Het logo van het Nederlandse Rode Kruis.
Zoeken.
Home Afdelingen Afdeling Fryslan Noord Dit doen we Sociale Hulp Ervaring Sociale Hulp

Ervaring Sociale Hulp


Al zoveel jaren lag ik alleen maar in bed, zitten kon ik niet en ik kwam alleen maar mijn huis uit voor een bezoekje aan het ziekenhuis, vaak voor de zoveelste operatie en daarna naar een verpleeghuis voor revalidatie waar ik ook niet veel mee opschoot.
In december 2009 kreeg ik een rolstoel waar ik in zou kunnen liggen, maar dat is nogal een omvangrijk ding, zodat niemand het aandurft om mij daarin te vervoeren, bang dat we zouden kunnen verongelukken en ik weer met de nodige botbreuken in het ziekenhuis zou kunnen belanden.
Ik vroeg bij de Zonnebloem en die hebben mij overgeheveld naar het Rode Kruis. Op een goede dag kwam Rennie van de afdeling Leeuwarden e.o. mij een bezoekje brengen. Nadat we besproken hadden wat er met mij aan de hand was, vroeg Rennie of ik niet eens ergens op visite zou willen gaan, dat zou best mogelijk zijn met hun busje met een bed erin. Ja, ik zou dolgraag eens naar mijn kinderen in Gorredijk willen. Dat zou best kunnen. We spraken af dat we met elkaar een datum zouden prikken.
‘s Avonds belde ik mijn zoon Rudi op en vroeg: ”wat zou je er van denken als ik eens een dag bij jullie zou komen?“ Het bleef even stil aan de andere kant van de lijn tot Rudi vroeg hoe dat zou kunnen. Ik vertelde over het bezoekje van Rennie en Rudi vond het geweldig. Met wat overleg bleek 14 juli een geschikte datum, omdat het dan vakantietijd was en het leek hun mooi om er een familietuinfeest van te maken.
De grote dag brak aan en om 9 uur stopte de bus van het Rode Kruis voor de deur met Orrie, mijn begeleider met chauffeur wiens naam ik vergeten ben. En toen richting Gorredijk, ik voelde mij net een kind dat op schoolreisje ging.
Onderweg zag ik van alles wat ik in lange tijd niet gezien had, zoals grazende koeien en schapen, weidevogels, een reiger aan de kant van de sloot, wachtende op een lekker visje en zelfs een ooievaar kwam ons begroeten. Het was echt genieten! We naderden Gorredijk al toen door een wegopbreking onze chauffeur de weg kwijt raakte. Ergens bij een rotonde werd er gestopt en gelukkig stopte er ook een motoragent en met zijn hulp kwamen we gauw op de goede weg terecht. Wat ik niet wist, was dat mijn kleindochter Esther die met haar kindjes Elise en Lucas, komende van Drachten en ook onderweg was naar Gorredijk tegelijk op het zelfde punt kwam. Ze dacht: ”dat kan niet missen, dat moet Oma zijn.”
Zo kwamen we al gauw op de plaats van bestemming, waar de commissie van
ontvangst ons buiten al stond op te wachten en de vlag hing uit. Nadat ik was uitgeladen, ging het snel richting de prachtige tuin, waar de afgelopen dagen hard in was gewerkt, dat kon je zo zien. Zelfs het pad waar ik overheen moest, was helemaal geëffend. Voor mij was een partytent opgezet met de zijkanten open, het dak moest mij beschermen voor de zon die volop scheen en om het wat feestelijk te doen lijken was het geheel versierd met slingers. Marijke voorzag ons met koffie en gebak en toen was het alleen nog maar genieten. Nienke, mijn boodschappenhulp, had voor een bakje met bloeiende planten gezorgd, daar had ik een kaartje ingezet met de tekst: “this is the day, this is the moment” en zo was het ook. De kleine Lucas kwam regelmatig mij een bezoekje brengen en zei dan:”dag Oma”. Het was allemaal zo leuk!
Zo tegen etenstijd kwam kleinzoon Erik op de motor de tuin in rijden en later ook mijn kleinzoon Robert Frank op de fiets. Ze hadden allemaal vrij genomen. Rudi had me een poosje geleden al gevraagd wat ik wilde eten en ik had gekozen voor nieuwe gebakken aardappelen met een gehaktbal en sla, omdat je dat van tafeltje dekje nooit krijgt. Het eten was heerlijk en van alle belevenissen was ik voor ik het wist in slaap gevallen en ik heb ook nog gesnurkt. Esther kwam met Elise nog met een leuk cadeau, een blad met 2 kaarsen en 2 heel kleine fuchsia’s, nog een verlaat verjaardagscadeau. Ik had nu alle tijd om de tuin eens goed te bekijken.
Tegenover mij een prachtig kippenhok met 2 mooie kippen, een duivenhok met 1 duif, 1 was doodgegaan en een konijnenhok, waaruit Witje het konijntje in een ren op het gras was geparkeerd. Nog een ren met 3 kwartels Verder nog een vijver met een niet te tellen aantal vissen. Achter in de tuin een schommel, glijbaan en ringen voor de kinderen en kleinkinderen en een slootje met doerebouten aan de kant, dit als bescherming voor de kids. Er waren ook nog 2 Duitse logés Ronja en Chantal van 9 en 12 jaar en het was leuk te zien hoe ze zich met elkaar vermaakten. Ronja bakte in de zandbak heerlijke koekjes, de anderen deden samen een spelletje en de 3 grote jongens Andreas, Erik en Robert Frank deden zich te goed aan de verschillende soorten frisdrank. Marijke voorzag ons de hele middag van allemaal lekkere hapjes en aan het eind van de middag lekkere warme broodjes. Hoewel het weerbericht niet zo goed was, bleef het de hele dag prachtig weer. Marijke had er de hele nacht niet van geslapen, bang dat het tuinfeest in het water zou vallen. Tegen de avond begon de lucht wat te betrekken en er werd noodweer voorspeld. Ik werd alvast in huis gebracht en de kleinkinderen gingen ook huiswaarts. Marijke bracht in de tuin alles in
veiligheid en ik werd inmiddels weer opgehaald om weer naar huis gebracht te worden. Ondertussen was het hard gaan regenen, maar dat kon de dag niet meer bederven. Wat heb ik genoten. Toen ik Marijke bedankte voor alles, zei ze dat het andersom was, want door mij hadden zij ook een mooie dag gehad, want zo vaak gebeurde het niet dat alle kinderen tegelijk thuis waren. Weer thuis gekomen kwam Jannette, mijn overbuurvrouw, al gauw helpen mij weer in bed te krijgen. Zo kwam er een einde aan een dag om nooit weer te vergeten.
 
Een dankbare Tiny Witvoet.