Het logo van het Nederlandse Rode Kruis.
Zoeken.
Home Hulp in Nederland Noodhulp Voedselhulp Verhalen over voedselnood

Verhalen over voedselnood

Monique (52) is inmiddels een jaar cliënt bij de Voedselbank in Delft. Elke donderdag haalt ze een voedselpakket op. Hoewel ze erg blij is met deze aanvulling  verlangt ze naar bepaalde maaltijden die ze nooit kan maken. En of ze alles binnen krijgt wat ze nodig heeft, is nog maar de vraag.

Monique.jpg

"Met de ingrediënten die ik meekrijg kan ik vaak mijn lievelingseten maken: nasi en macaroni", zegt Monique. Ze drinkt zoals elke week een kopje koffie mee in Het Boek, de kerk waar de Voedselbank donderdagmiddag pakketten uitdeelt. Hoewel ze in de schuldsanering zit heeft de alleenstaande vrouw een opgewekte uitstraling. Ze zit druk en vrolijk te praten. "Je wordt creatiever als je bij de Voedselbank zit. Als ik geen sla heb, pak ik andijvie. Die hak ik in stukjes en dan lijkt het net op sla. Niemand die het doorheeft!"

 "Ik ben vegetariër onder protest"


Ondanks haar creativiteit loopt Monique tegen problemen aan. Het pakket is vaak incompleet. Een tijdje terug had ze geen olie, maar wel patat. Ze had veel zin in frietjes, maar ze moest wachten totdat de Voedselbank over olie beschikte. Dit product delen de vrijwilligers lang niet elke week uit. Bovendien zitten er wel eens voedingsmiddelen in het pakket waar ze weinig mee kan. "We kregen afgelopen winter veel pakken bloem. Helaas is mijn broodbakmachine kapot, dus ik kon er niets mee doen." Geld voor een nieuwe heeft Monique niet.  Soms snakt ze naar bepaalde producten die niet te krijgen zijn. "Ik zou wel weer eens een stukje vlees willen. Dat delen ze hier zelden uit", zegt ze. Een vlees vervangend product heeft Monique ook niet in de kast, dus grote kans dat ze een aantal belangrijke voedingsstoffen mist. "Ik ben vegetariër onder protest."

Joop Strik (49) verlangt naar meer. Niet meer voedsel, maar meer keuze. Want zoals Joop het ziet: zelf kunnen bepalen wat je eet, bepaalt ook je gevoel van eigenwaarde.
Joop strik 3.png

"Laatst kreeg ik 3 pakken yoghurt op de laatste houdbaarheidsdatum. Een schaaltje yoghurt is lekker, maar 3 pakken op een dag krijg ik natuurlijk niet weg gelepeld." Vanuit zijn appartementje in Scheveningen vertelt Joop openhartig over zijn leven als cliënt bij de voedselbank. Hij is blij met alles wat hij krijgt, maar niet alle producten kan hij even goed gebruiken. "Ik ben een Hollandse jongen, wat moet ik nou met een aubergine of een courgette. Geef mij maar een komkommertje." Joop loopt even naar de keuken en komt terug met een bloemkool en een schaaltje witlof. "De meeste spullen zijn prima hoor. Kijk, hier en daar even een stukje wegsnijden en dan is het goed te eten.

"Als ik mensen uit de container brood zie pakken, doe ik even mijn licht uit"


Natuurlijk ben ik hartstikke blij dat de voedselbank er is. Het helpt me de maand door. Het punt is alleen dat je niet kunt kiezen wat je eet. Het knaagt aan mijn gevoel van eigenwaarde als ik weer eens blik witte bonen in tomatensaus opwarm. Er zit geen etiket op. Dus waar het vandaan komt en hoe lang het nog goed is? Ik heb geen idee. Maar ik heb weinig andere keuze dan het te eten."

"Ik denk wel dat ik weet hoe ze zich voelen"

 

Zachtjes zoemt de televisie op de achtergrond. Elke paar minuten valt het toestel even uit. Joop peinst wat voor zich uit. "Soms vraag ik me wel eens af hoe het moet zijn voor mensen die vanuit hun geloof niet alles mogen eten. Of voor hun gezondheid. Hoe doen zij dat dan? " Het tekent Joop dat hij, ondanks zijn situatie, ook aan het lot van anderen denkt. Hij opent de deuren van zijn balkon dat uitkijkt op de achterplaats van een bakkerij. "In het donker zie ik mensen oud brood en banket uit de container vissen. Ze duiken weg in de steeg als ze vermoeden dat iemand ze ziet. Ik doe dan altijd mijn lichten uit, zodat ze zich niet bekeken voelen. Zo ver ben ik nog niet gekomen, maar ik denk wel dat ik weet hoe ze zich voelen."