Het logo van het Nederlandse Rode Kruis.
Zoeken.
Home Hulp wereldwijd Onrust in het Midden-Oosten Geweld in Syrië Blog vanuit Syrië Dag 3: Militaire poppetjes

Dag 3: Militaire poppetjes


 

Vandaag de dag vroeg gestart met een interview met het NOS Radio1 Journaal. Ik vraag me na dit soort interviews altijd af of het lukt om de humanitaire catastrofe goed over te brengen. Mijn bezoeken vandaag hebben mij opnieuw gesterkt in de overtuiging dat het drama veel groter is dan we tot nu toe hadden gedacht. Het conflict raakt inmiddels bijna iedere Syriër van arm tot rijk

Iedereen heeft zijn eigen verhaal over dode en gewonde familieleden, het kwijtraken van huis en werk of de enorme inflatie. De voedselprijzen zijn sinds het begin van het conflict inmiddels al verdriedubbeld.

Zo interviewde ik vandaag een vrouw in een distributiecentrum met een video camera. Ze vertelde over haar vlucht naar Damascus. Voorheen had ze zes huizen, twee winkels en textiel bedrijfje. Op dit moment is de enige oplossing dat ze gescheiden van haar drie kinderen moet leven. Simpelweg omdat ze nergens met z’n allen terecht kunnen. Haar oudste zoon is gevlucht, maar niemand weet of hij nog in leven is. Ze heeft geen spullen en geen geld. Na afloop vraag ik via mijn tolk of ik mag filmen als ze een voedselpakket krijgt uitgereikt. Ze discussiëren wat en uiteindelijk mag het. Ik zie dat ze tranen in haar ogen heeft. Na afloop vraag ik de tolk wat er aan de hand was. Ze verteld dat deze vrouw zich schaamt om te moeten toegeven dat ze nu volledig afhankelijk is geworden van hulp van anderen.  

Een groot verschil met mijn vorige bezoek aan Damascus vorig jaar maart. Toen was het onbespreekbaar om vluchtelingen te fotograferen of filmen uit angst of schaamte. Laat staan gastgezinnen bezoeken. Nu kan dat wel. De meeste vluchtelingen krijgen onderdak bij familie en soms zelfs totale vreemdelingen. Die gastvrijheid gaat verder dan alleen een dak boven het hoofd. Ze delen alles wat ze hebben. Dat wordt alleen steeds moeilijker, want ook hun geld raakt op. Soms zijn de omstandigheden onmenselijk.

We bezoeken een huis waar nauwelijks daglicht is en geen elektriciteit. Bij de ingang staat alleen een kaars. In het huisje wonen vier families, bestaande uit zo’n dertig mensen. Met tentdoeken hebben ze een soort kamers gemaakt voor de vluchtelingen. Ze slapen in toerbeurten omdat er niet genoeg ruimte is om met z’n alleen tegelijk te slapen. Bij het volgende gastgezin is de situatie wat beter. Ook daar vier families. Alle drie kamertjes van twee bij drie zijn bezaaid met matrassen. De kinderen kunnen tot hun verdriet al een half jaar niet naar school. De kinderen hebben alleen hun kleding mee kunnen nemen toen ze moesten vluchten. Als ik ze vraag wat ze het meeste missen, zegt de kleinste, mijn militaire poppetjes. Tijdens het interview gaat de telefoon een journalist van BNR met de vraag of ik later die dag een interview wil doen. Geen handige timing, maar wel blij met de mogelijkheid het menselijk leed dat we hier zien te kunnen delen.