In de ondergaande zon op het Almeerderstrand ontmoet ik vrijwilligers Desiree (57) en Natascha (54). Ze staan al klaar in uniform bij het gebouwtje wat ze toegewezen hebben gekregen als EHBO-post. Al snel krijgen we van de organisatie van de openluchtbioscoop Buiten Beeld aanwijzingen over de catering. De twee dames verzorgen mij meteen met een kopje thee en een kopje koffie voor henzelf. De sfeer op het terrein is ontspannen en het is nu nog rustig.

Door: vrijwillig reporter Marte Bons (longread)

In een halve cirkel om een opblaas bioscoopscherm staan allemaal klapstoeltjes. Er is een popcornwagen, creatieve tafel en een kampvuurtje. In de bomen hangen lichtjes en op de achtergrond speelt er een DJ. We nemen plaats aan een tafeltje met stoeltjes voor de ‘Rode Kruis-hut’, zoals we hem hebben genoemd. Ik vraag de dames naar hoe zij hier terecht zijn gekomen en wat hun motivatie is geweest om als vrijwilliger aan de slag te gaan voor het Rode Kruis.

Rijke geschiedenis in hulpverlening

Natascha begint als eerste enthousiast te vertellen. “Ik heb een rijke geschiedenis als het gaat om hulpverlening, dus de stap om hier vrijwilligerswerk te doen is niet zomaar genomen.” Natascha is nu 4 jaar Eerstehulpverlener bij het Rode Kruis. Uit alle verhalen die nog zullen volgen, haal ik dat ze erg enthousiast is over het werk.

“Op de lagere school kreeg ik voor het eerst EHBO en nam ik ook al deel aan EHBO-wedstrijden,” vertelt ze lachend. “De diploma’s hiervan heb ik nog ergens thuis in een map liggen.” Natascha haar vader werkte als kader instructeur bij de plaatselijke EHBO-vereniging, dus de interesse voor EHBO was al vroeg in haar leven aanwezig: “Op mijn werk, eerst als douanier en tegenwoordig als toezichthouder/handhaver (BOA), kreeg ik ook BHV. Via een advertentie op Facebook kwam ik er toen achter dat ze bij het Rode Kruis vrijwilligers nodig hadden.”

Twee kanten

In het dagelijks leven werkt Natascha zowel binnen op kantoor, als buiten om ervoor te zorgen dat bedrijven zich houden aan wet- en regelgeving over veiligheid en milieu. “Het is een job waarbij je af en toe best streng moet zijn,” vertelt ze. Maar, zoals ik al snel ondervond, heeft Natascha ook een zachte en zorgende kant. “Die kant zet ik graag in tijdens mijn vrijwilligerswerk. Niet alleen voor het Rode Kruis.” Al snel vertelde ze mij dat ze deze maand ook aan de slag was als vrijwilliger bij de ‘Hartenweek’, waarbij mensen met een beperking een mooie vakantie aangeboden krijgen.

“Op mijn werk heb ik een strenge kant, hier kan ik mijn zorgende kant gebruiken en laten zien”

Natascha, Vrijwillig hulpverlener locatie Almere

Zorgen en voor anderen inzetten

Desiree is in het dagelijks leven baliemedewerker en planner op de afdeling radiologie van het UMC Amsterdam. “Ik kwam in aanmerking met het Rode Kruis toen ik mijn EHBO-cursus kwam doen. Op mijn werk heb ik wel BHV gehad, maar dat wou ik graag verder uitbreiden,” vertelt Desiree. “Het zorgen en mij inzetten voor anderen is waar het voor mij om draait.”

Zo begon ze ooit als deelnemer aan de Alpe d’HuZes en is ze daar nu jaarlijks te vinden met haar man als vrijwilliger. Zij bij de receptie en als EHBO’er en haar man bij het team ‘finish’.

Het zit in je

Desiree ging 2 jaar geleden als vrijwilliger aan de slag bij het Rode Kruis, want: “Als je kan, waarom zou je je niet inzetten voor je medemens?” Het zit dus in haar DNA, haar tijd doneren om anderen te helpen: “Als we elkaar allemaal een beetje kunnen helpen is dat toch prachtig?!”

Haar gezin krijgt dit natuurlijk ook mee, maar ze houdt wel rekening met haar twee thuiswonende kinderen. “Vaak is dit vrijwilligerswerk natuurlijk rond het eten, in het weekend of tijdens een feestdag. Maar, ze zijn het gewend,” verteld ze me. “Dit doen mijn man en ik al zoveel jaar!” Haar dochter doet ook veel op de voetbalclub en volgt daarmee het voorbeeld van haar moeder.  

“Als je kan, waarom zou je je niet inzetten voor je medemens?”

Desiree, Vrijwillig hulpverlener locatie Almere

De leuke kant van EHBO

Als ik Natascha en Desiree vraag wat ze vooral leuk vinden aan het vrijwilligerswerk bij het Rode Kruis, komen het stukje zorgen voor een ander, de dankbaarheid en het sociale aspect naar boven. “Je houdt er leuke contacten aan over en de ervaringen die je opdoet neem je de rest van je leven mee.”

Zo heeft Desiree haar EHBO kennis al eens goed kunnen gebruiken toen er iemand met veel pijn in zijn buik, de afdeling Radiologie spontaan binnen kwam lopen: “Hij was op het verkeerde adres, maar had zoveel last dat hij maar gewoon een ziekenhuis binnen was gelopen. Helaas konden wij niet direct iets voor hem doen, dus moest 112 gebeld worden. Maar in zo’n situatie is het belangrijk dat je zelf rustig blijft, dat is een groot deel van hulpverlening.”

Je komt nog eens ergens

Verder is het leuk dat je op veel verschillende plekken komt en veel verschillende mensen ontmoet, vertellen beide. Je komt soms op de meest bijzondere plaatsen, zoals Natascha zich kan herinneren: “Stond ik ineens tussen de koeien met beide benen in de bagger eerste hulp te verlenen… Hoe kom ik hier terecht dan?”

Je mag als hulpverlener zelf kiezen waar je op ingezet wil worden. “Het is leuk om in je eigen omgeving inzetten te doen, want dan ken je vaak je collega’s of de collega’s van beveiliging die ook aanwezig zijn. Maar juist bij inzetten in een ander deel van het land, zie je dat er verschillende aanpakken gebruikt worden.” Ze zijn het er over eens dat je daar veel van leert.

“Stond ik ineens tussen de koeien met beide benen in de bagger eerste hulp te verlenen, hoe kom ik hier terecht dan?”

Natascha, Vrijwilliger hulpverlener locatie Almere

Dankbaar werk

Natascha heeft dit jaar al 280 uur aan inzetten gedaan. Dat komt neer op gemiddeld 35 uur per maand! Dat vind ik persoonlijk heel veel en haar omgeving is dat ook met haar eens: “Ik krijg vaak te horen: ‘Pas je op dat je niet teveel doet!?’ Maar deze uren zijn wel verspreid over de hele maand gelukkig.”

Zo heeft ze heel veel uren gemaakt op de Nijmeegse Vierdaagse. Ze sliep als vrijwilliger tijdens de gehele week in het ‘Rode Kruis hotel’, een slaapzaal in een omgebouwd theater. “Die dagen draaide ik lange diensten, wat zwaar was maar ook heel gezellig. Je bouwt met elkaar een hecht team op, je doet alles samen!” Het feit dat ze hier zelfs speciaal een week verlof voor opneemt, zegt mij hoe gezellig het werk is en hoe veel voldoening het geeft.

Dat kan ik mij ook wel voorstellen, toen ik het verhaal hoorde wat Natascha me later vertelde:. “Ik stond eens op een evenement en zag een jongetje die ze eerder dat jaar geholpen had. Ik sprak hem aan en vroeg: ‘Herken je me nog?’ Hij antwoordde : ‘Ja, natuurlijk herken ik je nog!’ en riep zijn vader: ‘Dit is die mevrouw die me toen gered heeft!!’”

Desiree voegt toe: “Al zegt iemand alleen maar ‘dankjewel’, is dat voor mij genoeg. Het hoeft niet allemaal op een weegschaal.”

Bang om te bevriezen?

Wat bij mij, als reporter en niet-getraind als EHBO’er, voor vraag speelt is of ze niet bang zijn een keer te bevriezen in een noodsituatie. Sommige dingen kunnen best heftig en aangrijpend zijn, ben je niet bang dat het je een keer aanvliegt? Beiden reageren ze er begrijpend op en erkennen dat het iedereen kan overkomen: “Dat je een keer bevriest is niet erg. Sommige dagen zul je misschien anders reageren dan andere. Je weet wat je moet doen, maar zodra het voor je ogen gebeurt weet je pas echt hoe je reageert. Hoe langer je dit vrijwilligerswerk doet en hoe meer ervaring je opdoet, hoe zekerder je van jezelf wordt.”

Klaar om te helpen in nood

Als er een reanimatieoproep in de buurt is, zetten ze zich beiden ook in via HartslagNu. Bij het Rode Kruis leerden beide hoe ze moeten reanimeren. Desiree heeft een AED aan haar huis hangen en kreeg al eens ‘s nachts een oproep vertelt ze: “Zonder erbij na te denken ben ik uit bed gestormd, heb ik de AED van de muur gerukt en ben ik te voet op weg gegaan naar het slachtoffer. Op locatie aangekomen was er gelukkig al hulp en toen pas kwam het besef ze dat ik dit allemaal gedaan had in mijn nachtjapon,” vertelt ze lachend. “Gelukkig kon ik op weg naar huis meerijden met een automobilist. Ik dacht er niet bij na, je doet het gewoon! Al dit soort ervaringen zorgen ervoor dat je meer en meer op jezelf gaat vertrouwen.”

Warm welkom voor de reporter

De gesprekken met Desiree en Natascha heb ik als heel fijn ervaren. Ze hebben me met open armen ontvangen en zich echt durven openstellen. Zo zeiden ze zelf ook voorafgaand aan het foto’s maken: “We hebben hiermee ingestemd, dan gaan we ook all-in!”

Tussen de gesprekken door blijven ze altijd alert. Zo wordt er een vuurtje aangestoken in de korf en hoor ik Desiree nog zeggen: “Ze moeten goed uitkijken, met die nylon jasjes bij het vuur”.  Als we even een rondje lopen over het terrein gaan ze her en der een praatje aan met de mensen. “We doen het ook voor een stukje zichtbaarheid, geruststelling dat we hier zijn en het is ook gewoon gezellig met elkaar,” vertellen ze. En dat zie ik ook: de twee hebben echt lol samen! Als we weer zitten komt er een oudere mevrouw voorbij gelopen. Ze ziet de Rode Kruis-uniformen en de EHBO-tassen achter ons. Zij vat de avond heel mooi voor mij samen: “Kijk, dat is het betere werk!”