Het logo van het Nederlandse Rode Kruis.
Zoeken.
Home Afdelingen District Gooi en Vechtstreek Actueel Nieuws Een vrijwilliger vertelt
19 april 2013 |

Een vrijwilliger vertelt

Elk jaar verzorgt de afdeling Gooistreek-BEL bijna honderd dagtochten voor ouderen en minder validen. Elke tocht is er plaats voor éénentwintig mensen. Hoe het is om mee te gaan, kan het best worden beschreven door iemand die er bij was.

scheepvaartmuseum.jpg
Hallo lieve mensen,
Ik wilde jullie even laten weten dat we zooooo'n ontzettend leuke dag hebben gehad vandaag. Ik kwam als Loosdrechtse veel mensen tegen uit mijn dorp onder wie een vroegere tennisvriendin. Zo leuk om elkaar weer terug te zien. Het was echt onbeschrijflijk!
We reden met drie busjes. De chauffeur had op de heenweg een hele leuke route gekozen, via IJburg, deze mensen hadden die wijk nog nooit gezien, ik ook niet. Ze hebben hun ogen uitgekeken. Ook het Scheepvaartmuseum was een succes. Ondanks veel 'ijzerwerk' aan boord, lees: rolstoelen en rollators, konden we goed voor iedereen zorgen. Het was gewoon één grote familie in een fantastische sfeer.
 Ik heb de hele middag rond getoerd met mevrouw Joop, dat is haar voornaam, haar achternaam weet ik niet eens. Ik heb haar afgelopen zomer in mijn busje ontmoet voor haar allereerste uitje met het Nederlandse Rode Kruis. We gingen toen varen op het Naardermeer. Ze is halfzijdig verlamd, loopt moeilijk op aangepaste schoenen en haar linkerarm doet niet meer mee.
We hadden meteen een klik en met simpelweg de steun van mijn uitgestrekte arm, als was ik een valkenier, kon ze goed lopen. De tocht naar het Naardermeer was op haar verjaardag en ze had zichzelf het uitje cadeau gedaan, vertrouwde ze me toe. Ik mocht het niet verder vertellen en dat doe ik dan natuurlijk ook niet. 
Ze was zo blij me weer te zien. Kijk, daar doen we het voor, we willen mensen blij maken. Ze vroeg me of ik met haar door het museum wilde lopen. We hebben samen zo genoten en gelachen, ook met alle anderen natuurlijk die we bij alle liften, en dat zijn er veel daar, weer tegen kwamen. En maar wachten en wachten… ha ha. Kortom, het was feest!
De lunch was prima, goede hulpvaardige bediening en fantastische kroketjes, beleg in overvloed, maar, in alle eerlijkheid, de locatie was iets minder. Een lastige plek om te parkeren en in- en uit te stappen. Als je niet uitkijkt schieten fietsers en scooters over je tenen heen. De tafels staan zo dicht op elkaar dat je ongeveer met een schoenlepel op je stoel moet schuiven. Niet zo handig met de ouderen die, gezien  het hoge rollatorgehalte, slecht ter been zijn.  Misschien is dat nog een puntje, uitkijken naar een andere lunchgelegenheid. Er is ook een restaurant in het museum, maar jullie zullen vast wel een reden hebben om daar niet voor te kiezen.
De mensen vonden het jammer dat er geen koffie was op de verzamelplaat. Dat vermoedde ik wel, dus ik heb ze getroost met zelf meegenomen stroopwafels en gezegd dat ze de koffie er dan maar bij moesten denken en dat hielp. Iedereen moest lachen en  was blij!
Nogmaals, wat ik jullie wilde laten weten is dat het een groot feest was vandaag en dat is het aller belangrijkste!! Dit was na een jaar mijn eerste 'hele' dagtocht en ik heb met alle anderen genoten. Dank! Ik hoop dat er nog veel mogen volgen!
Hartelijke groet,
Mieke Minco