Het logo van het Nederlandse Rode Kruis.
Zoeken.
Home Campagnes 3FM Serious Request 2014 Het verhaal van Debora

Het verhaal van Debora

​​​​"'Als je ons niet betaalt, ga je dood', zei één van de gewapende mannen tegen me. 'Dit is alvast een waarschuwing', zei hij. En dat is het laatste wat ik nog weet. Ik dacht niet dat ik ooit nog zou lachen. Maar nu kan ik af en toe in de spiegel weer glimlachen naar mezelf."

colombia 2.jpg 

Het meisje op de foto is niet Debora. Debora is ook niet de echte naam van de dappere vrouw in dit verhaal. Ze wil liever niet herkend worden.

Haar lichte ogen kleuren perfect bij haar lange bruin-witte rok.  Drie keer, onder verschillende omstandigheden, was Debora slachtoffer van seksueel geweld.  Afgelopen zomer betaalde het Rode Kruis een levensreddende operatie voor haar en op dit moment krijgt ze psychosociale begeleiding. “Vertellen wat we overkomen is, helpt me te helen”, zegt ze, terwijl ze een slokje van haar kruidenthee neemt. Dit is haar verhaal.

 “In het buurtschooltje waar ik naartoe gestuurd was, hadden 12 mannen zich verzameld. Op één van de stoelen lag een geweer. De mannen waren allemaal leden van een gewapende groepering die van iedere bewoner van Buenaventura ‘veiligheidsbetalingen’ eist. Ze staarden naar me en alle slechte herinneringen uit mijn jeugd kwamen terug."

Jeugdtrauma

"Toen ik pas 11 jaar oud was, werd ik verkracht door een oom. Het was een afschuwelijke tijd. Ik kon het niet vertellen aan mijn ouders, aan niemand. Elke keer dat hij op de deur klopte, wist ik al wat er ging gebeuren. Kun je je voorstellen wat een hel dat was. Ik had het trauma begraven onder mijn stilte, maar nu kwam de angst terug. Onder de dreigende blikken van deze mannen. Alleen was ik niet langer een meisje, maar een volwassen vrouw, een moeder."


"‘Als je ons niet betaalt ga je dood’, zei één van de mannen in de school tegen me. Ik moest een contract tekenen waarin ik de gewapende groepering 50% van de opbrengsten van ons taartenwinkeltje moest betalen. Voor mijn ‘bescherming’. Ik kon het niet doen. Als ik dit geld aan ze zou betalen, zouden we niet genoeg overhouden om te overleven. We hadden niet eens een eigen oven. Een paar bakkerijen in buurt verhuurden ons hun oven van middennacht tot vijf uur in de ochtend. We werkten hard en snel om alles op tijd af te hebben. Het was al moeilijk genoeg."

Naakt, zonder schoenen

"Ik weet nog dat ik de man vroeg om een paar dagen bedenktijd. Ik kon het contract niet direct tekenen, ik moest eerst uitvogelen hoe we hier mee om moesten gaan. ‘Dit is alvast een waarschuwing’,  antwoordde de man. En dat is het laatste wat ik nog weet. Ik raakte buiten bewustzijn. Later besefte ik dat ze drugs in mijn drankje hadden gedaan. Er is een groot blanco gat in mijn geheugen. Het eerst volgende wat ik me herinnerde, was de stem van Teresa, onze leverancier van meel en eieren. Ze zei dat ze me die ochtend had gevonden op straat. Naakt, zonder schoenen. Mijn lichaam lag in de vernieling. Teresa voerde me warme soep terwijl ik vroeg naar mijn kinderen. "


Voedsel als voorwendsel

"Ik dacht dat het voorbij was, maar ik kreeg een telefoontje. Het was een waarschuwing van een familielid van één van de verkrachters. Ze zei dat ze niet met zichzelf kon leven als ze me niet zou waarschuwen. ‘Je kinderen zijn in gevaar, omdat je niet direct wilde betalen’, zei ze. Dus er zat voor ons niets anders op dan Buenaventura te ontvluchten naar het oosten, naar Restrepo, om opnieuw te beginnen. Dit was in het jaar 2000. "

"In onze nieuwe woonplaats startte ik een lokale organisatie met andere families die het geweld waren ontvlucht, zodat we elkaar konden helpen. De vijf volgende jaren kwamen we in een kalmer vaarwater terecht. Totdat ik in contact kwam met de lokale ombudsman. Hij vertelde me dat hij een lading voedselpakketten had voor de families met wie ik werkte. Ik moest alleen even mee naar de parkeergarage, waar alle spullen zouden liggen."

"Toen ik daar kwam, verkrachtte hij me in zijn auto. Dit was het meest afschuwelijke wat er had gebeuren. Dat juist iemand die bescherming zou moeten bieden, me dit aandoet. Met als vals voorwendsel voedsel. Voedsel, waar we allemaal recht op hebben en wat we ook zo hard nodig hebben. Hij zei me dat ik niet naar de politie hoefde te gaan, hij was een advocaat. Het was mijn woord tegen het zijne. Hij zei me dat hij me leuk vond, maar dat hij wist dat ik mezelf nooit zou geven aan hem, dus er was geen andere optie. Het was afschuwelijk dat ik niets kon zeggen tegen mijn man, of de andere vrouwen in mijn organisatie. Zij zouden zich schuldig voelen, omdat ik juist voor hen de voedselhulp wilde aannemen. "

Opgekrabbeld?

"Veel van mijn familieleden kwamen ook naar Restrepo, waar we met elkaar een visrestaurant konden starten. We hadden zo een plezier om alles voor elkaar te krijgen. De stoelen bijvoorbeeld hadden allemaal verschillende kleuren, want ze waren afkomstig van verschillende mensen. Dan gaf er iemand weer een pan, iemand anders wist een fornuis te regelen of muurdecoratie. Zo sprokkelden we alles bij elkaar totdat het restaurant klaar was voor opening. We noemden het ‘Coastal Spice’, omdat niemand anders in deze stad kon koken zoals wij dat aan de kust gewend waren. Andere families die gevlucht waren, hielpen mee. Het was fantastisch. Zelfs zakenlui kwamen langs om ons eten te proeven. Het was een heerlijke tijd. Ik leek op te krabbelen." 

Commando

"Op een dag kwamen zes mannen langs die maaltijden wilden voor de hele week. Ze weigerden niet alleen te betalen, ze eisten ook dat mijn dochters huishoudelijk werk bij ze moesten doen en mijn jongens moesten op commando hun sigaretten voor ze aansteken. Waarom zag ik dit niet aankomen? Deze mannen waren ook van een gewapende groepering en beheersten alles en iedereen in de stad. Ze hadden zelfs een eigen wet ingesteld: wanneer kinderen niet naar bed gingen voor 7 uur in de avond, dan zouden ze de kinderen zelf voorgoed in slaap helpen." 

'Alles voor de veiligheid van mijn meisjes'

"Het enthousiasme en de gedrevenheid in het restaurant daalde tot een dieptepunt. De zaken gingen slecht. Mijn twee meisjes van 9 en 11 moesten elke dag de huizen schoonmaken van de echtgenotes van deze mannen. Die vrouwen maakten vlechtjes in hun haar en op de een of andere manier krijgen ze een band met mijn kinderen. Op een gegeven moment waarschuwde één van de vrouwen me: 'Alsjeblieft, breng vandaag je dochters niet hierheen.'  Ze vertelde dat er mannen op bezoek waren geweest en één van mijn meisjes betast had. En nu hadden ze het plan om haar te verkrachten na hun baravond. Het was een zondag. Ik stuurde de meisjes naar mijn moeder’s huis en bedacht een of andere smoes. De volgende dag zette ik alles op alles om de autoriteiten in te laten grijpen en zo mijn dochters veilig te houden. Maar er gebeurde niets. Dus er zit voor ons niets anders op dan op dinsdagochtend opnieuw te vertrekken en alles achter ons te laten. Alles voor de veiligheid van mijn meisjes. Ik heb zelfs het restaurant nog eerst schoongemaakt. Het zag er zo leuk uit."

 
"Pas toen we al weg waren, kwam ik erachter dat het te laat was. Mijn jongste dochter van 9 was al verkracht. Ze had me niets verteld. De man had gedreigd dat hij mij zou vermoorden als zij iets zou zeggen. Hoe konden ze dat mijn kleine meisje aandoen?" 

Voor altijd getekend

"Met niets opnieuw je leven opbouwen is moeilijk. Meerdere keren je leven voor jezelf en je gezin opbouwen, is haast niet te doen. Met elk dorp, elk geïmproviseerd huis en elk liefdevol opgebouwd restaurant dat ik achterlaat, sterft er ook een stukje in mij."


"Ik ben verhuisd naar Cali, Pasto, Bucaramanga, Bogota, zo veel plaatsen. Nergens waren we veilig. Maar ik wil blijven vechten voor ons bestaan, ondanks alle bedreigingen. Wat me de kracht geeft? Werken met andere slachtoffers van seksueel geweld.  In Valle del Cauca hebben we een netwerk opgezet van gevluchte vrouwen. Met elkaar zijn we achter meer dan 600 incidenten gekomen van seksueel geweld in regio. Ik hoop dat ik deze vrouwen nooit in de steek hoef te laten. Dat zou te pijnlijk zijn. Ik ken verhalen van vrouwen die op een boot zijn gezet, werden verkracht en vervolgens in de zee werden gegooid. Ik heb een vrouw ontmoet die zo getraumatiseerd was, dat ze haar spraak en gehoor is verloren. En een vrouw die is gemarteld met een strijkijzer, haar lichaam voor altijd getekend. Zo veel verhalen. Ze moeten verteld worden, we moeten onze verhalen kwijt." 

Overleven

"Nog niet zo lang geleden was het ondenkbaar dat ik mezelf in de spiegel kon aankijken. Een glimlach leek al helemaal onmogelijk. Twee maanden geleden dacht ik zelfs dat ik zou sterven. Mijn lichaam had ernstige trauma’s overgehouden aan de verkrachtingen. Het Rode Kruis betaalde een levensreddende operatie waarbij mijn baarmoeder en eierstokken zijn weggehaald. Soms, wanneer ik mijn lichaam aanraak en naar mezelf kijk, voelt het als een droom. Ik had namelijk niet gedacht dat ik dit zou overleven."

Schaamte en schuldgevoel

"Soms heb ik erg veel behoefte aan een adempauze. Op dit moment is mijn gezin verspreid over 4 verschillende woonplaatsen. Mijn kinderen zijn naar alle uithoeken uitgewaaierd. Eén van hen word vermist. Mijn gezin is aan zo veel gevaren blootgesteld geweest. Mijn jongste zoon is nu 13 en zit nog op in groep 3 van de basisschool. Omdat wij steeds van plaats naar plaats vluchtten, heeft hij nooit goed kunnen leren. Ik voel me daar schuldig over."

"Vrouwen vertellen vaak niet wat er gebeurd is, omdat ze bang zijn. Het heeft mij 14 jaar gekost, voordat ik ging praten over wat mij overkomen is. Al die tijd droeg ik de pijn en de schaamte met me mee. De schaamte zou bij de verkrachters moeten liggen, maar wij vrouwen dragen het gewicht van de zwijgzaamheid. Erover praten verlicht de pijn een beetje, maar het zal nooit volledig helen."

"Met mijn gezondheid gaat het nu in elk geval goed. Ik moet nog een maand herstellen in de kliniek, en dan ga ik terug naar mijn gezin. Ik hoop weer een restaurant kan openen. Dat ook een plek is waar vrouwen zich geborgen en veilig voelen. "

 

 Met de opbrengst van 3FM Serious Request 2014 hebben we meer vrouwen als Debora kunnen helpen. Kijk hier voor de resultaten die we in 2015 bereikt hebben.