Samen in actie tijdens carnaval op Aruba

Rode Kruisvrijwilligers uit Zuid-Hollandse Delta en Oost-Nederland ondersteunden hun collega’s op Aruba bij de hulpverlening tijdens carnaval. Ook hielpen ze bij health checks en het Food Kitchen-project.

Van de Military in Twente tot aan het carnaval op Aruba: sommige Rode Kruis-vrijwilligers zijn op heel verschillende plekken actief. Zo ook Randy Suvaal, vrijwilliger bij Rode Kruis Zuid-Hollandse Delta. Al jarenlang is hij betrokken bij de Military in Enschede, maar ook tijdens het jaarlijkse carnaval op Aruba zet hij zich in. Samen met collega Barry Beemsterboer behoort hij daar tot de eerste Nederlandse vrijwilligers. Voor Anita Kampherbeek uit Oost-Nederland was het dit jaar haar eerste ervaring op het eiland.

“Vrijwilligerswerk in het buitenland stond al lang op mijn verlanglijstje,” vertelt Anita. “Tijdens de Military sprak ik Randy hierover. Hij vertelde enthousiast over Aruba en zei: ‘Ga volgend jaar gewoon mee.’ Dat leek me een kans die ik niet kon laten liggen.”

Barry en Randy reisden in februari 2020 voor het eerst af naar Aruba. Het idee ontstond tijdens de Nijmeegse Vierdaagse, waar Randy hoorde over een uitwisseling van vrijwilligers. Op Aruba bleek behoefte te zijn aan extra hulpverleners tijdens het carnaval. Inmiddels is de groep flink uitgebreid: dit jaar gingen acht Nederlandse vrijwilligers mee.

Volwaardig onderdeel van het team
De omstandigheden op Aruba verschillen duidelijk van die in Nederland. De hitte, de felle zon en de lange dagen maken het werk intensief. “Oververhitting en uitdroging zijn hier reële risico’s,” legt Barry uit. “Zeker omdat deelnemers veel in beweging zijn en vaak alcohol drinken.”

Tijdens het carnaval draaiden de Nederlandse vrijwilligers volledig mee binnen de teams van het Rode Kruis Aruba. Ze werkten nauw samen met lokale collega’s en volgden de werkwijze die daar gebruikelijk is. “We vormden geen aparte groep, maar waren echt geïntegreerd in het team,” zegt Randy. “Er is veel wederzijds vertrouwen. Ze weten wat we kunnen en dat voelt goed.”

De samenwerking is ook zichtbaar in de praktijk. Tijdens de optochten lopen gemengde teams langs het parcours. “De route is ongeveer zeven kilometer lang en duurt zo’n tien uur,” vertelt Randy. “Wij bewegen continu mee met de stoet, van voor naar achter en weer terug. Daardoor leggen we vaak dubbele afstanden af.” Goede rust- en verzorgingsposten zijn daarom onmisbaar.

Volgens Barry is het een wisselwerking: Nederlandse vrijwilligers brengen ervaring mee, maar leren ook veel van de lokale aanpak. “Hier zijn oplossingen soms eenvoudiger en directer.” Anita noemt een voorbeeld: “We zagen vooral blaren op schouders door zware kostuums. De oplossing was simpel: een inlegkruisje erop.” Randy vult aan: “In Nederland volgen we uitgebreide cursussen voor blaarbehandeling, terwijl ze het hier praktisch oplossen. Dat soort inzichten neem je mee naar huis.”

Inzet buiten het carnaval
Naast hun werk tijdens het carnaval droegen de vrijwilligers ook bij aan maatschappelijke activiteiten. Op Aruba heeft het Rode Kruis een bredere rol en is het dagelijks actief in de samenleving. Barry: “Er zijn minder sociale voorzieningen en mensen stappen minder snel naar een huisarts. Het Rode Kruis wordt gezien als betrouwbaar, waardoor we makkelijker in contact komen.”

Zo ondersteunt het Rode Kruis op Aruba onder andere dak- en thuislozen met maaltijden en eenvoudige medische controles. “Het gaat vaak om kleine handelingen, zoals bloeddruk meten,” zegt Randy. “Maar vooral om aandacht en menselijk contact.”
Anita hielp mee bij het Food Kitchen-project, waarbij meerdere keren per week warme maaltijden worden uitgedeeld. Dit initiatief wordt mogelijk gemaakt door donaties en opbrengsten uit de Charity Bazar in San Nicolas en Oranjestad, waar lokale vrijwilligers zich vol inzetten. “Ik heb veel respect voor wat hier wordt gedaan,” zegt Anita. “Het werk is echt van grote waarde voor de gemeenschap.”

Waardevolle ervaring
De inzet op Aruba levert niet alleen iets op voor de lokale gemeenschap, maar ook voor de vrijwilligers zelf. “We krijgen hier veel vertrouwen en verantwoordelijkheid,” vertelt Barry. Anita herkent dat: “De betrokkenheid van de lokale vrijwilligers is enorm. Ik zou het iedereen aanraden om eens in het buitenland mee te draaien. Het verruimt je blik en laat zien dat hulpverlening overal hetzelfde doel heeft.”

Wat Anita vooral opviel, is de toewijding van haar Arubaanse collega’s. “Vrijwilligers zijn hier dagelijks actief en enorm trots op hun werk. Je voelt dat je samen ergens verantwoordelijk voor bent.” Juist die gelijkwaardige samenwerking maakt de ervaring waardevol voor iedereen: voor de gemeenschap én voor de vrijwilligers die hun perspectief verbreden.

Dit jaar waren ze met z’n achten: zeven vrijwilligers uit regio Zuid-Hollandse Delta (Randy Suvaal, Barry Beemsterboer, Manon Willemstein, Ton Glastra, Koos Hooimeijer, Isabella Cramer, Nathalie de Korte) en één uit Oost-Nederland (Anita Kampherbeek).