Het logo van het Nederlandse Rode Kruis.
Zoeken.
Home Afdelingen District Groningen Actueel Nieuws Stralende ogen en gulle glimlach in Welkom Winkel Groningen
27 oktober 2015 |

Stralende ogen en gulle glimlach in Welkom Winkel Groningen

​​door lourens looijenga​​

Het is vlak voor tienen op de ochtend van maandag 26 oktober. Peter de Winter loopt ietwat nerveus rond in het pand van het Rode Kruis aan de Neutronstraat. Een week eerder wist hij nog niet dat hij daar winkelmanager zou zijn, belast met het ontvangen en sorteren van alle ingebrachte kleding. Als hij de week daarvoor gevraagd wordt, breken er hectische tijden aan. Er moet vanuit het niets een goed functionerende organisatie worden neergezet en daar is deze 57-jarige vrijwilliger gelijk 80 uur zoet mee. 

ww0501.JPG

Peter heeft ervaring met klantgericht werken en logistiek als salesmanager. Hij zat ook nog eens vijf jaar in Brazilië. Hij zag de armoede in de favela's, de krottenwijken. "Ik kan me goed inleven wat het voor mensen betekent nu ineens hier in een vreemde omgeving te zijn. Ik snap ook dat mensen uit Syrië het idee hebben dat over hun hoofd, nu ook door bemoeienis van Rusland, de derde wereldoorlog wordt uitgevochten. Dan komen ze hierheen, dat is toch logisch." En dus meldde Peter zich bij het Rode Kruis aan. 'Het had ook gewoon sorteren mogen zijn'. Maar hij mag dus even voor tien uur de andere tien vrijwilligers toespreken en uitleggen wat de bedoeling is. Er liggen dan al bergen kleding te wachten, die vanuit ter Apel en Assen zijn aangevoerd om te kunnen starten.

Daar komt al snel meer kleding bij. De eerste auto's en fietsers met zakken vol stoppen. Mensen duiken in de kofferbak om met vuilniszakken weer tevoorschijn te komen. Iemand heeft heel veel toiletartikelen van een inzameling in Peize. Nu en dan rent een vrijwilliger naar buiten om even te helpen tillen als het iemand allemaal wat teveel wordt. Allemaal hebben ze hun eigen motivatie om dit te doen. De ene heeft tijd over om wat te terug te doen voor de maatschappij, de andere ergert zich rot over de vele negatieve verhalen rond de opvang van vluchtelingen en is op zoek naar een baan. Samen duiken ze in de stapels kleding en sorteren dat in de klaarstaande open dozen. 
ww0502.JPG

Peter de Winter zegt dat de ruimte eigenlijk te klein is. 'Optimaal zou die nog twee keer zo lang zijn, om alles in een keer goed te sorteren.'  Zoals verwacht is er een tekort aan kleding in kleinere maten. Peter maakt handig gebruik van de camera van OOG TV om even precies te vertellen waaraan behoefte is, zodat de hele avond iedereen in Groningen dat nog eens te horen krijgt. De laatste stap in het proces is het maken van kledingpakketten, die vervolgens per Rode kruis-bus naar de uitgifte plek aan de Sylviuslaan worden gebracht. De cameraploeg verhuist mee daarheen en haalt winkelmanager Anne Cazemier - staande op een doosje - voor de lens. Het is haar TV-debuut. In korte duidelijke zinnen legt ze uit wat op deze locatie gaat gebeuren. 

Even wachten
Het pand is om twaalf uur opengegaan, het is nog even wachten op de eerste vluchteling, terwijl er signalen binnenkomen over de enorme drukte op de inbrenglocatie. Ook de rondreizende verslaggever Okkie Smit van RTV Noord vraagt zich af waar die vluchtelingen blijven. Hij praat desondanks 'live' met Anne, die stage heeft gelopen in Kenia en wordt uitgedaagd om even welkom te zeggen in het Swahili: Hakuna matata. En nee, ze is niet het winkelmeisje, maar de winkelmanager. Als ze zegt dat ze in Leeuwarder is geboren, krijgt Okkie de melding op zijn koptelefoon dat nu alle filters staan ingeschakeld, maar Fries is Anne niet actief machtig. 

ww0503.JPG
 

De 25-jarige heeft er twee masteropleidingen opzitten, onder andere 'internationale mensenrechten'. Maar ze kreeg nog niet de kans om ergens in de wereld in het kader van ontwikkelingshulp projecten op te zetten voor het vergroten van rechten van vrouwen en meisjes op bijvoorbeeld scholing. Anne heeft verder organisatie-ervaring met het opzetten van congressen. Dat ze nu vluchtelingen helpt is voor haar vanzelfsprekend. '

De vluchtelingenopvang op de van Swietenlaan ligt op loopafstand van de uitgifte-winkel. De uitgifte van vouchers voor de kledingpakketten liet daar nog even op zich wachten. Maar een half uur later melden de eers​te drie zich bij de balie, een enkeling met blote voeten in teenslippers, anderen met nieuwe gymschoenen aan. Fotograaf Henk Tammens, die in opdracht werkt van de gemeente, komt precies op het goede moment binnenvallen. Al snel volgen er meer klanten, de hele straat loopt vol mensen. Het team van de energiek regisserende Anne komt in een ritme. Vooral de dozen met kleine maten jassen zijn al snel leeg, nieuw gedoneerd ondergoed blijkt ook alleen in grote maten voorhanden. En als zich mensen met kleine kinderen melden is de vaart bij het schoenenpassen er helemaal uit. Ze krijgen bij binnenkomst snel een knuffel in de handen gestopt. De stralende lach in ruil voor de knuffel is onvergetelijk [Red. Geen behoefte aan extra knuffels!!].

Blij met knuffel.JPGMaten­­­
Het is zoeken naar de juiste maten in alle dozen. Dan blijkt dat er toch ook veel nog niet is aangekomen. Vluchtelingen worden dan ook gevraagd pakketten te accepteren, later desnoods nog eens terug te komen en vooral niet ter plekke de blauwe zakken open te maken. Wel worden later enkele jassen geruild van terugkerende vluchtelingen tegen een beter passende ​maat. Toch leeft nu en dan de gedachte bij een klant dat er echt gewinkeld kan worden in de dozen. Nee dus. Als een oudere vrouw na ontvangst van een pakket voor de balie blijft staan wachten in de hoop op meer, is de intonatie van de opmerking in een voor haar onverstaanbare taal genoeg om toch maar te vertrekken. De meeste klanten nemen met stralende ogen het pakket dankbaar in ontvangst. 

ww0504.JPG
 

Overigens lopen er ook vrijwilligers rond die Arabisch spreken. Anders was het voor een jonge vrouw heel lastig geweest om uit te leggen dat ze een bh nodig had. Maar ook die is niet voorhanden. Haar 'nee' verkopen voelt voor de helpende vrijwilliger duidelijk niet lekker, zeker niet bij deze vrouw met een kindje van een maand op de arm gewikkeld in een deken en een ander kindje aan de hand. Het is een hartverscheurende aanblik. Bijna alle vrijwilligers schieten gelijktijdig te hulp en doen heel betrokken drie stappen harder. Zou dat kind onderweg naar Groningen zijn geboren? Het zou zomaar kunnen. De vrouw is bijna de laatste, die haar kinderwagentje vol blauwe ​zakken laadt. Het is gezien enkele knipogen vermoedelijk iets meer dan waar ze recht op had. En die bh die komt er echt ook nog wel. Een stoet mensen met blauwe zakken sloft terug naar de opvang in het voormalige callcenter aan de Van Swietenlaan. Sommigen hebben het zweet op deze mooie herfstdag op het voorhoofd staan. 

​De eerste middag zit er op voor de nieuwe Welkom Winkel. Er moet nog wat bijgeschaafd worden in de aanpak op beide locaties, maar gezien de daadkracht van de zeer gemotiveerde​ groep vrijwilligers, is dat een kwestie van tijd.​