Het logo van het Nederlandse Rode Kruis.
Zoeken.
Home Afdelingen Afdeling Rotterdam Actueel Nieuws 'Dat is voor mij de grootste rijkdom van dat hele gebeuren: iedereen werkt samen!'
14 april 2016 |

'Dat is voor mij de grootste rijkdom van dat hele gebeuren: iedereen werkt samen!'

​Mensen helpen die in noodsituaties verkeren; dat is waar het Rode Kruis voor staat. Het Rode Kruis stond dan ook klaar om te helpen toen grote groepen vluchtelingen Nederland begonnen binnen te stromen. Van het verlenen van eerste hulp tot het inschenken van een warme kop koffie of thee - honderden vrijwilligers, verspreid over heel Nederland, hielpen. Ook in de regio Rotterdam-Rijnmond hebben tientallen Rode Kruisers zich met hart en ziel ingezet voor het lot van deze vluchtelingen. Eerst in de sporthal van de Erasmus Universiteit, waar een noodopvang voor de vluchtelingen was ingericht, daarna op nog 5 andere locaties in de regio, en later in een registratielocatie in Beverwaard.

Eén van die vrijwilligers is Els Bitter, één van de coördinators van de tak 'Bevolkingszorg' binnen het Rode Kruis, district Rotterdam-Rijnmond. Met de dienst Bevolkingszorg levert het Rode Kruis met getrainde vrijwilligers hulp aan mensen die (tijdelijk) uit hun gewone leefomgeving zijn geplaatst. In dit interview vertelt Els over haar ervaringen met de hulpverlening aan vluchtelingen.

 

Wat is uw persoonlijke motivatie om dit vrijwilligerswerk (bevolkingszorg) te doen?

Bevolkingszorg is het opvangen van mensen op het moment dat ze kwetsbaar zijn. Als mensen uit hun eigen leefomgeving gehaald worden, dan zijn ze kwetsbaar. Dat heeft me gegrepen. Ik vind het mooi om die mensen in al hun kwetsbaarheid zo goed mogelijk proberen te helpen. Ik ben weleens met een vriendin in Ter Apel (de plaats waar alle vluchtelingen bij hun aankomst in Nederland, eerst verblijven) geweest, om te helpen en eens een ‘kijkje in de keuken’ te nemen, zeg maar, en toen ik naar huis reed, zag ik daar hele gezinnen lopen langs de weg. Kinderen op de arm, vuilniszak op de rug. En dat is dan alles wat ze hebben. Daar doe ik het voor. Voor alle mensen die in zo’n situatie zitten - ik ben een Rode Kruiser, dus ik sta voor onpartijdigheid en menslievendheid. Ik sta voor mensen.

 

Is het al eens vaker voorgekomen dat jullie van Bevolkingszorg werden opgeroepen om te ondersteunen bij de opvang van vluchtelingen?

Nee, nog nooit.

 

Was deze soort bevolkingszorg heel anders?

Ja. Het verschil is, dat deze mensen echt niets hebben. En de communicatieproblemen, het bij elkaar krijgen van tolken, het handen- en voetenwerk. Wat ook anders is, is dat deze mensen helemaal uit hun ritme gehaald zijn. Als mensen die al in Nederland wonen tijdelijk uit hun huis zijn, blijft hun ritme gewoon bestaan. Ze hebben dingen te regelen, dingen te doen. Deze mensen komen en hebben eigenlijk niets te doen.

 

Kunt u iets vertellen over de vrijwilligers die hierbij betrokken zijn geweest?

Ja, dat zijn vrijwilligers (van Bevolkingszorg) die getraind zijn om hulp te verlenen aan deze doelgroep. Al deze vrijwilligers hebben ook een EHBO-diploma. Daarnaast zijn er nog de NoodhulpTeam hulpverleners, die aanvullend zijn opgeleid om het ambulancepersoneel te assisteren. We maken gebruik van een database met 400 vrijwilligers, waarvan 80 vaste vrijwilligers zich iedere keer weer aanmelden bij een oproep - en dat is geweldig. Ik heb ook een keer een oproep gedaan aan de ‘ready to help’ vrijwilligers - dat zijn burgers die willen helpen en onder begeleiding van het Rode Kruis worden ingezet bij noodsituaties. Vaak liep alles dan door elkaar; mensen van de NoodhulpTeams, vrijwilligers van Bevolkingszorg, ‘ready to help’- vrijwilligers, artsen. Iedereen werkt, iedereen doet. Dat is voor mij de grootste rijkdom van dat hele gebeuren: iedereen werkt samen!

 

Wat waren jullie werkzaamheden?

Van Bevolkingszorg: de opvang inrichten en doen, met mensen praten, ze geruststellen, voorzien in de belangrijkste levensvoorwaarden, eerste hulp verlenen. Wij zijn er vooral voor de mensen die eenvoudige hulp nodig hebben, want elke vrijwilliger heeft dus wel een EHBO-diploma. De basis dus. En vooral geruststelling van de mensen. We lopen daar in ons uniform (sommigen hebben een bodywarmer of een polo aan) en je merkt dat ons logo ontzettend veel rust geeft.

 

En wat deed u het liefst?

Mijn favoriete werkzaamheden waren het afstemmen en regelen met de gemeente, dat de vrijwilligers aan de gang konden. Ik vind het leuk om te zorgen dat mijn mensen goed aan de gang kunnen gaan, zonder dat ze problemen tegenkomen. Dat dat allemaal geregeld is. Ik heb een aantal keer als hoofd opvanglocatie gedraaid, dat vond ik erg leuk. Maar op het moment dat ik word opgeroepen door één van mijn medehoofden, sta ik evengoed als vrijwilliger koffie en thee te schenken. Het zijn ontzettende theeleuten, die Syriërs. Thee met een hoop suiker.

 

Dan zit u goed op uw plek als coördinator!

Haha, ik hoop het!

 

Wat zou u zeggen dat een vrijwilliger echt nodig heeft om dit werk goed te kunnen doen?

Geduld, bereidheid om open te staan voor alles en iedereen. Humor.

 

Wat was één van de grootste uitdagingen? Het lastigste eraan?

Het moeilijkste vond ik het onvermogen, de onmacht om ze niet volledig en door te helpen. Als je er in die sporthal bij was geweest, 250 stretchbedjes, alles ligt daar door elkaar. Mannen, vrouwen, kinderen. En dan die wetenschap dat je ze echt niet allemaal kunt helpen. Ik wil ze dan ervan verzekeren dat het beter wordt, maar je weet dat ze eerst nog veel meer opvanglocaties zullen zien. Eén keer zag ik een klein meisje met negen armbandjes. Zij is dus in negen verschillende opvanglocaties geweest. Ja, dat raakte me wel.

 

In hoeverre vormden cultuurverschillen een probleem?

Nou goed, de taal. Veel Syriërs spreken toch wel Engels, en ik ook, maar anderen weer minder. En je merkt natuurlijk dat ze een totaal andere cultuur hebben, sommigen zitten al hun hele leven in een oorlog.

 

Hoe overbrug je die cultuurverschillen het best in de praktijk?

Heel veel praten! En daarnaast geduld en een gevoel voor humor, ook. Je kunt een hoop situaties en verschillen met een gevoel voor humor oplossen. Humor is wel iets dat bindt. En het is belangrijk dat je soms je eigen overtuigingen of, vooral, aannames opzij zet.

 

Heeft u er nog (geestelijk gezien) iets aan overgehouden, iets waar u later nog last van had?

Er zijn natuurlijk best wel dingen die je aangrijpen. Dat hoor ik ook wel van andere vrijwilligers. Daar praten we dan met elkaar over en er is natuurlijk nazorg - dat moet! We proberen onze teamleiders er ook op te trainen, dat ze op tijd zien welke vrijwilliger even een gesprekje nodig heeft.

 

Auteur: Simone 't Hooft

Artikel delen?