Het logo van het Nederlandse Rode Kruis.
Zoeken.
Home Over ons Het Rode Kruis Geschiedenis in foto's

Geschiedenis in foto's

​​​​In 1863 werd op initiatief van Jean Henry Dunant het Internationale Comité van het Rode Kruis opgericht.  In hetzelfde jaar werd een internationale conferentie belegd en in 1864 werd de eerste Conventie van Genève ondertekend door 16 landen.

 Lees het verhaal van een hulpverlener bij de Watersnoodramp



Rode Kruis wil oorlogsverleden onderzoeken



gesch in fotos 1.jpg
 
 
 
 
Dit schilderij toont het moment van ondertekening van de eerste Conventie van Genè​ve. Links naast de voorzitter zit Jean Henry Dunant.

 

Op 19 juli 1867 tekende Koning Willem III een Koninklijk Besluit tot oprichting van een nieuwe instelling: `Eene Nederlandsche Vereeniging tot het verleenen van hulp aan zieke en gewonde krijgslieden in tijd van oorlog´. In 1895 werd de naam veranderd in Vereniging Het Nederlandse Rode Kruis. 
   
gesch in fotos - 2.jpgHet Rode Kruis helpt altijd, iedereen, overal. In de bijna 150 jaar van het bestaan heeft het Nederlandse Rode Kruis deze uitspraak vele honderden malen kunnen waarmaken. De eerste keer dat dit gebeurde was bij de Frans-Duitse oorlog van 1870. Op de foto het personeel van een noodhospitaal van het Nederlandse Rode Kruis.  
  
Leden van de Ambulance naar Java.jpgIn de periode tot de Tweede Wereldoorlog was het Rode Kruis niet alleen in Nederland actief. In het buitenland werd hulp geboden bij oorlog op Borneo, op Lombak en in Atjeh in Nederlands-Indië, tussen de Boerenoorlogen in Zuid-Afrika, op de Balkan, in Ethiopië en in Finland.
Minder bekend is de hulp die verleend werd tijdens de pestepidemie op Java. De foto toont enkele leden van de Ambulance naar Java, voor hun vertrek op 23 juni 1914.

Het Nederlandse Rode Kruis tijdens de Tweede Wereldoorlog

 
Het Nederlandse Rode Kruis was goed voorbereid op eerste oorlogsdagen in 1940. Minder goed was het voorbereid op het functioneren onder het regime van de bezetter. Het hoofdbestuur probeerde zo goed mogelijk door te werken, maar stelde zich formalistisch op. Zo werden bijvoorbeeld op last van de bezetter joodse bloeddonoren uit de bloedtransfusiedienst geschrapt en werden joodse vrijwilligers ontslagen. Ook deed de organisatie te weinig om voedselpakketten naar gevangen in de kampen te sturen. In 2005 concludeerde het Nederlandse Rode Kruis dat het optreden richting joodse landgenoten in en na de Tweede Wereldoorlog een zwarte bladzijde in de geschiedenis van de vereniging is. Niettemin werd in de laatste twee oorlogsjaren en in de periode vlak daarna heel veel hulp verleend bij voedseluitdelingen, evacuaties, en na bombardementen. En bij het lenigen van de nood van de totaal berooide bevolking. Vooral ook door plaatselijke afdelingen van het Nederlandse Rode Kruis. 


Klokfolder.jpg

Het Rode Kruis na de Tweede Wereldoorlog

Na de Tweede Wereldoorlog groeide het Rode Kruis enorm. Het aantal afdelingen verdubbelde, het ledental vertienvoudigde naar bijna 1 miljoen in de jaren 60. Aan de groei werd ook bijgedragen door publiekscampagnes, waarvoor eigentijds campagnemateriaal werd ontwikkeld, zoals de folder met een 'klok' van geefvoorbeelden​ in guldens. 
  

HKH Juliana aan boord vakantieschip.jpgHet  Koninklijk Huis en het Rode Kruis

Een van de constante factoren in de geschiedenis van het Nederlandse Rode Kruis is de voortdurende belangstelling van het Koninklijk Huis voor het Nederlandse Rode Kruis.
De meest in het oog springende persoon daarbij is prinses Juliana. Zij heeft vlak na de Tweede Wereldoorlog een belangrijke rol gespeeld bij het coördineren van het werk van diverse hulpverleningsorganisaties. Op de foto is HKH Juliana aan boord van het vakantieschip 'De Kasteel Staverden' te zien. 
  
Poster hoornvliescentrale Rode Kruis.jpgNa de Tweede Wereldoorlog groeide niet alleen het aantal leden, afdelingen en vrijwilligers, maar namen ook de taken toe die het Rode Kruis op zich nam. Een kleine greep uit de enorme hoeveelheid: aangepaste vakanties, welfarewerk, telefooncirkels, assistentie bij bloedafname, opvang van asielzoekers en vluchtelingen.
Het Rode Kruis nam ook taken op zich die inmiddels weer zijn afgestoten. Of omdat medisch-technische ontwikkelingen deze overbodig maakten, zoals de hoornvliescentrale en de moedermelkcentrale. Ook maatschappelijke ontwikkelingen zorgden ervoor dat anderen deze taken beter konden vervullen. Voorbeelden zijn de Radiomedische Dienst en hulpverlening langs de snelwegen. 
  
Evacuaties per amfibievoertuig.jpgIntussen bleef het Nederlandse Rode Kruis hulp bieden bij rampen. De Watersnoodramp van 1953 was de grootste ramp in vredestijd in Nederland in de twintigste eeuw. Het Nederlandse Rode Kruis was ook hierop goed voorbereid.
In de eerste dagen na de ramp werd hulp verleend bij reddingsacties, evacuaties, voedselvoorziening en opvang. Daarna voorzag het Rode Kruis op grote schaal in de behoefte aan textiel, landbouwgereedschappen en zelfs huizen. Op de foto is te zien hoe patiënten per amfibievoertuig werden opgehaald van Tholen. 
    
Dr. Herman Middelkoop in Biafra 1968.jpgIn de internationale hulpverlening bleef de noodhulp vooropstaan, zowel bij oorlogen als na rampen. Daarnaast is een meer structurele vorm van hulp ontstaan: de versterking van nationale zusterverenigingen. Zo willen we beter voorbereid zijn op hulpverlening. Op de foto is de Nederlandse arts Herman Middelkoop in een van de Biafraanse vluchtelingenkampen tijdens de burgeroorlog in Nigeria, 1968 aan het werk. 
  
  
  
Medische assistentie bij evenementen.jpgHet Rode Kruis is tegenwoordig als noodhulporganisatie hét symbool voor neutrale en onpartijdige hulp aan mensen in nood. Of dit nu slachtoffers zijn van een conflict of aardbeving in een ver land of kwetsbare mensen in Nederland.