Het logo van het Nederlandse Rode Kruis.
Mobile Menu
Zoeken.
Home Campagnes 3FM Serious Request 2010 Eerdere edities Persoonlijke verhalen achter malaria

Persoonlijke verhalen achter malaria

Het verhaal van Jacob

Jacob Karisa is een druk bezet man. Hij is vader, boer en vrijwilliger bij het Rode Kruis. Als medewerker aan het malariaprogramma in Kenia, ervaart Jacob direct de impact van het programma op de samenleving.  

“Malaria is in deze regio altijd het grootste probleem geweest. Vooral kinderen zijn slachtoffer. In mijn dorp kijkt niemand op van een kind met stuiptrekkingen, een van de symptomen van malaria. De impact van het malariaprogramma van het Rode Kruis wordt steeds merkbaarder. Het aantal gevallen van stuiptrekkingen neemt af. Bij de eerste tekenen van malaria weten de moeders me al te vinden. Soms zelfs midden in de nacht." 

Voorkomen

"Ik behandel malariapatiënten, maar verspreid ook kennis. Bijvoorbeeld over het gebruik van netten, de behandelmethodes, gezondheid en hygiëne. Zo genezen we niet alleen malaria, maar proberen we het ook te voorkomen."  

Fiets

"In het gebied waar ik werk, wonen ongeveer 1000 mensen. Sommige dorpen liggen ver uit elkaar.  Het Rode Kruis heeft me een fiets gegeven, zodat ik ook de meer afgelegen dorpen kan bezoeken. Want naast vrijwilliger ben ik ook vader en boer. En die zaken verdienen ook aandacht. Het is steeds zoeken naar een balans, maar als ik zie hoe veel effect onze hulp heeft, vind ik steeds de kracht voor een nieuwe behandeling of een lezing.” 
 
malaria2009.jpg

Het verhaal van Mwanaisha

Een halve dag lopen naar een zorginstelling met een kind dat rilt van de koorts. Voor veel moeder in het Keniaanse Lamu district is dit geen uitzondering. De Rode Kruis-vrijwilligers die opgeleid zijn om malaria te behandelen en medicijnen te verstrekken komen dan ook als geroepen. Mwanaisha Balla, moeder van vier kinderen, ziet zelfs een nog grotere rol voor de vrijwilligers. 

“Alle vier mijn kinderen hebben pas geleden nog malaria gehad. Ze braakten en bibberen onophoudelijk. Gelukkig kon ik met ze terecht bij de vrijwilliger van het Rode Kruis. Die gaf ze medicijnen waardoor ze snel opknapten. Toen het Rode Kruis hier nog niet was, moest ik naar een kliniek zes uur verderop. Niet te doen met vier zieke kinderen. Erg fijn om de zorg dicht bij huis te hebben. Ik zou het nog beter vinden als onze vrijwilliger volledig getraind is als dokter. Dan kan ze onze kinderen ook vaccineren en de volwassenen behandelen.”