Het logo van het Nederlandse Rode Kruis.
Zoeken.
Home Afdelingen District Gooi en Vechtstreek Actueel Nieuws EHBO examen Rode Kruis
19 april 2013 |

EHBO examen Rode Kruis

De tafels lijken gedekt voor een feestje. De koffie staat klaar naast de schaal met koekjes en voor later zijn er flessen fris en wijn en voor daarbij zoutjes en kaasjes. Maar de eerste indruk bedriegt, dit is geen feestje, nog niet. Er liggen namelijk ook boeken op tafel, de 26ste druk van Het Oranje Kruis-boekje, de officiële handleiding voor eerste hulp, en de gezichten van de twaalf mensen in deze kamer staan niet vrolijk. Ze kijken ernstig, er valt nog niets te vieren, ze moeten vanavond eerst examen doen.
Half  januari zijn ze begonnen, twee-en-een-half uur per avond, maar vaak liep het uit. Niemand is afgevallen, ‘een compliment voor de cursusleider,’ zeggen de twee examinatoren die zich beneden in het Rode Kruisgebouw aan de Torenlaan in Bussum voorbereiden. In alle rust vertellen ze de lotusslachtoffers welke verwondingen en ziektes die vanavond moeten uitbeelden. Het programma staat op papier, voorgeschreven door het Oranje Kruis.
Een verdieping hoger ontbreekt die rust, de spanning stijgt juist. De eerste twee kandidaten zijn naar beneden geroepen voor hun examen van twintig minuten. De oranje boekjes liggen inmiddels open op tafel. Er wordt snel nog een polsverband omgelegd, een mitella gevouwen. Cursusleider Bert Rigter loopt bezwerend rond en repeteert de verschijnselen van een shock, legt uit wanneer die mitella nodig is en wanneer een schouderband. Hij herkent de nervositeit. ‘Dit is mijn eerste cursus. Ik heb zelf vorig jaar examen gedaan om dit werk te mogen doen. Toen waren we net zo zenuwachtig.’
Eén van de kandidaten probeert tot rust te komen door op een panfluit te spelen. Maar Muss i denn of te wel Elvis Presleys Wooden Heart blijkt niet aan iedereen besteed. Een andere cursiste pakt haar spullen bij elkaar om een rustiger plek te zoeken.
De samenstelling van deze groep cursisten is divers al zijn er meer vrouwen dan mannen. De leeftijden lopen sterk uiteen. De jongste gaat nog naar school, de oudste is net gestopt met werken. De anderen zitten verspreid tussen die uitersten.
De motieven om aan de cursus te beginnen zijn net zo verschillend. De scholiere beschouwt het EHBO-diploma als een voorbereiding op een medische studie. Een twintiger begon aan de lessen toen hij nog van plan was om te kamperen in Canada, op Vancouver-eiland. ‘Daar zit je zover van een ziekenhuis dat ik mezelf en anderen wilde kunnen helpen.’
Er is ook iemand uit de ouderenzorg die uitlegt dat EHBO bij de opleiding hoort. ‘Als ik alleen werkt, wil ik weten wat ik in noodgevallen moet doen.’
Een ex-reisleidster is het daarmee eens. ‘In mijn werk heb ik vaak gezien hoe handig kennis van eerste hulp kan zijn. Trouwens met mijn vier kinderen heb ik dat ook vaak genoeg gemerkt. Het is eigenlijk gewoon stom om het niet te doen.’

Ze hebben veel geleerd in die drie maanden, maar het was niet makkelijk. ‘Het was net als vroeger op school, stampen.’ Slagen voor het examen is daarom niet vanzelfsprekend. Dat blijkt als de eerste kandidaat weer boven komt. Ze is gezakt. ‘Hij vroeg waardoor je in een shock kan raken en ik wist maar twee oorzaken te noemen. Daarna ging bij mij het licht helemaal uit. Ik moest het slachtoffer in stabiele zijligging leggen, maar ik vraag om een AED. Alsof er iets was geknapt in mijn hoofd.’
Gewaarschuwd gaat een nieuw tweetal naar het examenlokaal. De eerste poging van de examinator zijn cursiste op haar gemakt te stellen, lukt maar half blijkt als het lotusslachtoffer een beroerte voorwendt. Het duurt even voor de diagnose is gesteld. Soms zijn vragen té vanzelfsprekend.
Daarna gaat het beter. Er zijn steeds nieuwe toneelstukjes met nieuwe vragen, praktisch en theoretisch. De kandidate voorkomt een dreigende verstikking en in het volgende bedrijf onderscheidt  ze een hittestuwing zonder problemen van een hitteberoerte. Zij weet wél alles over een shock en probeert op de juiste manier de pop te reanimeren. Als ze AED oplaadt, klinkt haar ‘iedereen aan de kant’ zo krachtig dat het even helemaal stil wordt in het lokaal. ‘Ik ben niet ontevreden,’ zegt de examinator als de twee cursisten na een kwartiertje van helft wisselen.
Bij de andere examinator krijgt de kandidate vragen over verwondingen. Ze moet een diepe snee verbinden, een brandwond verzorgen en een kneuzing aan de enkel. Maar de vragen gaan ook over meer alledaagse ongemakken: zand in de ogen, kwallenbeten en een wondje door een scherp randje in de koelkast. ‘Wat moet je vragen voordat je er betadine opdoet?’ Ze weet het. ‘Bent u ergens allergisch voor?’
De examinatoren waren streng, vinden alle cursisten aan het eind van de avond. Vijf van de twaalf hebben het niet gehaald. ‘Ik laat ze even bijkomen,’ zegt Bert, ‘maar over een dag of veertien neem ik contact met hen op. Om te kijken hoe ik ze verder kan helpen.’ Misschien krijgen ze dan alsnog bloemen. Voor de geslaagden stonden die al aan het begin van de avond klaar. Naast de koffie en de wijn.