Het logo van het Nederlandse Rode Kruis.
Zoeken.
Home Hulp in Nederland Noodhulp Noodhulp in Nederland Verhalen van onze vrijwilligers "Het enige wat ik kon doen was de mensen geruststellen"

"Het enige wat ik kon doen was de mensen geruststellen"

​Rode Kruis-vrijwilliger Margreth Kaldenhoven helpt als SIGMA-teamleider bij de evacuatie van bewoners van de seniorenflat op het Homerusplein in Rotterdam. Met het geld dat we ophalen tijdens de Rode Kruis Week kunnen mensen zoals Margreth goed voorbereid, opgeleid en met de juiste uitrusting hulp verlenen in Nederland.

Artikel delen?

Margreth Kaldenhoven 1.jpg
 Margreth Kaldenhoven:  ​"Laat het maar een weekje bezinken, evalueren doen we later."
“Ik herinner me nog goed dat het de dag van de eieren was. Veel bejaarden hadden een doosje eieren op hun rollator. Een bijzonder gezicht”, zegt Margreth. Samen met haar team begeleidt ze de bewoners naar touringcars die hen brengen naar de opvanglocatie in het wijkcentrum. Daar zet ze met haar collega’s brancards neer waar mensen, wanneer ze medische zorg nodig hebben, op kunnen zitten en liggen. Het team maakt daarnaast lijsten met de medicijnen die de ouderen nodig hebben. De heren en dames van de ambulancedienst halen de medicijnen uit de woningen van de geëvacueerde mensen.

Hond, kat of parkiet

“Ik had wel met die mensen te doen. Het zijn ouderen en alles wat ze hebben is datgene wat ze in hun appartement hebben achtergelaten”, zegt Margreth. “Ik vond het helemaal aandoenlijk dat sommigen ontzettend bezorgd waren over hun hond, kat of parkiet die in het appartementencomplex was achtergebleven,” vertelt ze. De dierenambulance is ter plaatse bij de flat, maar het is niet zeker of die alle dieren kan redden. “Het enige wat ik kon doen was de mensen geruststellen, want ja, wat zeg je dan op dat moment?”

Te emotioneel om te bellen

Margreth en haar collega’s praten met de bewoners. Ze zijn bang, verdrietig en maken zich zorgen over hoe het verder gaat lopen. Zouden ze in hun eigen appartement kunnen slapen? Zijn hun bezittingen nog heel? Leeft hun huisdier nog? “Wij probeerden voor de mensen slaapplaatsen te regelen en belden voor hen naar familieleden met de vraag of ze daar tijdelijk konden verblijven”, zegt Margreth. “Een aantal bewoners was te emotioneel om te bellen en kwam niet uit haar woorden. Daarom belden wij voor deze mensen”. De bewoners worden rustiger wanneer ze een slaapplek hebben gevonden. “Het voelde goed dat de meeste bewoners door familieleden werden opgehaald. Daar knapten ze van op, dat was vertrouwd.”

Een weekje bezinken

De inzet duurt tot laat. Dan zijn de laatste bewoners ondergebracht. In de bus terug naar huis slaat bij Margreth en haar collega’s de vermoeidheid toe. Margreth: “De hele weg hebben we het niet over de inzet gehad. “Laat het maar een weekje bezinken, evalueren doen we later. Onze taak zit erop en we hebben als een team gewerkt”, zei ik tegen mijn teamleden”.

Lees meer verhalen van onze vrijwilligers