Het logo van het Nederlandse Rode Kruis.
Zoeken.
Home Afdelingen Afdeling Soest Actueel Nieuws Vrijwilligster Loes Paul-Visser: "Het is heel dankbaar werk."
16 januari 2013 |

Vrijwilligster Loes Paul-Visser: "Het is heel dankbaar werk."

Vrijwilligster Loes Paul haalt voldoening uit haar bezoekjes aan terminale mensen
‘SOMS RIJ IK MET TRANEN IN DE OGEN WEG’
 
‘Het is heel dankbaar werk’. Vrijwilliger Loes Paul-Visser werkt in de vrijwillige terminale thusizorg en komt in aanraking met mensen die terminaal zijn. Heftik werk, maar de Soesterse haalt er veel voldoening uit.
 
Al ruim zes jaar komt ze bij terminale patiënten thuis. Eerst voor het Rode Kruis en binnenkort oor De Luwte Thuis, een onderdeel van Hospice De Luwte.
‘Toen de Luwte net opende wilde ik daar graag vrijwilliger bij worden, maar ze hadden zoveel aanmeldingen, dat ik op zoek moest naar ander vrijwilligerswerk,’vertelt Loes Paul.
Een folder van de terminale thuiszorg van het Rode Kruis trok haar belangstelling. ‘Het werk sprak mij erg aan. Dit kwam doordat ik thuis, jaren voordat er een dergelijke hulp was, een zieke man had. Ik wist dus wat het werk betekende voor de mantelzorger’.
Zo gezegd, zo gedaan. Loes meldde zich aan als vrijwilliger en zo kreeg een uitgebreide cursus. ‘Hierin is er aandacht voor vragen als: hoe ga je om met ernstig zieke mensen en wat kun je verwachten? En na die cursus is het wachten op het eerste telefoontje en het verzoek om naar iemand toe te gaan.’
 
Anders
‘De eerste keer kwam ik bij iemand die niet meer kon praten. De sleutel hing buiten aan de deur. En dan kom je binnen bij een ernstig ziek mens. Dat was best spannend, ‘zegt de vrijwilliger.
‘Iedere keer is het weer anders. Dat is afhankelijk van bij wie je komt. Soms kom je maar één keer bij iemand thuis en soms ook meerdere keren. Dat ligt aan de hulpvraag van de patiënt. De drempel om hulp te vragen is vaak erg hoog. Daarnaast weten veel mensen niet van het bestaan van de terminale thuiszorg af’. De vrijwilligers nemen door hun komst een stukje zorg weg bij de mantelzorger. ‘Mensen kunnen even het huis uit. Het gaat er vooral om dat er op die tijden iemand in huis is. Soms maak je een praatje met de patient, maar het komt ook voor dat mensen in bed liggen en niet meer aanspreekbaar zijn. Dan gaat het er alleen maar om dat je er bent’. Hoewel het werk veel voldoening geeft is het soms ook zwaar. ‘Het is heel dankbaar werk. Je komt binnen in een huis waar de sfeer heel intiem is.Geboren worden en sterven zijn toch wel heel erg privé. En daar mag je heel dichtbij komen. Dat is bijzonder. Het is heftig om een jonge moeder te zien wegvallen die nog opgroeiende kinderen heeft. Regelmatig rij ik met tranen in mijn ogen weg. Daarom fiets ik graag, want dan kan ik het ‘allemaal laten bezinken en het hoofd weer vrijmaken’. De Luwte Thuis zoekt nog meer vrijwilligers als Loes. Zowel mannen als vrouwen zijn welkom. ‘Maar mensen die zich hiervoor aanmelden, moeten er wel tegen kunnen. Je wordt geconfronteerd met de dood en dat kan afschrikken. Maar voor de mantelzorgers is het zo goed dat de mogelijkheid er is om even te ontspannen’. De vrijwilliger heeft zelf niet veel moeite met die confrontatie. ‘Je weet dat het een keer gebeurt. En die dag komt steeds dichterbij’.
 
Soester Courant, 16 januari 2013