Het logo van het Nederlandse Rode Kruis.
Zoeken.
Home Afdelingen District Groningen Verhalen van vrijwilligers Winkelmanager Peter de Winter laat zich elke dag verrassen
19 november 2015 |

Winkelmanager Peter de Winter laat zich elke dag verrassen

​Elke dag bij de inname van de WelkomWinkel in Groningen verloopt voor manager Peter de Winter weer even verrassend als de vorige. Als je er een paar uur op een ochtend rondloopt, valt inderdaad op dat er heel veel geïmproviseerd moet worden, maar dat is dan toch ook wel weer de uitdaging die de 57-jarige Peter aanspreekt. Veel is ook routine, want Peter is toch al een maand met al zijn vrijwilligers onderweg. Peter constateert dat iedere berg kleding die ze samen dagelijks weggewerken ook weer snel wordt vervangen door een nieuwe voorraad en dat vindt hij een goed teken. Het aanbod is iedere dag bijna gelijk.

Peter de Winter komt uit het bedrijfsleven en de ervaring leert dat je dan toch even moet wennen. Een bedrijf kan vaak toch wat sneller schakelen. De voormalige salesmanager, vertegenwoordiger, eigenaar van een meubelfabriek, groothandel en twaalf beddenzaken heeft in zijn loopbaan al heel wat meegemaakt. Levenservaring deed hij ook op in Brazilië, maar hij enkele jaren toeristen en ondernemers wegwijs maakte in dat land vol nieuwe economische perspectieven voor ondernemers. Vijf jaar is hij nu weer terug in ons land, een periode van diverse baantjes, maar ook deed hij vrijwilligerswerk. 'Ik wil niets commercieels meer doen, maar mensen helpen. Ik heb een mailtje gestuurd naar Rode Kruis, dat ik graag wat wilde doen.' Zijn meegestuurde CV bezorgde hem het baantje van manager. Je kunt het gerust een baan noemen. Hij is er alle vijf werkdagen en ook op zaterdagmorgen neemt hij kleding in ontvangst. Hij stopt al zijn werkervaring en tomeloze energie in zijn functie. 'Het is leuk met mensen te werken, helemaal geweldig als je zo directe hulp kan bieden.'

2peter.JPGHet is lastig om tot een wat langer gesprek met Peter te komen, steeds is er weer iets dat zijn aandacht vraagt. Zo staat er een vrachtauto voor de deur, die namens Ikea elf pallets met 1500 lege dozen brengt. Het kost even tijd om uit te vinden, hoe je die in elkaar zet. 'Heeft iemand technisch inzicht?' Peter is blij met de dringend noodzakelijke dozen, maar woekert vanaf de eerste dag met de beschikbare ruimte. De dozen kunnen niet buiten blijven staan. 'Wie kijkt er even op de buienradar?' Hij heeft nog twee uur om de dozen onder dak te krijgen, want ze zijn niet waterdicht verpakt. Een vrijwilliger gaat – met succes – in de buurt op zoek naar een pompwagen om de pallets te verplaatsen. Een half uur later heeft Peter ook ergens bij de buren ruimte gevonden om de pallets droog te parkeren. Binnen is het voor de sorterende vrijwilligers steeds weer zoeken naar de juiste dozen, waarin schoenen, broeken en truien verdwijnen. Elke dag is wel weer een nieuwe vrijwilliger, die in het ritme moet komen. In de kantine hangen alle naamstickers op de kast van mensen die er die dag niet zijn. Het geeft een mooi inzicht over de omvang van de groep.

3peter.JPGEr zijn zelfs mensen die meerdere dagdelen per week zich door de zakken kleding heen worstelen, die gelukkig steeds meer voorgesorteerd worden aangeleverd. De hilariteit is groot als blijkt dat een trui van een oververhitte vrijwilliger ook in een kledingpakket is verdwenen. De eigenaar maakt er verder geen punt van. Ineens valt er een kleine wekker uit een zak… Het komt wel vaker voor dat er een verrassing tussen de kleding zit: oorbellen, een broche of zelfs een horloge. Mooi zijn ook de persoonlijke berichtjes, die voor vluchtelingen bedoeld zijn. 'Als de envelop dicht zit, maken we die niet open', zegt Peter. Hij geeft leiding aan vrijwilligers met de meest uiteenlopende achtergrond: van vakkenvullers in een supermarkt tot een arts. Ook zijn er twee studenten uit Ierland en de VS en mogelijk komen er twee studenten uit Colombia helpen. Wat hen bindt? 'Het goede gevoel te helpen, even niet dat negatieve dat tot ons komt via de media. Mooi is ook dat veel vrijwilligers komen uit de omgeving van de opvang. Die zien dagelijks vluchtelingen met kindertjes lopen en willen helpen, helemaal geen last van onderbuikgevoelens.' De dankbaarheid van de Groningers vertaalt zich in appeltaarten en gebak voor de vrijwilligers.


Speelgoed

Ondertussen denkt Peter al weer na over de komst van een partij speelgoed van een vestiging van Albert Heijn in de stad. Speelgoed zit niet tot de standaardpakketten die worden uitgedeeld. Zeker grote dingen, zoals kinderfietsen, zijn voor vluchtelingen ook lastig mee te nemen als ze steeds van de ene opvang naar de andere verplaatst worden. Dus wordt ook bewust niet om speelgoed gevraagd. Maar er loopt in de noodopvang in Groningen vermoedelijk geen kind met een speeltje rond, dat niet door Rode Kruis-vrijwilligers is aangeraakt. Peter zoekt telefonisch contact met de voedselbank, maar die blijkt ook al door Albert Heijn te zijn bevoorraad. Het wordt dus weer zoeken naar een plekje. 'We proberen er wat mee te doen.' Ook positiekleding vindt zijn weg naar zwangere vluchtelingen. Zomerkleding wordt geparkeerd bij het Leger des Heils. Mocht de WelkomWinkel in het voorjaar nog bestaan, dan kan die voorraad worden aangesproken.

Voor een deel is het momenteel toch aanleggen van voorraden voor misschien wel nieuwe noodopvanglocaties. Per dag komen enkele tientallen vluchtelingen een kledingpakket halen, maar de doorstroming van de maximaal 550 vluchtelingen in Groningen is niet zo groot. Sinds een paar dagen weten de sorteerders aan de Neutronstraat voor het eerst de uitgiftewinkel meer te leveren dan dat er uit gaat. Wel blijft er een tekort aan vooral kinderschoenen en kleding en ook herenmaten S/M. Volgens Peter de Winter heeft het wel effect dat er nu ook gericht naar die maten gevraagd wordt. Buurtverenigingen, kerkelijke-organisaties en scholen doen speciaal hun best voor asielkinderen. Op dat moment stopt er onaangekondigd een auto, waaruit een vader stapt van een leerling van de basisschool 'Stroomdal' uit Zuidlaren. Hij brengt ingezamelde schoenen en gaat speciaal voor de schoolkrant even op de foto. Ook een oudere vrouw brengt enkele zakken en vraagt Peter gelijk even of ze kan helpen. Haar wordt uitgelegd hoe die aanmelding gaat. Binnenkort dus weer een nieuw gezicht onder de sorteerders. Hopelijk houdt ze van taart en appelgebak.

4peter.JPG

Schoenen van basisschool Stroomdal uit Zuidlaren