Elisabeth Steijvers: “Ik kan eigenlijk niet zonder vrijwilligerswerk”

Voor Elisabeth Steijvers is het Rode Kruis al bijna haar hele leven een vertrouwde naam. Als kind kreeg ze het vrijwilligersvirus mee van haar vader, die maar liefst 52 jaar actief was binnen het Rode Kruis.

Inmiddels zet Elisabeth zich in verschillende rollen in voor het Rode Kruis. Of ze nu vrijwilligers begeleidt, opleidingen organiseert of een evenement ondersteunt, haar motivatie is altijd dezelfde gebleven: iets kunnen betekenen voor een ander.

Opgegroeid met het Rode Kruis

“Ik ben al op mijn achttiende begonnen als vrijwilliger,” vertelt Elisabeth. “Mijn vader nam me mee naar vakantieprojecten, bijvoorbeeld op de Henri Dunantboot. Daar is het eigenlijk begonnen.”

Na haar zwangerschap deed ze een stapje terug, maar het Rode Kruis bleef trekken. “Na een aantal jaren ben ik opnieuw in gesprek gegaan en sinds 2017 ben ik weer actief. Als ik alles bij elkaar optel, ben ik inmiddels al meer dan twintig jaar betrokken bij het Rode Kruis.”

Het vrijwilligerswerk zit inmiddels diep verankerd in de familie. “Mijn zus is ook actief als Rode Kruis-vrijwilliger en ik heb het vrijwilligersvirus doorgegeven aan mijn kinderen. Mijn jongste heeft het Rode Kruis-virus inmiddels ook te pakken en is al vrijwilliger. Dat vind ik natuurlijk heel bijzonder.”

Iets betekenen voor een ander

Dat zorgen voor anderen in haar bloed zit, verrast niemand die haar kent. “In vriendenboekjes schreef ik vroeger al dat ik verpleegkundige wilde worden. Zorgen voor mensen is gewoon mijn ding. Daarom past het Rode Kruis ook zo goed bij mij.”

In de loop der jaren vervulde Elisabeth verschillende functies binnen de organisatie. Momenteel is ze actief als Evenementen Eerstehulpverlener, Locatie Coördinator Opleidingen, ondersteunt ze het vrijwilligersmanagement in Venlo en werkt ze sinds februari als Regio Coördinator Evenementenhulp voor Limburg.
“Die nieuwe functie vormt de schakel tussen de locaties en de regio. Het is een veelzijdige functie en ik vind het belangrijk om goed te weten wat er op de locaties speelt.”

Daarnaast ondersteunt Elisabeth andere Rode Kruisers binnen het Team Collegiale Ondersteuning (TCO). Daar biedt ze een luisterend oor aan collega’s en vrijwilligers na een ingrijpende gebeurtenis. “Het mooiste vind ik om mensen te helpen en te zien groeien. Daarom blijf ik dat werk graag doen. Ik kan eigenlijk niet zonder vrijwilligerswerk. Ik heb er plezier in en het geeft me ontzettend veel voldoening. Of iemand nu met een kleine vraag komt of met een groot probleem, je kunt altijd iets betekenen voor een ander.”

Meer dan eerste hulp

Voor veel bezoekers van evenementen zijn de Rode Kruis-vrijwilligers een vertrouwd gezicht.
“Het Rode Kruis is altijd super herkenbaar. Mensen weten ons gelukkig goed te vinden wanneer er iets aan de hand is.”

Toch beseffen veel mensen niet hoeveel werk er achter de schermen plaatsvindt.
“Sommigen denken dat ons werk vooral bestaat uit het verlenen van eerste hulp op evenementen. Natuurlijk doen we dat, maar die inzetten hebben ook een belangrijk ander doel. Als noodhulporganisatie moeten we voorbereid zijn als er ergens een grote noodsituatie ontstaat. Tijdens evenementen doen onze vrijwilligers ervaring op, oefenen ze hun vaardigheden en leren ze samenwerken onder druk. Zo blijven we als organisatie inzetbaar wanneer dat écht nodig is. Kwaliteit staat daarbij hoog in het vaandel. Daar horen opleidingen, procedures en verslaglegging ook bij.”

Zelf houdt Elisabeth van aanpakken. “Ik kan niet zo goed tegen half werk. Als we iets doen, dan doen we het goed.”

Mensen in hun kracht zetten

Vrijwilligers begeleiden geeft Elisabeth minstens zoveel energie als de hulpverlening zelf.
“Bij opleidingen zie je mensen groeien. Dat vind ik prachtig. Je ziet dat mensen steeds meer zelfvertrouwen krijgen en nieuwe vaardigheden ontwikkelen.”

Waar Elisabeth vooral trots op is, is de hechte groep vrijwilligers die in Venlo is opgebouwd.
“We hebben samen een sterke en betrokken groep opgebouwd. Het mooie is dat mensen zich hier thuis voelen, zich blijven ontwikkelen en graag betrokken blijven. Dat maakt me trots.”

Daarbij kijkt ze vooral naar wat iemand wél kan.
“Soms past een functie niet meer bij iemand. Dan kijk je samen naar een andere rol. Ik vind het mooi om mensen in hun eigen kracht te zetten.”
Ook zelf heeft ze veel geleerd. “Ik heb bijvoorbeeld educatie op scholen gegeven. Daardoor ben ik veel makkelijker geworden in spreken voor groepen. Dat heeft mij persoonlijk enorm geholpen.”

Ook vrijwilliger worden?

Voor mensen die twijfelen om vrijwilliger te worden, heeft Elisabeth een eenvoudig advies:
“Kom gewoon eens een keer meelopen. Stel vragen en wees nieuwsgierig. Je hoeft niet meteen een beslissing te nemen. Als iemand interesse heeft, mag diegene van mij altijd een keer komen kijken. Dan ervaar je pas echt wat het werk inhoudt.”

Als ze haar inzet voor het Rode Kruis in één woord zou moeten samenvatten, hoeft Elisabeth niet lang na te denken.

“Dankbaar.”

“Je kunt iets betekenen voor een ander. En juist dat maakt het voor mij zo waardevol.”