Het logo van het Nederlandse Rode Kruis.
Zoeken.
Home EHBO Reanimatie: zij maakten het mee

Reanimatie: zij maakten het mee

Het kan zo maar gebeuren. Iemand zakt voor je ogen in elkaar. Wat doe je dan? Vijf mensen die van dichtbij een renanimatie meemaakten, vertellen wat zij deden. 

Christiaan Theunis: "Als je niks doet, gaat het verkeerd"

 

Veel mensen, lekker weer, goeie band. Christiaan Theunis (34) genoot vijf jaar geleden zichtbaar van het muziekfestival op Hemelvaartsdag. Totdat hij ineens zelf het podium op moest. Er was dringend een AED nodig.

 

Chris (2).jpg"Uit de microfoon schalde de hulp om EHBO'ers. Eén van de bandleden, volgens mij was het de gitarist, was niet goed geworden. Toevallig stond ik die dag als EHBO-vrijwilliger in het publiek en had ik een AED bij me. Al snel bleek dat ik die hard nodig zou hebben. Bij de man aangekomen, zag ik dat mensen uit het publiek al met reanimatie gestart waren. Eén van hen was een cursist die ik net een maand ervoor haar reanimatiediploma had overhandigd. Verbazing over het toeval en gevoelens van trots registreerde ik wel, maar ik had geen tijd om er aandacht aan te besteden.

Gedotterd 

De muzikant moest zo snel mogelijk aan de AED worden aangesloten. Na drie schokken kwam hij bij. Ik denk dat hij zelf absoluut niet heeft meegekregen wat er met hem gebeurd was, want hij vroeg of ik alsjeblieft van hem af wilde gaan. Hij had last van zijn rug. Binnen 2 uur na de reanimatie werd hij gedotterd en het gaat nu goed met hem. Maar zonder AED, had hij het volgens de arts niet na kunnen vertellen. Ik geef zelf EHBO-cursussen en vertel dit verhaal er altijd bij. Wanneer mensen angstig zijn om iets verkeerd te doen tijdens een reanimatie, zeg ik altijd: 'Pas als je niks doet, dan gaat het verkeerd'."

 

​Petra Lubberding: “Hij kon toch niet hier sterven, terwijl zijn dochter toekeek”

 

Een gemoedelijk avondje plantjes kopen veranderde in een oogwenk in een kwestie van leven of dood. Petra Lubberding (38) deed het onvoorstelbare: e​en mensenleven redden. 
 
portret-Petra-Lubberding.jpg"De man zag al blauw. Ik was met mijn moeder en zus in het tuincentrum aan het winkelen, toen een vrouw roepend om hulp naar binnen kwam rennen. Haar vader was buiten bewustzijn op de binnenplaats. Zonder erbij na te denken wat ik zou aantreffen ging ik mee naar buiten. Samen met een medewerker van het tuincentrum startte ik meteen met reanimeren. Ik weet nog dat ik heel nuchter dacht ‘tjongejonge, wat doe ik nou, geef ik zomaar mond-op-mond-beademing’. Het leek allemaal onwerkelijk, maar ik was heel kalm. Ik wilde vooral dat hij zou blijven leven. Hij kon toch niet hier sterven, midden op een binnenplaats, terwijl zijn dochter toekeek. Gelukkig was er ook een AED in de buurt die we snel konden aansluiten. Al na 1 schok kwam hij bij. Hij keek me aan en ik zei:  'Wat ben ik blij dat u er weer bent'."  

Dankbaar

"Zo kalm als ik op dat moment was, zo emotioneel werd ik eenmaal thuis. Huilbuien, maar ook helemaal hyper van het feit dat ik een mensenleven had gered. Ik ben erg dankbaar dat ik dit heb kunnen doen. Dat ik wist hoe ik moest handelen, hoe eng ik het eigenlijk ook vond. Het is onvoorstelbaar wat een voldoening het geeft om een ander mens zijn kans op het leven terug te geven. Want hij heeft het overleefd, al was volgens de arts zijn overlevingskans zonder AED nihil. Ik heb hem een paar weken later opgezocht, het ging heel goed met hem. Hij voelde zich zelfs fitter dan voor de reanimatie. Het is nu drie jaar geleden en elk jaar denk ik: dat is voor hem toch maar weer mooi een nieuw levensjaar erbij.” 

 

Bertie Stoop: “Ik wilde direct in actie komen, maar wist niet hoe”


Alsof een crematie niet al verdrietig genoeg is, zag Bertie Stoop (68) tijdens de plechtigheid een van de sprekers instorten. Wat leek op emotie, bleek een hartaanval. 
 
portret-Bertie-Stoop.jpg“De schoondochter van de overledene was herinneringen aan het ophalen.  Ze vertelde liefdevol over wat ze allemaal samen hadden meegemaakt. En toen ineens gaf ze een snik en wankelde wat op haar benen. Niemand keek hier raar van op, het was tenslotte een emotioneel moment. Ze bracht nog twee woorden uit, toen weer een snik en ze zakte in elkaar. Toevallig zat er een arts in de zaal die onmiddellijk startte met reanimeren en riep om de AED. Het was echt een bizarre situatie. Ik merkte dat ik zelf ook direct in actie wilde komen, alleen wist ik niet hoe. Ik had mijn telefoon klaar om 112 te bellen, maar de ambulance bleek al onderweg. Ze heeft het gelukkig gered en het gaat goed met haar, maar het zet je wel aan het denken.  Eigenlijk zou er in elk gebouw waar mensen bij elkaar komen verplicht een AED aanwezig moeten zijn. In het crematorium was het goed geregeld, maar of  het overal zo is? Ik hoop het maar.” 
 

Aeilt Hassing: “Je schudt het niet meer van je af”


Aeilt Hassing (62) is scheidsrechter bij de zaalvoetbalvereniging  V&Z in Veendam. Zes jaar geleden zakte voor zijn ogen één van de voetballers in elkaar. De nog jonge speler leek ten dode opgeschreven.  
portret-Aeilt-Hassing.jpg“Ik zie hem nog liggen, de grappenmaker van zijn team. Hij duikelde over de bal en kwam plat uitgestrekt neer. Zijn ploeggenoten moesten een beetje grinniken, we dachten allemaal dat hij weer eens een geintje uithaalde. Een moment later werd het duidelijk dat het serieus was. Zijn medespelers begonnen meteen met reanimeren. Ik dacht ‘die gaat dood’. Er was geen pols, geen enkele reactie op de reanimatie. Ik rende de hal in, riep om de AED en belde 112. Het leek wel alsof ik in een film was beland. Ik weet nog dat zijn ploeggenoten zijn T-shirt openscheurden en dat ik dacht ‘zonde van dat shirt’. Het leek allemaal niet echt te gebeuren. De beheerder van het gebouw wist gelukkig hoe hij de AED moest bedienen. Volgens het ambulancepersoneel heeft dat het leven van de voetballer gered. Het is nu alweer een aantal jaar geleden, maar het blijft op je netvlies gebrand. Je schudt het niet meer van je af. Als scheidsrechter kom ik bij veel voetbalclubs, automatisch kijk ik nu altijd of er een AED in de buurt is.“
 

Rob Wagemans: “Een mens is erg kwetsbaar”

Nog niet zo lang geleden waren AED’s geen vanzelfsprekendheid bij sportclubs. Ook niet bij de tennisvereniging waar Rob Wagemans (64) speelde toen de speler naast hem naar zijn hart greep. 

 
portret-Rob-Wagemans.jpg“We speelden een competitie op een zaterdag. Het is inmiddels al weer wat jaartjes geleden, maar ik weet het nog precies. Ik kende hem al jaren, hij was wat ouder dan ik, ik schat in toen een jaar of 63. Die dag speelde hij naast me. Plotseling riep hij naar zijn vrouw, die hem vanaf de kant aanmoedigde: ‘Oh Maddy, mijn hart!’. Hij was medicus, dus hij zal herkend hebben wat hem overkwam. Verschillende mensen wisten hoe ze moesten reanimeren en binnen 10 minuten was er een ambulance. Toen de zwaailichten uit het zicht verdwenen, hadden we nog de hoop dat het goed zou aflopen. Dus gek genoeg hebben we het toernooi gewoon uitgespeeld. Helaas heeft hij het niet gered. Soms vraag ik me nog wel eens af of hij het overleefd zou hebben met een AED. We zullen het nooit weten. Zelf tennis en ski ik nog steeds, maar ik zie veel vrienden en leeftijdsgenoten die beginnen te kwakkelen of hartproblemen krijgen. Daarom zou ik zelf wel willen leren hoe je moet reanimeren en hoe je een AED bedient. Een mens is tenslotte erg kwetsbaar. Zo sta je nog te tennissen, zo ben je er niet meer.”  
 

Richard Tangeman: “Niet nadenken, maar doen”

 
Als vrachtwagenchauffeur wilde Richard Tangeman (44) goed voorbereid de weg op. Hij volgde een cursus EHBO en reanimatie bij het Rode Kruis. Kennis die hij, zo bleek later, combineerde met puur helpersinstinct. 
“Ik reed een nachttransport van Vianen naar Amsterdam toen ik voor me een heftig ongeluk zag gebeuren. Een vrachtwagen klapte letterlijk bovenop een taxi. Ik had meteen door dat dit ernstig was. Ik zette mijn vrachtwagen aan de kant, alarmeerde de hulpdiensten en ging kijken wat ik kon doen. Eén persoon lag langs de kant van de weg, waarschijnlijk de vrachtwagenchauffeur . Zijn pols was regelmatig. Ik legde hem in de stabiele zijligging en ging op zoek naar andere slachtoffers, die me waarschijnlijk harder nodig hadden. De taxichauffeur was uit zijn auto geslingerd. Hij was wat versuft, maar kon me wel waarschuwen dat hij nog 2 passagiers bij zich had. Het was een echtpaar. De vrouw zat bekneld."

Automatische piloot

"Vanaf dat moment ging ik over op de automatische piloot. Ik controleerde haar ademhaling en startte direct met reanimeren totdat ik haar aan de ambulancebroeders kon overdragen. Achteraf verbaasde het me dat de reanimatie zo vanzelfsprekend ging. Alsof mijn lichaam precies wist wat het moest doen. De zwaar gewonde vrouw heeft het uiteindelijk niet gehaald, maar ik heb gedaan wat ik kon en daar ben ik trots op. Ik hoor wel eens dat mensen reanimeren niet zouden durven of kunnen. Mijn ervaring is dat je niet moet nadenken, maar doen. Je instinct neemt het van je over. En een beetje kennis helpt daar bij.”
Richard wilde liever niet op de foto (red.) 

Zelf voorbereid zijn op een noodsituatie?

Wil je weten wat je moet doen? Volg dan een cursus Reanimatie en AED bij jou in de buurt. Bekijk hier ons cursusoverzicht​.  ​​