Explosie in Utrecht: hoe schaalt het Rode Kruis op bij een incident?
26 februari 2026
Op Theaterfestival de Parade in Utrecht, tussen de theatertenten en terrasjes, zijn ook de vrijwilligers van het Rode Kruis aanwezig. Vandaag zijn dat Lieke (25) en Isa (23). Het is de eerste keer dat ze samen op pad zijn, maar al snel blijkt hoeveel ze gemeen hebben. Allebei studeren ze Geneeskunde, beide worden enthousiast van het contact met hulpvragers en op jonge leeftijd kozen ze bewust voor het Rode Kruis om ervaring op te doen als hulpverlener. Is dat toeval, of passen zij gewoon goed bij het Rode Kruis?
“Het gaf me bevestiging dat ik met patiënten wil werken”
Lieke is nu vijf jaar vrijwillig eerstehulpverlener bij het Rode Kruis. Tijdens haar bachelor op het gebied van Gezondheid kwam ze bij het Rode Kruis voor het eerst in contact met hulpvragers. “Dat vond ik zó leuk, dat het voor mij bevestigde dat ik graag met patiënten wilde werken en niet alleen (lab)onderzoek wou doen. Het heeft zeker invloed gehad op de studie die ik vervolgens ben gaan doen.” Inmiddels studeert ze Geneeskunde en draait ze tijdens haar 3e jaar al mee in het ziekenhuis, maar ook als Rode Kruiser blijft ze actief.
Lieke rondde haar Rode Kruis Basis Eerstehulpverlener opleiding nét voor de coronatijd af. “Ik had me ingeschreven, maar toen waren er geen evenementen. Daarom hielp ik tijdelijk bij de GGD en in de zorg.”
Zodra evenementen weer mochten, stond ze te trappelen om écht aan de slag te gaan. Haar eerste inzet was een sportmarkt voor kinderen: “Daar gebeurde niet zo veel,” lacht ze. “Nu kies ik vaker voor grotere, risicovolle evenementen. Maar een gezellige inzet als de Parade is zo af en toe ook leuk: lekker dichtbij huis en in de vakantie had ik er tijd voor.”
“Wat je leert in theorie, zie je nu soms terug in de praktijk”
Isa herkent veel van het verhaal van Lieke. Zij begon 2,5 jaar geleden bij het Rode Kruis, tijdens een tussenjaar na het vwo. “Ik had een bijbaan op kantoor, maar het leek me belangrijk om EHBO en reanimatie te leren zodat ik mensen kon helpen. Zo kwam ik bij het Rode Kruis terecht.” Inmiddels doet ook Isa een studie Geneeskunde, waarbij ze nu start aan haar tweede jaar.
“Wat ik in de collegebanken leer, zie ik soms ook terug in de praktijk. Dat maakt het voor mij extra interessant,” vertelt Isa. “Hoe stop je een bloeding? Hoe ga je om met iemand die in paniek is? Dat oefenen met echte mensen is zó waardevol. Je merkt hoe iemand reageert op jou en hoe jij reageert op die ander. Daar kan ik nu al veel ervaring mee opdoen in de praktijk.”
Een vraagbaak op de Parade
Op de Parade melden zich tot nu toe vooral mensen met kleine hulpvragen: iemand die een paracetamol nodig heeft, of iemand die advies wil over een doof gevoel in haar voet. Het zijn geen acute noodgevallen, maar ze laten zien hoe belangrijk de aanwezigheid van het Rode Kruis is.
“We zijn soms een vraagbaak, stellen mensen gerust of verwijzen zo nu en dan iemand door naar de huisarts,” vertelt Isa. “Dat vind ik ook een mooi onderdeel van dit vrijwilligerswerk: je staat er voor allerlei vragen. Soms kan een simpel advies of een praatje al genoeg zijn. Soms vragen mensen ons óók om de kortste route naar het toilet. Niet echt waarvoor we er staan natuurlijk, maar het is goed dat mensen ons durven te benaderen. Wat ik wel erg leuk vind is dat je steeds opnieuw getoetst wordt op je kennis van eerste hulp. Je weet nooit wat er komen gaat.”
Acuut hulp verlenen in het veld
Vrijwilliger zijn bij het Rode Kruis draait niet alleen om deze kleine hulpvragen, soms is er echt sprake van leven of dood. Zo vertelt Lieke over een reanimatie die zij heeft gedaan tijdens een inzet bij de Amsterdam Marathon: “Dat heeft best indruk gemaakt. Gelukkig had ik een buddy naast me die meer ervaring had. Je kunt het honderd keer oefenen, maar pas als het écht gebeurt weet je hoe je reageert. Ik kwam erachter dat ik best rustig blijf en dat ik daadwerkelijk kan helpen op zo’n moment. Dat gaf me het gevoel dat ik op mijn plek zit en dat werken met patiënten/hulpvragers goed bij mij past.”
Isa blikt terug op de Utrecht Marathon in 2024: “Dat was vlak nadat ik mijn verdieping Evenementen Eerstehulpverlener had afgerond. Er waren enorm veel mensen met oververhitting. Als je lichaam veel te heet wordt kan dat erg gevaarlijk zijn. Toen moest ik dus echt aan de bak en hebben we veel mensen agressief moeten koelen. Het was druk en uitdagend, maar juist daardoor ook leerzaam en heel leuk.”
“Hier draag ik zelf de verantwoordelijkheid”
Wat hen drijft, komt telkens terug in hun verhalen: het contact met mensen en het verschil maken in de praktijk. Lieke: “Tijdens mijn studie leer ik veel theorie en observeer ik vooral. Bij het Rode Kruis ‘op straat’ draag ik zelf de verantwoordelijkheid. Hier ben ik de hulpverlener.” Lachend vertelt ze: “In het ziekenhuis heb ik altijd supervisie van ervaren artsen, hier neem ik samen met mijn collega zélf de beslissingen.”
Isa benadrukt hoe waardevol het oefenen in de praktijk voor haar is: “Ik merk dat ik dankzij het Rode Kruis een voorsprong heb in omgang met hulpvragers. Vooral het geruststellen van mensen en aanvoelen waar zij behoefte aan hebben, ondanks dat je ze pas net ‘leert kennen’: dat heb ik hier kunnen oefenen. Dat vind ik misschien wel het mooiste aan het vrijwilligerswerk.”
Rustig of druk, altijd waardevol
Op de Parade blijft het deze dag verder rustig. Lieke lacht: “We kletsen wat en houden een oogje in het zeil. Je hoopt altijd dat bezoekers of deelnemers niks overkomt. Maar ik ben geen vrijwilliger geworden om alleen maar in de zon te zitten: het mooiste is als je iemand echt kunt helpen.”
Of het nu een drukke marathon is of tijdens een ontspannen theaterfestival: Lieke en Isa staan klaar om te helpen. Hun verhalen laten zien dat het geen toeval is dat ze bij het Rode Kruis terechtkwamen. Met hun enthousiasme, nieuwsgierigheid naar het ‘hulpverleners vak’ en hart voor mensen zitten ze bij het Rode Kruis precies op hun plek.
Herken jij je in hun verhaal en wil jij ook ervaring opdoen met eerste hulp verlenen? Wie weet is er dan ook een plek voor jou bij het Rode Kruis.
