Het logo van het Nederlandse Rode Kruis.
Zoeken.
Home Afdelingen Afdeling Zwolle Actueel Nieuws Joke Scholten 50 jaar vrijwilliger
26 januari 2016 |

Joke Scholten 50 jaar vrijwilliger

​Joke Scholten is vijftig jaar vrijwilligster bij het Rode Kruis in Zwolle. Voor die prestatie werd het Joke Scholten Fonds in het leven geroepen. Jaarlijks mag ze € 950,- uitgeven aan een maatschappelijk doel. Zelf blijft ze er nuchter onder. ‘Het is geen prestatie. Het gebeurde gewoon.’

Het ouderlijk huis van Joke Scholten staat in Twello. In een gevaarlijke bocht, waar automobilisten en motorrijders zich in die tijd nog weleens op verkeken. ‘Als er weer wat gebeurd was, zei men: ‘Ga maar naar Scholten’. Dan zat de politie even later met het slachtoffer in de ene kamer en wij met koffie en thee klaar in de andere kamer. Als het niet te ernstig was, was het best gezellig.’ Het was deze bocht - in de volksmond al snel ‘de bocht van Scholten’ - die Joke er vijftig jaar geleden toe aanzette om een EHBO-cursus te volgen. Haar vriendin gaf haar daarvoor op bij het Rode Kruis.

In 1962 verhuist Joke van Twello naar Zwolle om als kleuterleidster aan het werk te gaan. Een paar jaar later meldt ze zich als vrijwilliger aan bij het Rode Kruis. Dat is nu ruim vijftig jaar geleden. Hoe houdt ze het vol? ‘Volhouden? Zo zie ik het niet hoor’, lacht ze. ‘Je gaat gewoon door. Je denkt er niet bij na. Ik begon als helpster 3e klas. Toen nog in het groene “militaire” uniform. Na zes weken stagelopen, werd ik helpster 2e klas. Dat heb ik gehaald. Helpster 1e klas kon ik niet worden. ik had de tijd daar niet voor omdat ik ook als kleuterleidster werkte.’

Ze voer mee op drie boten van het Rode Kruis, was aanwezig bij de wandelvierdaagse in Nijmegen en draaide diensten in het Mappa Mondo huis in Wezep, een huis waar zieke kinderen kunnen logeren zodat hun ouders even op adem kunnen komen. Maar de meeste indruk maakte haar reis naar Laos in 2002 voor een project voor het Rode Kruis Nederland. ‘Drie provincies kregen geld van het Nederlandse Rode Kruis, onder meer bestemd voor het aanleggen van waterpompen, “gesloten” wc’s en het graven van vijvers voor het uitzetten van vissen. Het werk moesten de bewoners zelf doen, de materialen kregen ze. Zo konden ze weefgetouwen kopen en afbetalen met een deel van de winst die ze maakten met eigen geweven materialen. Terwijl wij daar waren, vroeg een van de inwoners of wij ook iets voor het onderwijs konden betekenen. Terug in Nederland hebben we acties gehouden om geld in te zamelen voor de aanschaf van materialen. Bijna tienduizend euro leverde dat op. “Ik kom zelf controleren of het goed is terechtgekomen”, had ik gezegd. En dat deed ik, twee jaar later. En er waren inderdaad meubels en materialen gekocht. Voor die reis had ik vanuit Nederland spelletjes meegenomen; rummikub en mens-erger-je-niet. Spelletjes die je kunt spelen zonder dat je dezelfde taal spreekt. Toen we ergens moesten wachten, ben ik dat met twee andere vrijwilligers van het Rode Kruis gaan spelen. Al gauw stond er een hele kring rondom ons. Ze hadden een plezier!’

Joke is nog steeds actief als vrijwilliger, onder meer als gastvrouw tijdens verhuur van het Rode Kruis gebouw. Als dank voor haar jarenlange inzet kreeg ze onlangs van het bestuur een beeldje uitgereikt, met daaraan gekoppeld het Joke Scholten Fonds van € 950,- per jaar. Dat mag ze besteden aan een maatschappelijk doel naar keuze. ‘Het is een flink bedrag. Ik moet er nog eens goed over nadenken waar ik dat aan ga uitgeven.’
Voorlopig blijft Joke nog als vrijwilliger bij het Rode Kruis betrokken. ‘Als ik iets doe, blijf ik het doen totdat het niet meer kan, of totdat ik geen zin meer heb. En ik heb nog nooit met tegenzin voor het Rode Kruis gewerkt.’