wat een sterke meisjes waren dit. Helemaal alleen hiernaartoe gekomen. En hun missie was geslaagd. Ik wilde zo graag dat wij hun moeder konden vinden. Deze meisjes verdienden een moeder die bij hen was. Silva ( de oudste zus) vroeg mij of het Rode Kruis niet heel snel haar moeder konden vinden, want het jongste zusje huilde zichzelf elke avond in slaap. Wat natuurlijk een grote opgave was voor de twee oudste zusjes.

Mijn collega en ik hadden besloten om Silva in ieder geval op de EU-database te zetten. Wij dachten dat wij te weinig informatie hadden om een zoektocht te beginnen. Maar al snel belde Blandine dat zij er potentie genoeg in zag om toch een zoektocht te gaan beginnen. Wat was ik blij met dit nieuws.

We hebben een tweede gesprek gehouden en nog meer informatie gekregen. Dit was goed genoeg voor de zoektocht! Wat waren wij blij. Wat wilden wij graag dat moeder gevonden werd. Wij gunden het ze zo. 

Een paar weken hierna belde Blandine mij thuis op.  Ik dacht nog vanwaar die haast, morgen ben ik op kantoor. Maar al gauw werd het duidelijk. We hadden een match! Of ik nu nog even laat in de middag kon regelen dat de zusjes morgen op kantoor konden komen om het goede nieuws te vertellen!!  Natuurlijk wilde ik dat. En het was gelukt. Ze konden morgen op kantoor komen. Zenuwachtig stond ik al vroeg op. Ik voerde vroeg in de ochtend de kalfjes op ons melkveebedrijf, om zo vroeg mogelijk op kantoor te zijn. Om alles bijtijds klaar te maken voor het gesprek.  Onderweg naar kantoor dacht ik: “Dit wordt een hele mooie dag en tegelijkertijd kwam de zon door en brak de hemel open.  Ik had er zin in! Nu hadden we wel de drie minuten telefoontjes  gekregen van Den Haag, maar die konden we nog niet gebruiken. Door de drukte waren ze nog niet gebruiksklaar gemaakt. Maar onze nieuwe collega wilde er wel even naar kijken. En voordat ik het wist had ze het al voor elkaar. Was er een telefoon  klaar om te gebruiken. Ik was nu al blij met mijn nieuwe collega.  De zusjes waren gearriveerd. We konden beginnen. Nu mochten wij gaan vertellen dat het Rode Kruis hun moeder en broertje had gevonden en dat zij nu ter plekke mochten gaan bellen. Wat was het spannend. Ik wou het zonder tolk proberen. Deze meisjes konden de laatste keer al zo goed Engels spreken.


Ik begin het gesprek met de vraag: “Zullen we het in het Engels doen?” “Nou”, zegt de begeleidster, “Ze kunnen al goed Nederlands praten hoor. Het kan wel in het Nederlands.” Perplex was ik. Zo kort nog maar in Nederland en nu al Nederlands praten.

We beginnen rustig te vertellen dat hun moeder naar het Rode Kruis in Griekenland was gekomen en dat zij daar Silva op de EU-database had zien staan. We hadden foto’s van Blandine gekregen van de drie zusjes en een tekening van hun broertje. Toen Jantje deze foto’s gaf en de tekening liet zien schoten ze vol. En toen mochten we ook nog vertellen dat we een telefoonnummer hadden en dat ze nu mochten bellen.  Wat waren ze blij!! De blik in hun ogen zei genoeg. Een paar minuten hebben ze kunnen bellen met moeder. Ze konden er geen genoeg van krijgen. Toen ze klaar waren met bellen hebben de beide zusjes  ons persoonlijk bedankt met een omhelzing. De tissues kwamen er nu ook voor ons aan te pas. Gelukkig hadden we twee dozen. Silva zei maar steeds : “Jullie doen goed werk….. “. Nou en dan weet je weer waarvoor je dit doet. Fantastisch toch!  Want zeg nou zelf. Zulke mooie, verstandige en slimme meisjes dat is toch een aanwinst voor ons Nederland!

Petra Voskuilen, medewerker tracing Drenthe