Het logo van het Nederlandse Rode Kruis.
Zoeken.
Home Afdelingen Afdeling Leiden Actueel Nieuws Een dag als vrijwilliger van het Rode Kruis
23 november 2015 |

Een dag als vrijwilliger van het Rode Kruis

​Iedereen heeft een mening over vluchtelingen, al dan niet beïnvloed door de media. Het lijkt of er maar twee keuzes zijn: zwart of zit, ja of nee, blijven in Nederland of terug naar het eigen land. Terwijl het eigenlijk een heel groot grijs gebied is. En achter deze politieke discussie, schuilt een hulpvraag voor een kwetsbare groep mensen. Omdat ik, jong gediplomeerd verpleegkundige, me nog geen mening heb kunnen vormen en graag zelf wil zien hoe dingen in elkaar steken heb ik me opgegeven om als vrijwilliger voor het rode kruis. Op mijn vrije zaterdag na mijn nachtdiensten ben ik onderweg naar het opvangcentrum, geen idee wat ik kan verwachten van deze dag.

Hier heb ik Ayisha leren kennen. Ayisha is 5 jaar oud en houdt zoals alle meisjes van roze, verder vindt ze puzzelen heel leuk, samen maken we een puzzel en het wordt ons moeilijk gemaakt door een ontbrekend stuk van de puzzel. In het opvangcentrum waar we op dat moment zijn, probeert ze huppelend in alle dozen het missende stukje te zoeken. Dit gaat met moeite, omdat Ayisha met een auto-ongeluk haar voet heeft verbrijzeld. Met haar te grote schoenen huppelt ze rond, met een grote lach waarmee ze mij ook opvrolijkt.

Daarna moet ze naar de dokter voor de verzorging van de wonden van het ongeluk, ik als vrijwilliger van het Rode Kruis ben hierbij aanwezig, samen met een tolk, een medewerker van een medische organisatie, de huisarts, de oma en natuurlijk Ayisha. Bij het verwijderen van het verband heeft Ayisha veel pijn, tranen met tuiten en is ontroostbaar. Met spelen hadden we weinig last van de taalbarrière, maar nu als ze de troost heel hard nodig heeft kan ik niets doen om haar bij te staan. Met een brok in mijn keel en vechtend tegen de tranen houd ik haar vast, zodat iemand anders haar verband kan verwisselen. 

Na afloopt helpt de oma van Ayisha haar met haar te grote schoenen. Ze heeft zelf maat 26, maar nergens in het pand waren deze maat schoenen, dus trekt ze haar gympen maat 32 aan en zwaait als ze weggaat met nog vochtige ogen, voordat ze weer verder gaat met haar puzzels. 

Mijn dienst zit er op, onder de indruk van dit meisje trek ik mijn jas aan. Kijkend naar mijn goed passende schoenen loop ik toch nog maar even langs de zaal waar veel kleding word verzameld. Hier liggen stapels kleding, sokken en zakken, maar geen maat 26 schoenen. Toch wat teleurgesteld loop ik naar het hek van het terrein. Hier staat net een mevrouw met haar jonge dochter haar kleding af te geven in een plastic tas. Ik vraag of ze maat 26 schoenen misschien nog heeft en ik zie dat ze roze Crocs uit de plastic tas haalt. Mijn hart springt op en ik zeg dat ik direct een goed doel weet voor die  Crocs.

Ik loop naar Ayisha en haar oma, en laat ze deze roze, ietwat afgetrapte Crocs zien en zie Ayisha stralend kijken naar deze schoenen. Ze komt weer aangehuppeld en trekt snel de grote schoenen uit en de klompjes aan. Ze doet bijna een soort show voor haar oma, die naar me toe komt en me bedankt met haar blik, want echt spreken kunnen we niet met elkaar. 

Onderweg naar de auto slik ik nog een keer, wat een dag als vrijwilliger van het Rode Kruis. Op het gebied van de politieke discussie heb ik geen mening gevormd, en die laat ik over aan de politici. Maar er loopt ergens in Nederland een klein meisje rond dat mijn hart heeft doen smelten bij haar blik naar de roze afgetrapte crocs. 

Geschreven door: Margriet van Loenen, naar aanleiding van haar vrijwilligerswerk in het opvangcentrum USC Leiden.​