Het logo van het Nederlandse Rode Kruis.
Zoeken.
Home Afdelingen Afdeling Rotterdam Actueel Nieuws Vrijwilliger Rode Kruis op vakantie tijdens aardbeving in Nepal
27 mei 2015 |

Vrijwilliger Rode Kruis op vakantie tijdens aardbeving in Nepal

​Bij de uitgang kwamen er mensen naar buiten rennen, met gewonde kinderen in hun armen. Toen drong het pas tot me door dat het echt was


Eén van onze vrijwilligers - Cheryl - is naar Nepal geweest, een mooie vakantiereis was de bedoeling, maar ze maakte de aardbeving mee. Bij haar terugkomst hebben we aan haar gevraagd of ze een eigen indruk weer wil geven van haar ervaringen. Hieronder volgt haar persoonlijke verslag waaruit blijkt hoeveel indruk het maakt als je zelf ter plekke bent geweest:


Na een trektocht van 12 dagen naar Everest Base Camp, was dit mijn laatste dag in Nepal. Ik zou in Kathmandu een volle dag de tempels bezoeken en daarmee een hele bijzondere vakantie afsluiten. Ik kwam met gids en chauffeur aan bij de  Swayambunath tempel, bekend als The Monkey Temple. Het viel me op dat er zoveel kinderen rondliepen. Dit was omdat er een tempel was waar speciaal voor kinderen gebeden kon worden en offers van bloemen en zoetigheden gedaan kon worden.

Rennen

Ook was er een terras met beeldschoon uitzicht over de stad, om de mooiste plaatjes de schieten. Daar stond ik, toen het ineens begon te rommelen. Het klonk als keiharde onweer. Toen begon de grond onder mijn voeten te bewegen. Het lijkt eerst net of je duizelig wordt. Naarmate het heftiger wordt, lijkt het of je waziger ziet, en daarna kun je je evenwicht niet bewaren. De gids greep me vast en begonnen te rennen. Ik keek omhoog en zag de bakstenen vanaf de bovenkant van de tempel naar beneden op ons afkomen. We renden een andere kant uit en leunden tegen een Stupa. Deze leek heen en weer te gaan, we renden door en scholen tegen de muur van een lage tempel. Het was erg onrealistisch en leek net een scene uit een Indiana Jones film. Mensen gilden en renden alle kanten uit, ze waren bedekt onder een dikke laag stof. Het trillen raakte iets minder heftig en ik trok mijn gids nu mee en begon weer met rennen, over de brokstukken, door het stof, richting de uitgang. Het was ineens leeg en ik begreep niet waar de mensen waren. Bij de uitgang kwamen er mensen naar buiten rennen, met gewonde kinderen in hun armen. Toen drong het pas tot me door dat het echt was.

Gewonde mensen

We kwamen de straten op, deze waren gevuld met mensen die uiteraard niet meer naar binnen gingen, omdat dit onveilig was. De lokale mensen waren erg bezorgd over hun huis en gezin. De chauffeur zei dat hij thuis ging checken of alles ok was. Als het goed was, was hij met 15 minuten terug. Hij is niet terug gekomen. De gids en ik liepen naar het hotel. Onderweg zagen we houten banken met gewonde mensen en infusen. In elkaar gezakte gebouwen en auto’s onder puin. De militairen gingen door de straten en proberen de mensen kalm en onder controle te houden. De prijs van water en voedsel was ineens verdrievoudigd. En de mensen sloegen direct in. Iedereen was bang en van slag.

Slapen

Veel mensen zijn die nacht buiten gebleven uit angst. Op het vliegveld dat gesloten was, sliepen ze overal op de grond of op de parkeerplaats in de regen. Ik gaf op, ik kon niet buiten slapen, en nam het risico om gewoon in mijn kamer te slapen. Met mijn kleren aan, schoenen naast het bed en portemonee met paspoort aan mijn lijf, klaar om rennen als het moest of om makkelijk geïdentificeerd te worden als het moest. De trillingen gingen heel de nacht door. De mensen renden bij elke trilling naar buiten.


Vliegveld


 

De volgende dag op het vliegveld gold de wet van de sterksten. Het was duwen om binnen te komen. Er waren duizenden mensen. Net toen ik dacht dat ik het niet kon, omdat ik niet wist waar te beginnen, ontmoette ik een Italiaans meisje van dezelfde leeftijd. We hebben elkaar door dat vliegveld heen gesleept. Ze was er om mijn hand vast te houden toen de tweede aardbeving begon en de terminalmuren letterlijk heen en weer gingen. We doken op de grond met de tas op ons hoofd, al had dat ons nooit beschermd. De muren en het dak hielden het gelukkig. Er was geen stroom en geen water. Er was ook minimale controle, na de paspoortcontrole ging je tas door een scan, maar de douane was met van alles bezig behalve met je tas. Hierna liep je zo door het platform op, direct naar alle vliegtuigen. Absolute chaos, maar ik was blij dat ik binnen was, een stapje dichter bij huis. De militaire vliegtuigen uit India, Pakistan, en Sri lanka stonden er. Ze hadden noodvoorzieningen geleverd en namen hun mensen mee. Alleen de militaire vliegtuigen hadden toestemming om te landen. In de avond landden eindelijk de commerciële vluchten en zo ook de mijne. De nachtmerrie leek eindelijk voorbij en ik kon weg.

Thuis

Thuis aangekomen, kreeg ik een beter beeld van de ravage. Het dringt nog steeds niet tot mij door dat ik er middenin zat. Ik denk aan alle mensen die ik ontmoet heb in de 16 dagen dat ik er was, en of ze veilig zijn. Elke nacht droom ik nog van trillingsmomenten en de paniek. Of met een storm, dan raak ik in de war en denk ik dat het weer een beving is. En dat terwijl ik veilig thuis ben. Ik kan me niet voorstellen hoe het moet voelen voor degenen die dezelfde traumatische ervaring hebben, maar niet meer de veiligheid van hun huis, omdat die is ingestort. Of de veiligheid van hun geliefden, die ze zijn verloren. Het maakt me diep, echt heel erg diep verdrietig.
 
Door Cheryl