Het logo van het Nederlandse Rode Kruis.
Zoeken.
Home Afdelingen District Gooi en Vechtstreek Actueel Nieuws Interview Syrische vluchtelinge Siham Atassi
2 november 2015 |

Interview Syrische vluchtelinge Siham Atassi

In de Klaas Bout-hal in Laren hebben sinds een paar dagen vooral Syrische mannen, vrouwen en kinderen voorlopig onderdak gevonden. Ze worden daar bijgestaan door een landgenote, Siham Atassi. Ze heeft nog de vluchtelingenstatus (,,en daar ben ik trots op’’) en was toen ze in het Syrische Homs leefde al vrijwilliger voor het Rode Kruis. ,,Ik heb me ingezet bij de paramedische dienst. Dat was best nog gevaarlijk werk. Als je met de ambulance ergens hulp wilde verlenen, liep je flinke risico’s. De burgeroorlog in mijn vaderland woedt nu al ongeveer vijf jaar. Ik moest daar weg, als ik niet levend begraven wilde worden.’’

Siham Atassi is een bijzonder inspirerende, intelligente en bevlogen jonge vrouw van 24. Ze kwam ongeveer twee jaar geleden naar ons land met een studiebeurs. Dat zou in eerste instantie zijn voor een periode van twee maanden. Ze besloot te blijven en meldde zich aan voor een opleiding international studies in Den Haag en Leiden. Ze reist met de trein op en neer van het Gooi - ze verblijft bij een warm gezin in Naarden – naar Zuid-Holland.

De gruweldaden van het regime-Assad, bijna iedereen in Syrië heeft ermee te maken. ,,Weet je hoe deze burgeropstand tegen het regime is begonnen?’’, vraagt ze me. ,,Kinderen hebben op de muur van een schoolgebouw op een gegeven wat onvriendelijks gekalkt over het regime en daar kreeg men lucht van. Ze hebben toen die kinderen opgehaald en meegenomen. Toen de ouders hun kinderen opeisten, kregen ze te horen: die komen niet meer terug, ga maar naar huis en ga nieuwe maken. Lukt het niet dan zijn er hier nog wel een paar mannen die jullie kunnen helpen. Het was zó kwetsend, zó vernederend. Het heeft de woede gevoed en het verzet is daarna groter en groter geworden, met deze burgeroorlog als resultaat.’’

Siham Atassi heeft ook persoonlijke verliezen moeten incasseren. ,,Een goede vriend van 25, in de kracht van zijn leven, werd op een gegeven moment opgepakt en die heeft de martelingen niet overleefd. Er gebeuren zulke verschrikkelijk dingen, soms worden hele dorpjes uitgemoord. Vrouwen, kinderen, iedereen afgeslacht. Nee, ik volg de gebeurtenissen niet via de gebruikelijke media. Je weet namelijk niet of het allemaal waar is. Het kan tien keer zo erg zijn of tien keer minder erg. Via Facebook heb ik nog wel contact met het thuisfront en krijg ik ook wel foto’s te zien. Ik herken veel plaatsen helemaal niet meer. Homs is voor de helft in een ruïne veranderd. Er zijn zeseneenhalf miljoen mensen die huis en haard hebben verlaten en die zwerven door het land.’’


Of hebben, zoals sommige gelukkigen, na een lange tocht West-Europa bereikt. Ze kunnen op de warme steun rekenen van de Syrische studente. ,,Niets doen is gewoon helemaal geen optie. Ik stel mezelf geen onrealistische, onhaalbare doelen. Ik weet dat Siham Atassi de wereld niet kan veranderen. Maar ik kan wel iets betekenen voor iemand die hulp nodig heeft. Al is er bij wijze van spreken maar één persoon die ik kan helpen, dan is dat mooi meegenomen.’’

In de Klaas Bout-hal profiteren de vluchtelingen ervan dat ze met haar in het Syrisch kunnen praten over hun situatie. ,,Dat is wat ik voornamelijk doe: proberen de mensen een beetje gerust te stellen. Er zijn zoveel onzekerheden over hun toekomst en die van hun geliefden. Welke status krijgen ze, wanneer starten eventuele procedures? Er is een grote dankbaarheid voor alle uitgestoken handen van de mensen hier in Nederland. Kinderen die met speelgoed aan komen zetten; Laarders die hier Syrische kinderen komen ophalen voor een middagje trampoline-springen in hun achtertuin. Het is allemaal hartverwarmend.’’

Het is vooralsnog noodopvang en zeker geen structurele oplossing voor de problematiek. Siham Atassi beseft dat natuurlijk ook. ,,Het probleem zal uiteindelijk door de Verenigde Naties moeten worden beslecht. Er moet nieuw beleid komen en bij de VN beschikken ze over de juiste informatie om dat te bewerkstelligen. De jonge mensen met hun kinderen, die niet naar school kunnen en dus in het geheel geen opleiding krijgen, zullen blijven komen. Er is eigenlijk maar één oplossing en dat de legalisering van migratie. Het zou mooi zijn als men mensen uit andere culturen zouden kunnen zien als een verrijking van de eigen samenleving.’’

Gijs Moerman

  

Siham Atassi