Rode Kruis bij Halve Marathon van Egmond

Op deze frisse januarimorgen in 2025 hangt er een bijzondere spanning in de lucht boven Egmond aan Zee. De gevoelstemperatuur bedraagt minus 10 graden, de duinen kleuren goud in het vroege licht en langs de boulevard verzamelen duizenden lopers zich voor de start van de Egmond Halve Marathon. Tussen al die felgekleurde shirts en nerveuze blikken zijn ze er ook: de vrijwilligers van het Rode Kruis.

Proloog
Gezien de winterse kou en de harde omstandigheden die een wedstrijd extra zwaar maken, is in de week voorafgaand aan het sportieve evenement nog de nodige controle uitgevoerd en is er, waar nodig, materiaal aangevuld. In het Rode Kruis-coördinatiepunt klinkt het zachte gekraak van portofoons. Voertuigen worden voorzien van het benodigde materiaal, EHBO-tassen worden nog één keer gecontroleerd, iso-dekens klaargelegd en thermoskannen gevuld. Voor veel vrijwilligers is dit geen onbekend terrein; sommigen staan hier al jaren, anderen beleven vandaag hun eerste grote evenement. Wat hen bindt, is dezelfde gedachte: klaarstaan voor wie hulp nodig heeft maar ook hen aan te moedigen, samen met de vele supporters langs het parcours.

Het startschot klinkt
Wanneer het startschot van de 51e Egmond Halve Marathon klinkt en de lopers als één golf richting strand trekken, zijn de Rode Kruisers al langs het parcours gepositioneerd. Op het strand, waar de wind vrij spel heeft en de gevoelstemperatuur naar min 10 graden jaagt, helpen ze verkleumde lopers met stijve spieren. Een bemoedigend woord, een snelle check, soms even rust – vaak is dat al genoeg om iemand weer op weg te helpen. De Egmond Halve Marathon wordt algemeen beschouwd als de zwaarste halve marathon van Nederland, vanwege het uitdagende parcours met strand, duinen en klimmetjes, vaak gecombineerd met wind, zand en deze keer ook erge kou.

Uitvallers
Gedurende de dag blijkt de lage temperatuur voor uitvallers te zorgen, die deskundig worden opgevangen door de vele hulpverleners. Door de kou is het van belang dat de voertuigen warm blijven, niet alleen voor de hulpverlening maar ook voor de hulpverleners zelf die zo nu en dan moeten opwarmen.

Ondertussen wordt het toch drukker bij de hulpposten. Vermoeidheid slaat toe, kramp loert om de hoek, maar ook het winterse weer speelt behoorlijk parten. De vrijwilligers blijven kalm en scherp. Ze werken samen met andere hulpdiensten, houden elkaar op de hoogte en verliezen geen moment hun menselijkheid. “Je doet het goed,” zegt een vrijwilliger tegen een uitgeputte deelnemer, terwijl hij een beker warme drank aanreikt. Dat kleine moment van aandacht maakt het verschil bijna tastbaar zichtbaar. Als de eerste lopers finishen op de boulevard, juichend onthaald door het publiek, blijft het Rode Kruis waakzaam. Ook na de finish is hulp soms nodig. Pas als de laatste deelnemer binnen is en het parcours langzaam leegloopt, keert de rust terug.

Epiloog
Eén van de duizenden deelnemers tijdens de 51e editie was demissionair minister-president Dick Schoof. De geboren Santpoorter is een fanatiek hardloper en heeft duidelijk genoten van de wedstrijd, al was deze best zwaar. Na zijn finish werd hij bevraagd door de vele journalisten die hem hadden gespot.

Aan het eind van de dag, terwijl de zon langzaam zakte en Egmond leegstroomde, werd er opgeruimd en huiswaarts gekeerd. Moe maar voldaan. De Rode Kruisers hebben misschien geen medaille omgehangen gekregen, maar hun bijdrage was onmisbaar. Dankzij de Rode Kruis-vrijwilligers konden duizenden lopers veilig het uiterste van zichzelf vragen – met de geruststellende wetenschap dat er altijd iemand klaarstaat om te helpen.