Het logo van het Nederlandse Rode Kruis.
Zoeken.
Home Afdelingen Afdeling Maastricht Nieuws Verslag boottocht op de Maas ter ere van 145-jarig jubileum
21 september 2015 |

Verslag boottocht op de Maas ter ere van 145-jarig jubileum

Maastricht, 21 september 2015​

Ruim voordat de tijd van inschepen is gekomen, verzamelden zich op de kade aan de Graanmarkt in Maastricht al taxibusjes en auto’s. Daaruit stappen de gasten van vandaag. Sommigen met een blik van herkenning, anderen een tikje nerveus maar allen vol verwachting over wat er komen gaat. Mensen van verschillende, maar vooral van hoge leeftijd lopen of rijden in hun hulpmiddelen behoedzaam de loopplank op. De meesten geholpen door familieleden of andere verzorgers. Omdat het inschrijven zorgvuldig moet gebeuren, ontstaat er een file bij het aan boord gaan. Voor de gasten geld: even van wal steken om de boel de boel te kunnen laten.
Het is zondag 13 september 2015. In het kader van het 145 jarig bestaan van het Rode Kruis Maastricht, Meerssen, Mergelland ligt de J. Henry Dunant aan de kade in Maastricht. Aangemeerd na een week varen met patiënten door heel Limburg. Vandaag is de boot voor de gelegenheid beschikbaar voor een dagtocht in de richting van Luik. Een eigen bijdrage, sponsoring en het inzet van vele vrijwilligers, van wie er twee afkomstig zijn van het Rode Kruis Heerlen.

Aan boord vinden de 216 gasten allen een plaats in groepjes aan tafels. Mensen uit dezelfde plaatsen zitten bij elkaar. Daar zijn waardevolle ontmoetingen bij. De koffie staat klaar en de muzikant is zijn geluidsinstallatie aan het opbouwen. Ondertussen worden rijen rolstoelen en rollators door vrijwilligers op een lager dek alfabetisch gestald. Om een uur of elf, terwijl koffie en cake rond gaan, is de boot gereed voor de afvaart. Hartelijk welkom geheten door de kapitein, door de coördinator van de tocht Heinz Helgers en door de voorzitter Maastricht, Meerssen, Mergelland Theo Heins. Een enkele gast vraagt enigszins benauwd “of er straks ook gelopen moet worden, want dat gaat niet meer zo goed meneer.” Nee, de tocht is helemaal afgestemd op de mogelijkheden en behoeften van de patiënten die zich hebben aangemeld voor deze dagtocht op het water. Het hele vakantieschip is er op ingericht.

Nadat de trossen los gaan, koerst de Rode Kruis boot rustig stroomopwaarts. Het passeren van de sluizen van Ternaaien met hun grote hoogteverschil, maakt veel indruk. Intussen is in de beide grote zalen gerinkel van porselein en bestek te horen. Een hard werkend team van café De Twee Heeren uit Maastricht bereidt in de kombuis een complete en lekkere maaltijd voor. Geen kleinigheid voor zoveel mensen. Al snel lopen vrijwilligers af en aan met diverse gerechten. In de bar worden aan de lopende band sissend flesjes ontkurkt. Het koude bier stroomt rijkelijk uit de tap. Vrijwilligers in de keuken zijn voortdurend aan het afwassen en vrijwilligster José verricht wonderen bij het tip top in orde houden van de toiletten. Als een mevrouw even onwel wordt na het eten, staat de dokter Dre Knols direct naast haar stoel. Even later is de situatie weer onder controle, de arts komt niettemin af en toe kijken.

De tijd verstrijkt haast ongemerkt en de boot nadert de voorsteden van Luik om er statig te keren en de terugweg te aanvaarden. Niet elke gast heeft voor een borrel gekozen, maar wel iedereen deelt in de vreugde. De muziek brengt mensen tot swingen en dansen. Een vrijwilliger wordt aangeschoten door een verlegen alleenstaande heer van een gezegende leeftijd: “Meneer, dit eten is geweldig. Ik moet voor mezelf koken maar kan het niet goed. Zoiets krijg ik niet meer.” De dochter van een mevrouw de sterk vermagerd is na een operatie, schiet een hulpverlener aan en praat een tweede toetje  voor de patiënte los. De sluizen worden in omgekeerde richting gepasseerd.

Tegen vijf uur legt de boot weer in Maastricht aan. Dankbare handen worden geschud met vrijwilligers. Op de kade is het andermaal een onoverzichtelijk komen en gaan van busjes en auto’s. Sommige mensen slaan vanuit hun rolstoel het schouwspel enigszins ongerust gade. ”Ze zijn me vast vergeten,” vertrouwt een gast een vrijwilliger toe. Het ene na het andere busje vertrekt en er arriveren steeds weer nieuwe. Eén voor één verdwijnen de gasten met tevreden en soms een beetje opgeluchte gezichten in de vervoermiddelen.

Binnen wordt opgeruimd en een korte nabeschouwing gehouden. Daarna begeven de hulpverleners zich met vermoeide benen huiswaarts. Wat een geweldige dag was dit!