Het logo van het Nederlandse Rode Kruis.
Zoeken.
Home Afdelingen Tsunami Traditionele ceremonie kenmerkt overdracht huizen in zuidelijk Sri Lanka

Traditionele ceremonie kenmerkt overdracht huizen in zuidelijk Sri Lanka

Er heerst grote drukte in een huis met twee verdiepingen met uitzicht over een pittoreske, met palmen omzoomde haven in de buurt van het stadje Ambalangoda, in het zuiden van Sri Lanka. Vrienden en buren hebben zich verzameld in het huis van K Manel op de overloop van de tweede verdieping en kijken naar de vlammen van een houtvuur. Er staat een kleine aardewerk pot met melk op een paar bakstenen boven het vuur en de vlammen spelen rond de pot. Er valt een stilte als de samengepakte massa op de overloop toekijkt hoe de melk overkookt; dit is een onderdeel van een oude traditie in Sri Lanka en het betekent toekomstig geluk en voorspoed voor het huishouden wanneer de familie hun nieuw gebouwde huis betrekt.
 
Een paar kilometer verderop, in Balapitiya, is Himani Mallika bezig met de voorbereidingen voor de openingsceremonie van haar huis, dat enkele meters van de zee is gebouwd. Dezelfde zee die haar oude huis wegspoelde. K Manel en Himani Mallika zijn enkele van de 371 families uit vier delen van het Galle district die hulp van het Rode Kruis ontvingen om nieuwe huizen te bouwen nadat zij dakloos waren geworden door de tsunami in 2004. Ook in de gebieden Ambalangoda, Balapitiya, Bentota en Hikkaduwa zijn verschillende families bezig met de voorbereidingen voor soortgelijke ceremonies om te vieren dat zij hun nieuwe huizen betrekken. Huizen gebouwd met steun van het Nederlandse Rode Kruis en het Rode Kruis van Sri Lanka.
 
Alle eigenaren van nieuwe huizen werden uitgenodigd voor een kleurrijke ceremonie in het stadje Ambalangoda om de voltooiing van het huisvestingsproject te vieren. Tijdens de ceremonie worden traditionele dansen, kleine ironische toneelstukjes en rollenspellen uitgevoerd door de mensen die hulp ontvingen. Hiermee wordt de aandacht gericht op de wijze waarop het Rode Kruis hulp heeft geboden aan de getroffen families in de periode na de tsunami.
 
De huizen werden door de gezinnen zelf gebouwd of herbouwd, waarbij ze zelf het materiaal aanschaften, metselaars inhuurden en zelf meewerkten.
 
"Er is goed gepland en overleg geweest met de lokale bestuurders in iedere fase van de opbouw. Hierdoor zijn de huizen van het Rode Kruis van goede kwaliteit. Ze voldoen ook aan lokale bouweisen, zoals een toereikende ventilatie en zijn voorzien van goede faciliteiten," zegt de burgemeester van Ambalangoda, M W Aruna Pradeep, tijdens de ceremonie.
 
De huizen werden gebouwd in het kader van het overheidsprogramma voor verdreven huiseigenaren, dat na de tsunami werd opgesteld (Home Owner Driven Programme). Hierbij betaalt de overheid een basissubsidie van 250.000 roepies (US $2500, ongeveer €1600) voor huizen die volledig waren verwoest en 100.000 roepies (US $1000, €650) voor huizen die gedeeltelijk waren verwoest. Maar dit bedrag is onvoldoende om een heel huis te bouwen. Daarom schoot het Nederlandse Rode Kruis te hulp, samen met de Sri Lankaanse Rode Kruisorganisatie. Zij verschaften extra subsidies, variërend van 500.000 tot 650.000 Sri Lankaanse roepies (US$ 5.000 - 6.500, €3.300-4.250), waardoor gezinnen in staat waren hun huis af te bouwen.
 
De gezinnen ontvingen subsidies variërend in hoogte en afhankelijk van de schade en andere factoren, zoals veiligheidsvoorschriften van de regering. In Ambalangoda, waar sommige huizen in de zogenaamde bufferzone van 15 tot 45 meter staan, moesten huizen van twee verdiepingen gebouwd worden met versterkt beton, om zo de gezinnen te beschermen tegen mogelijke vloedgolven.
 
Het Rode Kruis gaf ook technische ondersteuning aan de gezinnen en controleerde voortdurend de voortgang om te garanderen dat de bouwschema's werden aangehouden.
 
Greet de Vries, landelijk coördinator voor het Nederlandse Rode Kruis in Sri Lanka legt uit: "de bouw van permanente woningen is tijdens ons herstelprogramma in de periode na de tsunami onze belangrijkste humanitaire prioriteit geweest".
 
Het leven na de tsunami is voor de meeste gezinnen bijzonder zwaar geweest. Velen kampeerden wel zes maanden rond de tempel van het dorp, voordat ze bij familie konden intrekken of de beschikking kregen over tijdelijke houten opvang tot ze weer een gewoon huis hadden. "In het tijdelijke kamp waar we verbleven was geen goede watervoorziening en ook andere basale faciliteiten ontbraken," aldus Himani Mallika.
 
Ook het huizen bouwen was niet gemakkelijk. Voor Mallika's zoon Aruna Priyankara betekende het cement mengen, stenen en metselspecie halen, en de twee ingehuurde metselaars helpen om het huis te bouwen. Ook zijn jongere broer hielp mee bij het werk. Door ter plekke mee te werken spaarden de twee broers geld uit op de lonen die ze anders aan ingehuurde werkkrachten hadden moeten betalen. Met het uitgespaarde geld konden ze hun huis betegelen en een goed geoutilleerde en betegelde badkamer bouwen.
 
"Zonder het Rode Kruis hadden we ons huis niet kunnen herbouwen," zegt Priyankara. "Het nieuwe huis is ook sterker dan het huis dat we eerst hadden. Medewerkers van het Rode Kruis adviseerden ons hoe we een goede fundering moesten maken, steunpilaren konden maken en hielden voortdurend de voortgang van ons werk in de gaten".
 
S.D.Guruhitha, contactpersoon voor het Nederlandse Rode Kruis in dit gebied, maakte vanaf het begin van het bouwproject voor huiseigenaren in Balapitya deel uit van het project. "We ondersteunden de mensen op verschillende manieren. Naast technisch advies organiseerden we ook maandelijks bijeenkomsten om bouwmethodes te bespreken. Verder hebben we bijgedragen aan het vergroten van het bewustzijn wat betreft onderwerpen die met gezondheid te maken hebben en we gaven cursussen over landbouwmethodes en methodes voor groentetuinen bij huis," zegt Guruhitha.
 
Het Rode Kruis heeft aan ieder gezin extra subsidies gegeven van 20.000-50.000 roepies. Dit geld kan worden gebruikt voor de aanschaf van meubilair, aanleg van elektra of opzetten van kleine projecten waarmee ze inkomen kunnen genereren.
 
Ondanks de vreugde voor de overdracht van de nieuwe huizen was er ook ongerustheid bij de mensen die dicht bij de zee wonen. Nadat er een krachtige aardbeving in Indonesië plaats vond gaf de regering op 13 september een tsunami-alarm. Iedereen vluchtte vervolgens naar het binnenland.
 
Mallika is bedachtzaam als ze voor haar voordeur staat en staart naar de zee. Ze wenste dat haar jongste zoon, schoondochter en kleinzoon ook aanwezig konden zijn bij de openingsceremonie. Maar vanwege het tsunami-alarm zijn haar schoondochter en kleinzoon enkele dagen bij familie ingetrokken. "Het is voor mij een bitterzoet moment," zegt ze. "Ik ben ontzettend gelukkig dat ik een nieuw huis voor mijn gezin heb gekregen, maar we leven nog steeds met de angst dat we door een volgende tsunami worden weggevaagd".
 
Op 14 september droeg het Nederlandse Rode Kruis samen met het Sri Lankaanse Rode Kruis ook een speelplaats over aan de Gamini School in Ambalangoda. De geëgaliseerde speelplaats is nu voorzien van een nieuw paviljoen dat is betaald en gebouwd door het Rode Kruis. Eerder werd ook de speelplaats gebruikt om tijdelijke noodopvang te plaatsen voor slachtoffers van de tsunami uit het gebied. Daardoor was de speelplaats beschadigd en onbruikbaar.
 
Dit huisvestingsproject is onderdeel van een breder programma van de Rode Kruis en Rode Halve Maan Organisatie om voor het einde van 2008 20.000 huizen te bouwen of mee te financieren voor de slachtoffers van de tsunami.